Tokom istorije Petrovaradinske tvrđave Otomanska vojska je 1526. godine osvojila srednjevekovnu tvrđavu takođe uz upotrebu minskog napada. U toku opsade Petrovaradina 1694. i 1716. godine Otomanska vojska je takođe pristupila minskom napadu.

Inovacije u minskom ratovanju dolazile su iz različitih izvora kroz is istoriju, i često su inženjeri bili ti koji su sticali neophodno iskustvo za sledeći korak u razvoju. Prekretnica u istoriji minskog ratovanja došlo je sa opsadom tvrđave Švajdnic (Schweidnitz) koji su Prusi 1762. godine, tokom rata sa Austrijom, naterali na kapitulaciju nakom 48 dana opsade uz upotrebu minskog napada.

Samo dve godine kasnije, austrijski major i vojni inženjer A.H.Šreder, predložio je Ratnom savetu u Beču plan izgradnje kontraminskog sistema, odnosno sistema podzemnih hodnika, ispod Petrovaradinske tvrđave kao odbranu od minskog napada neprijatelja. Plan je bio odmah prihvaćen ali se sa radovima krenulo sledeće godine.

Šrederov plan je predviđao izgradnju četiri odbrambena položaja ispod Hornverka, najjužnijeg dela Petovaradinske tvrđave i strane sa koje je uvek otpočinjao napad otomanske vojska na tvrđavu. Preko 400 minera radilo je na izgradnji ovog kompleksnog lavirinta vojnih galerija sve do 1776. godine kada je završen i ukupno je imao dužinu od oko 16.000 metara.
Prilikom jedne od svojih poseta prestolonaslednih, kasnije car Josip II, posetio je 1768. godine Petrovaradinsku tvrđavu. Prestolonaslednik je prisustvovao demonstraciji minskog napada i odbrane tvrđave a kasnije i obilasku podzemlja tvrđave. Oduševljn onim što je video, unapredio je majora Šredera u čin pukovnika a već sutradan i u čin generala.