Savetovalište Za Bebe

Tri od četiri žena pate od vaginalne gljivične infekcije, makar jednom u životu! Gljivice nisu samo dosadne i uporne, već mogu i da dovedu do steriliteta! Nesnosan svrab, beličasti sekret, peckanje i žarenje pri mokrenju, simptomi su koji mogu da ukažu na infekciju kandidom.
Tri od četiri žena pate od vaginalne gljivične infekcije, makar jednom u životu! Gljivice nisu samo dosadne i uporne, već mogu i da dovedu do steriliteta! Nesnosan svrab, beličasti sekret, peckanje i žarenje pri mokrenju, simptomi su koji mogu da ukažu na infekciju kandidom.
Najmanje sedam vrsta gljivica se s vremena na vreme može izolovati iz vagine. Tu su uključene patogene i "nepatogene" vrste kandide. Od vrsta čija je prisutnost praćena tegobama, u 90-95 odsto slučejeva u pitanju je "candida albicans", koja se i prirodno u manjoj količini nalazi u crevima. Tek u dva do osam odsto slučajeva radi se o "candida glabrata".
- Gljivice su normalno prisutne u vagini, a kada počnu da se razmnožavaju nastaje infekcija - kaže dr Dušan M. Protić, specijalista za ginekologiju i akušerstvo. - Tri četvrtine žena uopšte nema subjektivne tegobe, a oko 20 odsto žena nema simptome. Javljaju se pre svega tokom i posle lečenja antibioticima, usled oslabljene reakcije imunološkog sistema, ili korišćenja imunosupresivnih lekova, upotrebe oralnih kontraceptiva, dodatne hormonske terapije ili antiandrogena, zbog šećerne bolesti, ali i u trudnoći.
Ginekolozi preporučuju da se kod dužeg uzimanja antibiotika obavezno uzimaju i antimikotici. Dr Protić kaže da gljivičnu infekciju ima pet do osam odsto svih ginekoloških pacijenata. Među onima koje se žale na pojačani sekret u 21 odsto ima ovu infekciju.
- Postoje faktori koji doprinose širenju gljivične infekcije, a to su vaginalna ispiranja, korišćenje parfimisanih higijenskih sprejeva, lokalna antimikrobna terapija, tesna odeća, sintetički veš - priča dr Protić. - Bol tokom polnog odnosa takođe može da bude simptom gljivične infekcije. Infekcija se često može dijagnostikovatii samo na osnovu ginekološkog pregleda. Mikroskopski pregled uzorka vaginalnog iscedka daje karakterističnu sliku, tako da su dodatne analize najčešće nepotrebne. Kod negativnog mikroskopskog nalaza, može se uraditi kultura brisa vagine na specijalnoj podlozi.
Lekovi izbora u lečenju gljivične infekcije su derivati imidazola, clotrimazol i polienski antibiotici, amfotericin i natamycin koji se ženama propisuju u vidu vaginalnih tableta, krema ili masti. Terapija može da traje svega jedan dan, a u nekim slučajevima tri do sedam.
- Kod infekcija koje se ponavljaju, neophodno je sistematsko lečenje s fluconazolom ili itraconazolom u vidu tableta ili kapsula - objašnjava naš sagovornik. - Iako se u dve trećine slučajeva gljivična infekcija ne prenosi polnim odnosom, za vreme lečenja se savetuje izbegavanje polnog kontakta. Uzrok reinfekcije može biti polni odnos sa inficiranim partnerom mada se smatra da se to retko dešava. Ako je dijagnoza recidiva potvrđena, treba uraditi oralni glukozo-tolerans test radi utvrđivanja blagih oblika poremećaja metabolizma ugljenih-hidrata. Kod recidivirajuće infekcije mudro je primeniti sistemsko lečenje kako bi se eliminisala infekcija u crevima.

MUŠKARCI

Kod muškaraca se infekcija najčešće manifestuje crvenilom i svrabom glansa penisa i koži penisa i sitnim beličasto-crvenkastim tačkicama, beličastim naslagama. Njima se propisuje terapija kremama ili tabletama.

POŽELJNO

o Povrće sveže ili bareno - paradajz, krastavci, zelje, kupus, jestive pečurke, beli luk, mahunarke, začinsko bilje, limun, živinsko meso ili divljač, riba, rakovi

o Bistre supe, svakodnevno male količine jogurta (acidofil, LGG jogurt, AB kultura) i kiselo zelje, koji su prirodni izvori laktobacila, ceđene sokove od povrća bez dodataka šećera i umereno smeđeg pirinča, krompira i ražanog hleba.

o Tokom terapije lekovima preporučuje se korišćenje namirnica sa visokim sadržajem vlakana i biljnih balastnih materija - brokula, zelenog kupusa, crvenog kupusa, belog kupusa, kiselog zelja, praziluka, celera, šargarepe, mahunarki žitarica, ražanog hleba, zobenih pahuljica i pšeničnih klica.
Izvor:Novosti.rs

