Беше т’гај млого голема зима. Мрзлица. Студ. Минус иљадо, што рече циганчето ка су му нестала дрва. Снег по селото нападал’ до гушу па га вет’рат забетонирал, не мож га сас бурђију развртиш. Народ само у зор-заман протрчи по путевете па си бега дома, поред накладено ћумбе. А једно м’лечко врапче беше паднуло у пртину по сред пут. Премрзло, јадниче, сас душицу се раставља. Капку крв нема. Тува куде лежеше, по тија пут наиде једна селска крава. А врапчето си помисле:
“Исто ми се вата, да ли че цркнем оди студ ил’ че ме кравата згази.”
Првото га копито промаши, исто и другото. Када минуше задњете нође, тегај га преклопи једно големо лајно. Цело га заљопа. Па да видиш с’г, оди оној жешкото, оди лајното, оној се врапче како малко протресе, па се малко како пооправи. Живну бе. А и зрнца оди жице и морузу там најде, т’м’н се раштурела. Па нема, нема, тиће прну, па право поди сајван куде су му били јоште другаре. Те тека, оди оној лајно, овијате синдрак прескрца зимуту па с’га ка увати пролет, е тегај колај работа за њег.

За какво ти овојате причам? Па, тел сам да ти некакво речем, млого важно, ама ми је требала подлога. Ама јок бе, нечу да те питујем како прекара зимуту.
Очу да ти речем овој:

-Ако те некој засере, заљопа и сас лајна нарани, това не мора да значи да ти тија мисли зло и лошо.
Не бе.
Куј ти га знаје кој кво мисли и за какво је това добро.