Овдена се сречамо с’ реч. Затој, ја реко да ти речем ама ти па не реко. Ај’ че ти речем. Да надојкрајће не речеш: те, рече ми да че ми рече па ми не рече. Да ме не сречаш па да ми не речеш е за кво ми не рече оној кво си тел да ми речеш, а убаво си рек’л да че ми речеш кво има да ми речеш. Че речеш: те, урече се да ми рече ал’ ми не рече. А сречамо се преди њекња и нареко се да че ти речем све оној кво сам тел и имал да ти речем. Требал сам да ти све тој речем још ка се првнијат пут сречамо. И за кво ти не реко оној кво сам тел да ти речем па ти не реко? Не мог се сетим кво сам тел да ти речем. Оно тека, додек једну реч речеш, другата ју среча па ти се речћете смешу па надојкрајће се ич не сечаш кво си тел да речеш. Ја да сам речит, како нес’м, ја би ти с’гa с’ реч рек’л све оној кво сам тел да ти речем.
Ти че мож’ да речеш како ме до с’г ич неси разбирал кво сам тел да ти речем. Очу да ти речем да с’ реч мож’ да речеш све оној кво си тел да речеш. Само, води рачун ка теја речће речеш. Речката мож да буде арне речита. Реченото мож да буде речено и ка му неје реч. Наручено па речено је најлошо. Немој га речеш сас завивану и покривану реч. Речи га с убаву реч. Ама да је речката речита, да дз’вни у-уши а да не боли. Немој да г’лташ речћете и да одречеш, речи га с’гa и одма. Неје добро ни да си га у себ речеш, че мислиш после како си га рек’л, а неси га рек’л.
Тел сам да ти речем некоју убаву реч. Да меџу нас и меџу теб и мен има убаво вревење, оратење, думање, казување и причање. Че ти речем и че ми речеш и заједно на цел свет че речемо. Па има после цел свет, па и Онија одозгор, да речу како смо свити сас реч исти.
Тел сам да ти речем ама га заборави и не реко ти оној кво сам тел да ти речем. Још се премишљам и досечујем и не мог се сетим кво сам тел да ти речем. Тека је можда и подобро да ми се не ом’кне некоја реч па да ти речем оној кво не требе да ти речем. Да си после немамо реч.