U nastajanju raka dojke učestvuju brojni faktori, nasleđe, prva menstruacija pre 12. godine, menopauza posle 55. godine, ali je svakako ishrana jedan od najvažnijih.
Hrana može da odredi da li će doći do raka dojke, koliko brzo će bolest da napreduje i kako će da se širi. Takođe ishranom može da se spreči njegova pojava. Žene u Aziji, koje imaju drugačiju ishranu od Evropljanki i Amerikanki, izuzetno retko oboljevaju od raka dojke. Kada se presele i promene ishranu oboljevaju podljednako često od ove smrtonosne bolesti.
Rak dojke je, kao i rak materice i jajnika, hormon - zavistan. Višak hormona estrogena može podstaknuti rast tumora. Neki lekovi, kao Tamoksifen, se koriste u lečenju raka dojke, jer deluju antiestrogeno. Postoji hrana koja deluje isto, čak i jače od Tamoksifena. Kupus i njegovi rođaci sadrže indole koji utiču na deaktiviranje estrogena. Antikanceroznih indola osim u kupusu ima dosta i u karfiolu, brokolima, prokelju, kelju, slačici i repi. Dugo kuvanje smanjuje antikancerogeno dejstvo indola, pa ove namirnice trebo jesti sveže ili kratko kuvane.
Soja je pravo čudo prirode u pogledu njenog antikanceroznog dejstva. Ona sadrži dosta biljnih estrogena, koji deluju slično leku Tamoksifenu, blokirajući dejstvo estrogena iz cirkulacije, koji podstiče maligne procese u dojci. Jedan način na koji sastijci soje deluju na kancer je da se u ćelijama vezuju za receptorska mesta za estrogen, sprečavajući tako vezivanje opasnog tipa estrogena koji izaziva kancer. Međutim, izgleda da soja blokira rast tumorskih ćelija i drugim mehanizmima, koji nisu vezani za estrogen. Istraživanja su pokazala da supstance iz soje iz nama nepoznatih razloga mogu da zaustave rast malignih ćelija, čak i kada nema estrogenskih receptora koje bi blokirali. Sojini fitoestrogeni osim što sprečavaju pojavu raka dojke, korisni su u prevenciji osteoporoze i kardiovaskularnih bolesti. Zaštitno dejstvo pokazuju sojino zrno, izdvojen sojin protein, sojino mleko, tofu, miso i tempeh, ali ne i sijin sos i sojino ulje.
Riblje ulje usporava napredovanje već nastalog raka dojke i sprečava pojavu metastaza. Dr Džordž Blekbern, hirurg sa Harvarda smatra da riblje ulje jača odbrambene snage organizma, koje zatim uništavaju ćelije raka i sprečavaju ih da na udaljenim mestima izgrade novi metastatski tumor.
Postoji nešto magično u pšeničnim mekinjama, što smanjuje nivo estrogena u krvi. Takvo dejstvo nemaju meknje raži, kukuruza i drugih žitarica. Pretpostavlja se da to dejstvo dolazi od sadržaja nerastvorljivih dijetnih vlakana pšeničnih mekinja.
Istraživač dr Lenar Koen iz Amerike ističe da pasulj ima važno mesto u sprečavanju raka dojke. On ističe da žene sa Kariba i iz Meksika jedu znatno više pasulja od Amerikanki i znatno ređe oboljevaju od ovog raka. Pasulj je bogat fitoestrogenima, koji pomažu blokiranje onog estrogena koji izaziva rak.
Posoje podaci da starije žene koje unose malo vitamina D češće oboljevaju od raka dojke. Dr Garland je pronašao da vitamin D suzbija rak dojke kd žena posle menopauze, a da nema uticaja kod mlađih žena. Vitamin C kod žena svih starosti smanjuje rizik za oboljevanje ne samo od raka dojke, već i druhih oblika raka. Istraživači smatraju da uzimanje voća i povrća koji bi obezbedili unos vitamina C u dnevnoj dozi od 380 mg dnevno može da smanji rizik oboljevanja od raka dojke za 16%. Ta količina vitamina C je 6 puta veća od poterbne dnevne količine, međutim taj višak ne smeta organizmu.{mospagebreak}
Hrana i piće koji deluju štetno
Nije poznat mehanizam delovanja alkohola na nastanak raka, ali postoje studije koje pokazuju da njegova konzumacija povećava rizik oboljevanja od ove opake bolesti. Takođe nije poznata kritična količina alkohola koja dovodi do pojave bolesti. Jedno piće dnevno ne predstavlja rizik, nego je čak i korisno za organizam. Žene koje imaju rak dojke ne bi smele da piju mnogo, jer postoje podaci da alkohol može da dovede do šitenja tumora. Dovoljna je jedna intoksikacija alkoholom da dođe do pojave metastaza, jar on koči odbrambeni sistem organizma, tako da on nije u stanju da uništi ćelije raka u krvotoku.
Unošenje previše masti utiče na širenje tumora, njegovo ponovno javljanje i smanjuje šanse za preživljavanje obolelih. To se odnosi na zasićene životinjske masti i omega – 6 biljne masti, kojih ima u kukuruznom i suncokretovom ulju. Nasuprot tome, omega – 3 riblje ulje i maslinovo ulje sprečavaju rast tumora. Mediteranske žene, koje jedu puno maslinovog ulja imaju ređe rak dojke, kao i Japanke koje jedu dosta ribljeg ulja, a malo životinjskih masti.
Osnovni principi dijete protiv raka dojke
    * Unošenje namirnica koje sprečavaju nastanak raka dojke: masna riba, soja i mahunarke.

    * Unošenje hrane koja koči prokancersku aktivnost estrogena: soja, kupus, karfiol, kelj, prokelj, brokoli, slačica, repa i pšenične mekinje.

    * Konzumiranje raznovrsnog zelenog povrća, koje izgleda da sprečava rak dojke.

    * Ograničenje unosa alkoholnih pića na jednu čašicu dnevno.

    * Unos omega – 3 masnih kiselina iz masne ribe i omega – 9 mononezasićenih masnih kiselina iz maslinovog ulja. Ograničenje unosa životinjskih masti (crveno meso i punomasni mlečni proizvodi), biljnih ulja koja sadrže omega – 6 masne kiseline (kukuruzno, suncokretovo i šafranikino) i margarina napravljenih od tih ulja.

