Sedela je na stepenicama
prekrshtenih ruku,
isprepletenih prstiju,
punih tragova,
mrak joj prekriva lice,
obrisi slichni uljanom platnu,
linija pretapajucih,
boja zelene masline....
Udova bez namere za pokret,
nepomichna,bez treptaja,
cuteci,zabludelog oka....
Stepenice koje ne vode nikud!
Obgrljena njihovim shakama,
umorna ,onemocala,
od puta ka nechem,
imenom nenazvanim....
Pitam se dok je gledam
takvu poput kipa,
da li oseca ovaj vetar?
Da li zheli?
Da li josh trazhi?
Shta i zashto?
Otkrivam u spushtenim trepavicama
suze nepotekle.
Na ivicama usana
neki kliktavi smeh,
nepomichnost me zbunjuje,
poput novog mladezha na ramenu...
Zhena na stepenicama,
prekrshtenih ruku,
isprepletenih prstiju,
pricha sebi,
u sebi,
neke nezapochete,nestvarne,
proshle ili buduce,
bajkovite priche.
Priche koje mozhe
samo sebi isprichati,
zaledjena u kadru
zhivota koji otiche....
