Započinjem temu sa crkvom pored koje svi novosadjani a i mnogi dugi svakodnevno ili ponekad prolaze, gedaju je s druge strane Dunava ili vide na slikama. Malo nas o njoj zna i nešto više, iako njena lepota teško prolazi neprimećenao.

Ova crkva je i dobar primer za problem stilskog ili istorijskog svrstavanja: arhitektonski pripada moravskom stilu, znači srednjevekovoj gradjevinskoj baštini (s tim da taj stil nije imao zvonike) dok je unutrašnjost tipična za barok koji je na naše prostore u vreme gradnje i ukrašavanja nadirao.


Crkva je izgrađena na mestu ranije crkve Vavedenja Bogorodice.
Ktitor je bio Živan Crnogorac, protoprezviter karlovački.

Pravoslavna crkva Rodjenja presvete Bogorodice građena je izmedju 1737. i 1744. a ukrašavanje je većim delom završeno 1758. godine. Poslednja je crkva podignuta u moravskom stilu.
Vrednost i lepotu crkve potvrdjuje i podatak da je od 1949. godine crkva zaštićena kao spomenik kulture zajedno sa ikonostasom i ikonom svetog arhandjela Mihajla.

Najzaslužniji za to je Milan Kašanin (*1895-1981.*) koji je okarakterisao je ovu crkvu kao remek delo arhitekture u starom srpskom stilu. On je bio srpski istoričar umetnosti, književnik, istoričar književnosti i kulturni radnik. Njegovim zalaganjem već 1949. je stavljena pod zaštitu države.

U crkvi se od leta 2002. godine nalazi i deo moštiju svete Petke,
najpoštovanije svetiteljke u Srba. (Na slici se vidi mali plavi kivot sa delićem moštiju. Mošti Svete Petke se čuvaju u Jašiju, u Rumuniji.)

Ikonostas u duborezu je iz druge polovine 18. veka i ima veliku umetničku vrednost.

Gornji red i većinu ikona je oslikao Teodor Kračun; deo ikona je delo Amvrosija Jankovića, a ikonostas je dovršio 1800-te Stefan Gavrilović.

Jedna od porodičnih kamenih klupa na spoljnom severnom zidu. U tekstu je uklesana godina 1773.

Lep kamenorešački rad me je privukao da slikam ovu klupu.

Ovako reprezentativna građevina bila je u skladu sa potrebom da