    * Dnevni unos voća oko 250 g, povrća 270 g, 100 g proizvoda od soje (uglavnom tofu), 100 g ribe i veoma malo mesa i mleka.
Izvor:porodicnilekar.net

Upalni procesi u maloj karlici - organa gornjeg genitalnog trakta, su najučestalije oboljenje žena fertilnog doba. Po podacima iz razvijenih zemalja javljaju se u 20 od 1000 žena , starosti od 15- 24g. U nerazvijenim zemljama ovaj procenat je znatno viši. Poslednjih godina, u više navrata se menjao koncept o nastanku i razvoju upalnih oboljenja gornjeg genitalnog trakta (GGT). Uporedo s tim promenama, menjan je i način lečenja. Opšteprihvaćena činjenica je da su upalna oboljenja GGT polimikrobna (izazvana sa više vrsta uzročnika) oboljenja izazvana aerobima (bakterije kojima je potreban kiseonik) i/ili anaerobima (bakterije kojima nije potreban kiseonik) sa predominacijom Neisseria gonorrhoeae (uzročnik gonoreje) i chlamidia trachomatis.
Ginekolozi, koji se bave dijagnostikom i lečenjem ovih oboljenja, ukazuju da se radi o veoma ozbiljnim zapaljenskim procesima koji se u svetskoj literaturi još uvek javljaju pod nazivom PID (skraćenica od Pelvic inflammatory Disease -zapaljenska oboljenja male karlice). To je najčešća komplikacija, bakterijskih, seksualno prenosivih bolesti, najčešća prethodnica vanmaterične trudnoće i jedan od najčešćih uzroka ženske neplodnosti. Svaka žena u reproduktivnom periodu ima rizik od nastanka PID-a, ali je on najveći od 15-39g. 70 % obolelih je mlađe od 25 godina. Ova oboljenja se mogu dijagnostikovati kao akutna, subakutna i hronična, a najčešće zahvataju jajovode, jajnike, oba organa zajedno, a često i okolno vezivno tkivo, a pod kliničkom slikom od nekomplikovane upale jajovoda pa do septičnog šoka izazvanog prskanjem apscesa (gnojne kolekcije) i širenjem zapaljenskog procesa izvan male karlice.
U kliničkoj praksi najčešće se susrećemo sa bakterijskim uzročnicima upale, a ređe sa virusnim, gljivičnim ili parazitarnim.
Za ova oboljenja karakteristična su tri puta prostiranja mikroorganizama:

   1. Putem limfotoka (posle porođaja, posle abortusa, kao i infekcije vezane za dugotrajno stajanje spirale.
   2. Krvnim putem (karakteristično za tuberkulozu)
   3. Direktnim širenjem kroz kanal grlića materice

ETIOLOGIJA (UZROK OBOLJENJA )

Obzirom na liberalizaciju seksualnih aktivnosti i pojave "epidemije" seksualno prenosivih oboljenja koja se danas smatraju osnovnim razlogom nastanka infekcije GGT i razvoja PID-a. primera radi, u SAD se godišnje registruje 3.000.000 slučajeva obolelih od gonoreje i 5.000.000 inficiranih hlamidijom. Kao direktna posledica ove epidemije seksualno prenosivih bolesti jeste porast incidence akutnih upala jajovoda, šo je za ženu najčešća i najznačajnija komplikacija. Jedna od četiri žene koje su preležale akutnu upalu jajovoda imaće kasnije posledice i to najčešće neplodnost u 20% slučajeva, a potom vanmateričnu trudnoću , hronični pelvični bol, pelvične srasline i tegobe pri seksualnom opštenju.
Veoma je važno ukazati na dva bitna principa u razumevanju nastanka i razvoja infekcije organa gornjeg genitalnog trakta. Prvi od njih, odnosi se na činjenicu, da uzročnici, izuzev beta hemolitičkog streptokoka grupe A, Neiserrie gonorrhoeae i chlamidiae trachomatis, potiču od normalne mikroflore vagine i grlića materice. Vaginalna sredina je složen i dinamičan ekosistem koji sadrži mnogobrojne bakterije, kako aerobne (kojima je potreban kiseonik) tako i anaerobne (kojima nije potreban kiseonik), te se tu nalazi u proseku 6-7 vrsta različitih mikroorganizama u koncentraciji od 10 na8- 10 na9/ml. Odnos anaerobnih prema aerobnim je 10:1, a najčešće identifikovane bakterije u vagini i grliću su Gram pozitivne koke i Bacteroides speciae. Neiserria gonorrhoeae i chlamidia trachomatis kod akutne upale jajovoda dovode do tkivne destrukcije i remećenja lokalne sredine što utire put i omogućava prodor aerobnih i anaerobnih bakterija iz donjeg genitalnog trakta. Najčešći uzročnici akutne upale jajovoda prikazani su kako sledi:

POTENCIJALNI UZROČNICI

Aerobi
   

Anaerobi

Gram pozitivni
   

Gram pozitivni

   

Peptostreptococcus

Streptokoke
   

Peptococcus

Stafilokoke
   

Gafkya

   

Clostridia

Gram negativni
   

Gram negativni

escherichia coli
   

Bacteroides species

Klebbsiella
   

Bacteroides fragilis

Proteus
   

Bacteroides bivius

Enterobacter
   

Bacteroides disiens

Pseudomonas
   

Bacteroides melaninogenic.

Gardnerella vaginalis
   

Fusobacterium


Savremena laparoskopska istraživanja su otkrila da kod žena sa pozitivnim brisom na gonokok iz grlića materice, kod jedne trećine žena u uzorku uzetom iz karlicne šupljine nalazimo gonokok kao jedini uzročnik, druga trećina ima mešanu infekciju gonokoka sa aerobnim i anaerobnim bakterijama, a kod treće grupe samo mešana aerobno anaerobna flora.

Autor: Prim. Dr Stevan Milošević

Provjera krvnog tlaka sastavni je dio svakog prenatalnog pregleda. U trudnoći se zbiva mnogo promjena krvožilnog sustava. Mijenja se minutni volumen srca, frekvencija i udarni volumen srca, što rezultira i promjenama krvnog tlaka.

