uobičajenim pratećim strastima prema pivu i fudbalu. Bend je nastao 1992. kao plod dugogodišnje težnje bubnjara nekadašnjeg sastava Roze Poze Dušana Živanovića da osnuje sastav oslonjen na narodne običaje kišovitog ostrva u severnom Atlantiku. Prvobitna postava sa Anom Đokić na violini i Dejanom Lalićem na mandolini i bendžu premijerno je nastupila u Britanskoj ambasadi baš na dan najvećeg irskog sveca St Patricka, što su činili i svih narednih godina do danas. Do kraja godine bendu su se pridružili pevač Aca Petrović Seltik, gitarista Vlada Jovković i basista Dejan Jevtović, pa je usledio i ozbiljniji rad sa mnogo više nastupa. Debi album nazvan imenom benda izašao je 1994. godine na kaseti za Take It Or Leave It, a ukupno 12 tradicionala pokazalo je težnju benda za što širim prodorom u irsku muziku. Vremenom su uz obrade na repertoar uvrstili i autorske kompozicije, uglavnom kao plod saradnje kreativnog tandema Đokić/Petrović, a vrela atmosfera njihovih svirki zabeležena je na sledećem izdanju, kasetnom zapisu koncerta u novosadskoj Sinagogi zajedno sa peruanski nastrojenim bendom Pachamama. Naredni studijski album, sada već i na disku, "The Celts Strike Again" objavljen je 1997. za ITMM, a kao gosti na snimanjui su učestvovali između ostalih i Ana Sofrenović, Era iz Vampira i Žorž Grujić iz Renesansa. Na trećem albumu "Green Roses" (1999. Metropolis Records) predstavljen je novi član, flautista Dejan Popin, a polovina numera bile su autorske, uz uobičajeni ostatak u vidu tradicionala. Taj odnos je znatno promenjen u korist kreativnog rada članova benda na narednom, za sada poslednjem albumu Kelta, "A Moment Like the Longest Day" iz 2002. Materijal je snimljen u studiju "Vitas" u produkciji Nikole Vranjkovića (Block Out), a od ukupno 11 pesama samo jedna je tradicional.