Ponekad imam uzasnu potrebu da zagrlim bilo koga, da ljubim nekog prvog, da se osmehnem nepoznatom, da zaplacem pred nevaznim, da molim nerealnog, da volim nevidljivog, da pricam satima totalnom strancu koji kao i ja, trazi samo reci koje ce mu naciniti reparaciju duse, rehabilitaciju napacenih amigdala koje oklembesene cekaju da se raspadnu i nestanu negde medju zategnutim nervima provociranim od strane svih onih u cijim sam ocima tonula, na cijim sam se jezicima topila, pod cijim sam usnama opet tonula u snove u kojima sam te pronalazila i krila ne bih li te sacuvala od zlih  pogleda...
Uhvatim sebe kako pricam vec izgovorene recenice, kako cinim vec nacinjene pokrete, kako gledam vec uvezbanim pogledom prepunim strasti koju ce po svrsetku zameniti ljubav a u pozadini ce zasvirati instrumental Ljubavne price. U mojoj glavi naravno. Ne znam sta se u Njegovoj desava...
Pozelim da sretnem muskarca, sasvim slucajno, negde skroz bezveze, da se iznenadim i da se zaljubim na prvu u njegov osmeh, ruke i glas.
Odmahnem rukom sama sebi, nasmesim se i odem do ogledala da slusam price bora koje urezane oko mojih ociju i usana, sapucu neku bajku o nekoj princezi koja je previse verovala, premalo se davala i zauvek sama ostala u visokoj kuli na kraju grada Zaboravljena i tuzna, ali sa puno lepih secanja koja su je na kraju i spasila i izvukla iz visoke kule na kraju grada...ia onda mi princ pridje sasvim blizu i ovekoveci me jednim socnim poljubcem.
Mislim, valjda - uvek se probudim kad krene da spusta glavu ka mojoj
Toliko je dobar i Pravi ; )