Krvni tlak u trudnoći malo je snižen, a mjeri se redovito kako bi se nagli porast otkrio i držao pod kontrolom. Normalni krvni tlak iznosi oko 120/70, pa ima razloga za zabrinutost ako naraste iznad 140/90.

Pročitajte:
Što je krvni tlak?
Sniženi krvni tlak u trudnoći
Povišeni krvni tlak u trudnoći
Kako prepoznati preeklampsiju?

Povišenje krvnog tlaka može upućivati na brojne probleme, uključujući preeklampsiju. Međutim, stres zbog dolaska na pregled može uzrokovati povišenje krvnog tlaka prilikom mjerenja tako da je dobro izmjeriti tlak ponovno, ako je povišen.

Ako inače imate nizak krvni tlak, tokom trudnoće, a posebno prvog timestra, možete osjećati tegobe poput umora, vrtoglavice i sl. Pročitajte više o tegobama u trudnoći i kako si pomoći.

Zamolite medicinsku sestru da vam kaže koliki vam je tlak, a ako to propusti učiniti, krvni tlak nakon svakog pregleda treba biti upisan u vašu trudničku knjižicu.

Što je krvni tlak?
Jednostavno rečeno, to je napetost pod kojom se krv nalazi u krvnim žilama. Tlak ovisi s jedne strane o volumenu iz srca izbačene krvi i s druge strane o volumenu arterijskog bazena u kojemu kola izbačena krv. Adrenalin koji steže krvne žile ujedno povisuje frekvenciju srca, što dovodi do povišenja perifernog otpora u žilama i povišenja krvnog tlaka. Obrnuto od toga, kada nema adrenalina, usporava se frekvencija srca, smanjuje se periferni otpor i rezultat je sniženje krvnog tlaka.

Dogovorno se tlak mjeri na arteriji nadlaktice. Izražava se u milimetrima stupca žive (mmHg). Normalni sistolički tlak (tzv „gornji“) zdrave žene je između 110 mmHg i 140 mmHg. Normalni dijastolički tlak je između 60 i 90 mmHg. Vrijednosti iznad tih nazivanju se hipertenzijom, a vrijednosti ispod tih nazivaju je hipotenzijom (ispod 100/60).

Mjerenje tlaka treba obavljati nakon odmora od 10 minuta u sjedećem ili ležećem položaju trudnice jer se pri naporu, hodanju, trčanju ubrzava srčana frekvencija pa se i tlak povisi.

krvni tlak u trudnoći
Sniženi krvni tlak u trudnoći
Postoje stanja i bolesti trudnoće i poroda koja dovode do smanjenog krvnog tlaka. Najčešće je to krvarenje u trudnoći i porodu. Postoje i neke rijetke bolesti koje mogu biti od prije trudnoće pa će krvni tlak i tijekom trudnoće biti nizak. To su npr Addisonova bolest (insuficijencija nadbubrežne žlijezde), hipotireoza (insuficijencija štitnjače) i insuficijencija hipofize.

U trudnoći se javljaju dva stanja koja su specifična za trudnoću i naizgled su katastrofalna, ali – ako se pravovremeno reagira – potpuno su bezazlena. To su leđna hipotenzija trudnoće i ortostatička hipotenzija.

Leđna hipotenzija trudnoće nastaje pri kraju trudnoće zbog pritiska maternice na donju šuplju venu. Pojavljuje se kod 10 % trudnica. Ako trudnica leži na leđima, povećana maternica pritišće podlogu – kralješnicu i slabinsko područje. Budući da u donjoj šupljoj veni nema tlaka, pritisak maternice će je spljoštiti i spriječiti dotok krvi prema srca.

Zbog smanjenog dotoka krvi, mozak će ostati bez dovoljno kisika što uzrokuje nesvjesticu. Snizit će se tlak, ubrzati puls, pojaviti znojenje, modrilo usana i noktiju. I u djeteta se razvija hipoksija s naglim usporenjem kucanja srca. Slika trudnice je naizgled dramatična, ali terapija je uistinu jednostavna – trudnicu treba okrenuti na lijevi bok i za 10-20 sekundi potpuno se oporavi, kao da se ništa nije ni dogodilo.

Ortostatička hipotenzija je stanje nesvjestice koje se pojavljuje pri naglom ustajanju iz sjedećeg ili ležećeg u uspravni položaj. To je pad krvnog tlaka uzrokovana tzv. vazovagalnom reakcijom. Ovakva reakcija nože nastati i pri iznenadnoj boli, pri pogledu na krv, pri stajanju u mnoštvu, u sparnoj prostoriji, za velikih vrućina, pri obilnijem znojenju. U takvim situacijama, dovoljno je samo poleći trudnicu i osvježiti je rashlađenom vodom.

pregled
Povišeni krvni tlak u trudnoći
Iako je povišen krvni tlak najčešće kratkotrajna reakcija na stres ili anksioznost, on također može ukazati na preeklampsiju. Ovo stanje, ako se ne uoči i ne tretira na vrijeme, može ugroziti i vaš i bebin život.

Liječnici su obično zabrinuti ako tlak prelazi vrijednost 140/90. Takav tlak češće se mora provjeravati. U ovom slučaju možete očekivati i test urina na bjelančevine koje mogu biti znak preeklampsije.

Trudnoćom uzrokovana hipertenzija se dijeli u tri kategorije:
•    hipertenzija
•    preeklampsija
•    eklampsija

Preeklampsija, pored povišenog krvnog tlaka podrazumijeva postojanje pozitivnog nalaza bjelančevina u urinu trudnice i/ili izraženih otoka, najčešće na nogama, koji povremeno mogu biti veoma izraženi.

Eklampsija podrazumijeva pored hipertenzije pojavu grčenja cijelog tijela, praćenih gubitkom svijesti i prekidom disanja tzv. konvulzijama koje su slične epileptičnom napadu. Dakle, hipertenzivna bolest u trudnoći varira od blago povišenog krvnog tlaka, pa do po život majke i djeteta opasne, eklampsije.

Povišen krvni tlak može biti opasan ako se budno ne prati stanje buduće majke, preeklampsija je potencijalno vrlo opasna, čak može biti i fatalna (negativno utječe na rad bubrega, srca i placente).

Liječenje hipertenzije u trudnoći je specifično. U trudnoći se ne mogu primijeniti svi raspoloživi lijekovi. Mirovanje u krevetu (najčešće u bolnici) je jedini efikasan način reguliranja krvnog tlaka. Ova mjera je obično dovoljna do kraja trudnoće, ali ako se simptomi pogoršaju, i utvrdi se da ugrožavaju bebu, porođaj će biti izazvan prije predviđenog termina.

Nakon porođaja, krvni tlak majke se obično brzo vraća u normalu, a simptomi se povlače.

Prilikom porođaja i nakon njega, majka i beba posebno su nadzirani. Majka bi se nakon porođaja trebala brzo oporaviti, no moguće je da će proći i nekoliko tjedana prije nego se tlak vrati u normalu. Ako je beba rođena prerano, trebat će joj potrebna njega neko vrijeme. Priroda se pobrinula da bebe majki koje imaju hipertenziju u trudnoći iako se najčešće rađaju sa manjom tjelesnom masom, ipak imaju zrelija pluća. To im omogućuje da iako često vrlo sićušni dobro podnose zahtjeve koje pred njih postavlja vanjski svijet.

Kako prepoznati preeklampsiju?
Mnoge žene s preeklampsijom osjećaju je dobro. Međutim, slabost može biti prvi pokazatelj oboljenja ili pogoršanja bolesti.

Obratite pažnju na sljedeće:
•    Ako osjećate jake glavobolje koje ne prestaju
•    Ako imate zamagljen vid, svjetlucanje ili točkice pred očima
•    Ako osjetite oštru bol ispod rebara, posebice s desne strane
•    Ako povraćate (ne radi se o “jutarnjim mučninama” na početku trudnoće

Ovi simptomi ne označavaju uvijek preeklampsiju, ali kako biste bili sigurni, nakon 20. tjedna trudnoće obratite se svom liječniku ako osjećate neke od ovih simptoma.
Izvor:e-beba.com

 
 
 

Tijekom trudnoće prehrana bogata ribom pomaže razvoju djeteta. Ribe sadrže veliku količinu omega 3 masnih kiselina koje se smatraju značajnim za neurološki razvoj u trudnoći i ranom djetinjstvu. Najnovija istraživanja pokazuju da prehrana bogata omega 3 masnim kiselinama, posebno u zadnjem trimestru, smanjuje i mogućnost pojave postporođajne depresije.

Američki i britanski znanstvenici dokazali su da djeca čije su majke jele ribu nekoliko puta tjedno, u većini slučajeva ostvaruju bolje rezultate na testovima mentalnih i socijalnih sposobnosti. Istraživači su zabilježili da je kod djece majki koje su jele male količine morske ribe vjerojatnija pojava neuro-razvojnih rezultata ispod optimalnog, nego kod djece čije su majke jele više ribe. Rezultati su pokazali da je tamo gdje su majke konzumirale manje od 340 g tjedno to povezano s značajnim porastom vjerojatnosti da će njihova djeca biti uključena u donjih 25% verbalnog kvocijenta inteligencije (IQ) u dobi od 8 godina, i imat će rezultate slabije od prosječnih na razvojnim i socijalno-bihevioralnim testovima. To se uspoređivalo s djecom čije majke su jele više od 340 g ribe tjedno.

Pročitajte i:
Kada uzimati omega 3 masne kiseline i koliko?
Koje su posljedice nedostataka omega 3 masnih kiselina u organizmu?
Koji su najbolji izvori omega 3 masnih kiselina?

Kada uzimati omega 3 masne kiseline i koliko?
Omega 3 masne kiseline trebale bi inače biti uključene u vašu svakodnevnu prehranu. No, obzirom da je potreba tokom trudnoće povećana, povećajte unos preko prehrane. Ako mislite da je ne unosite dovoljno prehranom moguće ih je unjeti i u obliku dodatka prehrani, no pripazite da je dodatak prilagođen trudnicama, jer neki dodaci omega 3 mogu sadržavati veće količine vitamina A koji nije dobro prekomjerno unositi u trudnoći.

Tokom trudnoće preporučena količina je barem 250 mg omege 3 dnevno. A unos je posebno važan tokom trećeg trimestra, jer u tom periodu vaša bebe koristi omega 3 masne kiseline kako bi izgradila oko 70% moždanog tkiva te ostatak nervnog sustava.
 

Koje su posljedice nedostataka omega 3 masnih kiselina u organizmu?
Posljedice nedostatka omega 3 masnih kiselina u organizmu tokom trudnoće mogu biti vrlo štetne i za vas i za vaše dijete. Vaše dijete, kroz posteljicu, uzima omegu 3 iz hrane koju jedete i koristi je za rast i razvoj. međutim,ako ne unositi dovoljno omege 3 kroz hranu beba će ju uzeti iz vaših vlastitih rezervi. nedostatak omege 3 u organizmu povezan je sa sljedećim poteškoćama:

    * povećava se mogućnost postporođajne depresije
    * povećava se mogućnost sporijeg razvoja djeteta i manje porođajne težine djeteta
    * povećava se mogućnost prijevremenog poroda i nekih poteškoja koje dovode do dovršenja poroda carkim rezom


Koji su najbolji izvori omega 3 masnih kiselina?
Najbolji izvor omega 3 masnih kiselina je riba i neki morski plodovi te riblje uljne prerađevine. Vrsta ribe koja se posebno preporuča je plava riba, npr. sardine i skuše.

Tuna također spada u ovu skupinu, no obzirom da tuna može sadržavati i manje količine žive, ne preporuča se prehrana tunom u prvom trimestru, a tokom drugog i trećeg preporuka je da se ne unosi više od jednog obraka tunom tjedno.

No,osim u ribi omega 3 masne kiseline prisutne su i u drugoj hrani kao što su sjemenke konoplje, chia sjemenke, laneno sjeme, orasi, kivi i jaja kokoši čije prehrana uključuje biljke i insekte.
Izvor:e-beba.com

Učestalost urođenih srčanih mana iznosi oko 0,8% živorođene dece. U visoko razvijenim zemljama zahvaljujući razvoju kardiovaskulane hirurgije sve veći broj žena doživljava generativno doba. Sve ovo ukazuje da je učestvovanje urođenih srčanih mana u kardiovaskularnojčanih i drugih anomalija kod deteta za 2-4%. Sem toga urođena bolest srca majke znacč povećan rizik oboljevanja i smrti majke i ploda sve u zavisnosti od težine majčinog oboljenja.

Urođene srčane mane se po pravilu dobro podnose u trudnoći. Izuzetak su srčane mane koje idu sa cijanozom ( Fallot-ova tetralogija, Eisenmengerov sindrom i Eisenmengerov kompleks ) i primarna plucna hipertenzija kod kojih je prognoza u trudnoći loša.

Najčešće urođene mane srca u generativnoj dobi žene su defekt pretkomorske pregrade ( ASD - tipa sekundum ), Botall-ov kanal, plućna valvularna stenoza, defekt komorske pregrade ( VSD ), bikuspidna aortna valvula, aortna stenoza, aortna insuficijencija i koarktacija aorte.

Urođene srčane mane sa levo desnim šantom

Najčešće greške sa levo desnim šantom su defekt pretkomor-ske i komorske pregrade i Botall-ova kanal. Zajedničko je za ova stanja da ih normalne adaptacijske promene u trudnoći ne pogoršavaju. Tek ako postoji plućna hipertenzija postoji opasnost od komplikacija ( dekompen-zacija desnog srca, aritmije i embolizam ).

ASD-tipa sekundum
Najcedce je urodena mana srca. Cešca je kod žena. Kompli-kacije tipa aritmija obicno posle 40. godine a plucna hipertenmzija retko pre 30. godine. Prevencija infektivnog endokarditisa nije potrebna a takode nije potrebna ni antikoagulantna terapija.

ASD-tipa primum
Cesto je udružen sa drugim anomalijama. Sam po sebi ne predstavlja veci problom za trudnoci od ASD-a tipa sekundum.

Ductus arteriosus Botalli
Retko se srece u trudnoci zbog obicno ranog dijagnostiko-vanja. Tokom trudnoce se dobro podnosi. Do komplikacija dolazi tek kada se razvije plucna hipertenzija. Potrebna je prevencija infektivnog endokarditisa.

Defekt komorske pregrade VSD
Retka anomalija u trudnoci iako se za vreme trudnoce dobro podnosi. U slucaju razvoja plucne hipertenzije nastaju komplikacije. Potre-bna je prevencija endokarditisa.

Hiperaldosteronemija, kao posledica povećanog lučenja iz zone glumeruloze kore nadbubrežne(ih) žlezde(a), uzročnik je arterijske hipertenzije (osnovnog kliničkog znaka sindorma) i retencije Na+, a sniženja K+ i Cl- u plazmi (osnovnog laboratorijskog nalaza sindroma Conna).
Etiologija:
Adenom ili hiperplazija (15-30%) zone glomeruloze mogu biti razlog za nastanak ovog sindroma, ređe karcinom.
Klinička slika:
Permanentna hipertenzija, najčešće osrednje izražena (dobro podnosiva); mišićna slabost (manje ili više permanentna) naročito izjutra (hipokalemijske pseudo-paralize), iznenadne senzacije slabosti podkolenica koje se brzo povlače. Nauro-muskularna hipersenzibilnost se manifestuje parestezijama i/ili grčevima; poliurio-polidipsični sindrom je dosta čest (po nekoliko litara).
Dijagnoza:
Postavlja se na osnovu kliničke sumnje, laboratorijskih i drugih analiza:
1. Hipematremija, hiperhlorhidrija, hipervolemija i hipokalemijska alkaloza;
2. Povećani su bikarbonati plazme;
3. Na EKG-u se pokazuju znaci hipokalemije (K+ < 3,7mmol/l - povećanje amplitude QRS kompleksa; ST segment se spušta ispod                izoelektrične linije; T talas je Širok, bifazan ± i često se stapa sa talasom U);
4. Povećani su metaboliti aldosterona u mokraći;
5. Suprimirana je reninska aktivnost plazme (< 0,7 ng/ml/h);
6. Abnormalan je kaptoprilski test (aldosteron plazme se ne smanjuje nakon primene Zorkaptila);
7. Aldosteronemija > 150 pg/ml.
UZ, ST, NMR, scintigrafija i arteriografija nadbubrega koriste se radi etiološke dijagnoze.
Sekundami hiperldosteronizam je daleko češća pojava, a nastaje kao posledica: maligne hipertenzije (stenoza renalne arterije); edema: srca, jeste, bubrega. Zatim, u hipokalemiji druge etiologije (nefritis, diuretici, Fankonijev sindrom, porodična periodična paraliza. primena kortikosteroida, prolivi, povraćanje). Najzad, u esencijalnoj hipertenziji.
Terapija:
Spironolakton (Aldacton-300 mg/dan. a kasnije oko 100 mg/dan); inhibitori RASS; hirurška u adenomu (unilateralna adrenalektomija). dok se u hiperplaziji mora uraditi bilateralna adrenalektomija.
Izvor:lekarinfo.com

Dermatomiozitis (polimiozitis) - zapaljenje poprečno prugaste muskulature i/ili kože.

Etiopatogeneza:

Nepoznata (virusna infekcija ili autoimuni poremećaj)

- Imunološke karakteristike (ANA na antigen polimiozitisa, citotoksični limfokini, deponovanje komplementa, IgG i IgM u zidovima krvnih sudova)

Klinička slika:
1. Primarni idiopatski polimiozitis:
- Slabost mišića gornjih i donjih udova
- Disfagija
- Aritmija, srčana insuficijencija
2. Primarni idiopatski dermatiomiozitis:
- kao kod polimiozitisa
- ljubičasti osip na koži, svrab
3. Udruženi sa malignitetom (pluća, jajnika, dojke)
4. Dečiji:
- Vaskularne promene na koži, u mišićima, želucu
- Artritis, Raynaudom fenome
5. Udruženi sa kolagenovaskularnim promenama (SLE, sklerodermijom, reumatoidnim artritisom)
6. Udniženi sa infekcijom (virusi influence A i B, rubeola)

Laboratorija:      
- SE ubrzana
- Enzimi (redom) povećani: CK, Aldolaza, SGOT, LDH
- Elektromiogram (patološki)

Dijagnoza:
1. Klinička slika
2. Elektromiogram
3. CK povećana
4. Biopsija mišića

Prognoza:

Dobro reagovanje na kortikosteroide, dugotrajna terapija neophodna i ovde u rezistentnim slučajevima

Epidemiologija:
Učestalost 1-20%, muškarci 90%, 20-40 godina.
Etiologija:
Nasledna predispozicija (HLA-B27 pozitivan u 95%).
Klinička slika:
Obostrani sakroileitis, bol i jutarnja ukočenost, zahvata i kičmu, osifikacija ligamenata i fibroznih prstena diskusa (anksioza). Kukovi zahvaćeni u 50%, periferni zglobovi (koleno, rame, skočni) u 25% slučajeva. Ostale manifestacije: uveitis (25%), aortitis, sa regurgitacijom (1-3%), ulcerozni kolitis, fibroza pluća.
Laboratorija:
RF negativan, sedimentacija ubrzana HLA-B27 pozitivan u 96% (kod asimptomatskih rođaka 50%, u opštoj populaciji 7%).
RTG: tipična slika kičme poput »bambusovog štapa« - vezivno tkrvo u međupršlj. prostorima.
Diferencijalna dijagnoza:
Osteoartroza, prolaps diskusa, TBC, psorijazni artritis i Rajterov sindrom, reumatoidni artrit.
Terapija:
Ležanje na tvrdoj, ravnoj postelji (da se bar ukoči u povoljnom položaju), fenilbutazon, indometacin, medicinska gimnastika. Prognoza dobra u 70-80%.
Izvor:lekarinfo.com

Nagomilavanje kalcijum pirofosfata sa akutnim ili hroničnim zapaljenskim oboljenjima zglobova, obično kod starijih osoba. Zahvaćena kolena i drugi veliki zglobovi. Nagomilavanje kalcijuma u zglobnoj hrskavici se može zapaziti na rendgenskom pregledu.
Postoje tri oblika:
1) Nasledni tip,
2) forma udružena sa metaboličkim bolestima - hemohromatoza, hipotireoidizam, hiperparatireoidizam,  Wilsonova bolest, giht,
3) Idiopatska forma - u starosti.
Kristali se stvaraju iz zglobne hrskavice u zglobni prostor, bivaju fagocitovani od leukocita i podstiču zapaljenski odgovor.
Klinička slika: 
Najčešče zahvaćeno koleno, eritemska obojenost, otok (topao) j bolnost. Kod manjeg broja pacijenata više zglobova obolelo.
Dijagnoza:
Dokaz kristala Kalcijum pirofosfat dihidrata u sinovijskoj tečnosti. Nalaz hondrokalcinoze na rendgenu zglobova.
Terapija:
Indometacin ili drugi nesteroidni antireumatici, intraartikularne injekcije glikokortikoida.
Izvor:lekarinfo.com

Nodozni poliarteritis - nekrotizirajući vaskulitis malih i srednjih arterija bubrega i drugih visceralnih organa.
Etiologija:
Nepoznata!
Patogeneza:
Smanjen nivo komplementa
Imuni kompleksi u zidovima krvnih sudova
Klinička slika:
Zamor, groznica, gubitak u težini
Koža: - Livedo retikularis, eritem
KVS: - Infarkt, isuficijencija miokarda, perikarditis
GIT: - Bol u trbuhu; muka, povraćanje, perforacija creva
LMS: - Artritis, artralgije, mijalgije CNS: - Cerabralni vaskulami inzulti; psihićke promene Bubrezi: - Insuficijencija
Laboratorija:
SE ubrzana
Leukocitoza
Smanjen komplement
Dijagnoza:
Histološki nalazi (nekrotizirajući vaskulit mišićnih arterija) - Angigrafija
Prognoza:
Loša, tok bolesti promenljiv i nepredvidljiv, spontane remisije moguće, ali, najčešće, brzo nastupa smrt (bubrežna insuficijencija).
Terapija:
Pronizon i ciklofosfamid mogu da ublaže simptome, ali ne i da zaustave tok bolesti.
Izvor:lekarinfo.com

Roditelji trebaju imati trajni uvid u stvarno zdravstveno stanje svoje djece, i to mora biti roditeljska, a ne briga trenera
Izokinetička dijagnostika i rehabilitacija
Poseban je problem rehabilitacija djece nakon ozljeda ili prijeloma, s obzirom na to da je uobičajenim tehnikama teško utvrditi je li provedeni program rehabilitacije u potpunosti oporavio sve funkcije mišića i zglobova, to više što djeca često prikrivaju smetnje zbog straha od daljnjeg liječenja. Važno je istaknuti i potrebu što bržeg oporavka nakon ozljede kako bi se spriječio nepovoljan utjecaj poremećene statike i kinematike dijelova tijela na ukupan razvoj djeteta.
Netko bi mogao reći da su sve tvrdnje crne. Naprotiv. Današnja medicina upravo je suvremenim tehnikama, kao što je izokinetičko testiranje i rehabilitacija, omogućila rano otkrivanje takvih opasnosti, vrlo egzaktno otklanjanje poremećaja i znatno veće mogućnosti da se osigura puna tjelesna aktivnost i kvaliteta života do duboke starosti.
S obzirom na to da na putu bavljenja sportom ima mnoštvo skrivenih stranputica koje, dugoročno gledano, dovode do poremećaja što se poslije teško ispravljaju, poruka bi trebala biti da se izokinetičkom dijagnostikom i rehabilitacijom može bitno smanjiti rizik ozljeda i trajnih oštećenja mladih koje smo uputili u sportske aktivnosti upravo radi unaprjeđenja zdravlja.
Roditelji trebaju imati trajni uvid u stvarno zdravstveno stanje svoje djece, i to mora biti roditeljska, a ne briga trenera. U tom smislu, u slučaju bilo kakve sumnje treba potražiti stručnu pomoć ili savjet liječnika. A izokinetika, osim što starijima omogućuje učinkovito liječenje artroze koljena, kukova, diskus hernija i sličnih stanja, još više osigurava djeci da uspješno kapitaliziraju svoj trud u sportu, ostanu zdravi i sposobni za sve životne izazove koji ih očekuju.
Izvor:Vaše Zdravlje.com

Hronično zapaljenje suzne kesice (hronično dakriocistitis) je zapaljenje suzne kesice koji se nadovezuje na obliteraciju suzno-nosnog kanala, zbog toga dolazi do stagnacije bakterija u suznoj kesici, koji razvijaju patogena moć i nastaje zapaljene sluzokože koja oblaže unutrašnju stranu suzne kesice.
Klinička slika:sa spoljašnje strane kože ne vidi se ništa.proces je sa unutrašnje strane suzne kesice.Nastaje suzenje oka, nakupi se gnoj u unutrašnjem uglu otvora kapaka.Može da nastane konjuktivitis.Prilikom ispiranja suznih puteva, tečnost ne prolazi u nos, već se vraća na otvore suznih tačkica, pomešana sa purulentnim sekretom.
Dijagnoza:se postavlja na osnovu kliničke slike i oftalmološkog pregleda.
Lečenje:primenjuje se hirurška metoda.Davanje antibiotika nije baš uspešna, zato treba uraditi dakrocistorinostomiju ili ekstirpaciju suzne kesice.

Halacion je hronično zapaljenje Meibomovih žlezda, koje su vertikalno poredjane lojne žlezde u pločama očnih kapaka.Ukoliko se odvodni kanal Meibomovih žlezda se začepi dolazi do zastoja sekreta i zapaljenja.
Klinička slika:se manifestuje stvaranjem bezbolnog čvorića, nastaje grebanje u oku, smeta i zbog estetskog izgleda.Čvorić je čvrste konzistencije, smešten je u tarzusu.Koža nad njim je pokretna i ne vide se znaci zapaljenja.Halacion spontano ne može da se resorbuje.Može da se probija kroz vežnjaču kada se nad njom stvara granulaciono tkivo polipoznog izgleda.
Dijagnoza:se postavlja na osnovu kliničke slike i oftalmološkog pregleda.
Lečenje:sprovodi se hirurškom metodom, uklanjanjem čvorića, često se recidiviraju. 

Gubitak epitela rožnjače (erosio corneae) je mehanička povreda oka nakon defekta epitela.
Klinička slika:pojava bola, pri pokretima oka i pri treptanju sa blefarospazmom (spazam očnog kapaka), fotofobija (preosetljivost na svetlost) i epifora (suzenje oka) ponekad sa infekcijom.
Ukoliko postoji septička infekcija u konjuktivalnoj vrećici, tada su stvoreni uslovi za sekundarnu infekciju erozije koja se pretvara u gnojnu grizlicu (ulcus corneae), infekcija može da prodre u dublje delove oka.
Dijagnoza:se postavlja na osnovu kliničke slike i oftalmološkog pregleda.
Lečenje:se sprovodi se aplikacijom antibiotika u vidu masti, stavljanjem monokularnog zavoja.Potpuna regeneracija epitela rožnjače prolazi bez ožiljaka.

Faringokonjuktivalna groznica se javlja na očima kao folikularni konjuktivitis, kod dece je češće nego kod odraslih.Naziv je zbog toga što postoji faringitis praćen febrilnom stanju
(groznicom) uz postojanje konjuktivitisa.Izazivač je iz grupe adenovirusa koji se prenosi direktnim kontaktom, može da se javlja u epidemijama.
Klinička slika:inkubacija je od 2-7 dana, bolest se češće javlja na jednom oku.Vežnjača je crvena, se posutim folikulama.Postoji visoka temperatura sa akutnim faringitisom, nekad se pojavi i pneumonija zatim meningizam.
Dijagnoza:se postavlja na osnovu kliničke slike, oftalmološkog pregleda.Razmaz epitela vežnjače sa vidljivim mononuklearnim ćelijama.
Lečenje:primenjuje se simptomatska i vitaminska terapija.

Kada u toku hroničnih plućnih oboljenja pluća nisu u stanju da adekvatno snabdevaju organizam potrebnom količinom kiseonika, nastaje hronična plućna insficijencija. Ona se može definisati kao postojanje hipoksemije ( smanjena koncentracija kiseonika), sa ili bez hiperkapnije ( povišena koncentracija ugljen dioksida) u bolesnika s hroničnim plućnim oboljenjima.
Uzrok nastanka

U etiologiji hronične plućne insuficijencije najznačajniju ulogu imaju sledeća hronična oboljenja pluća:

hronična opstruktivna oboljenja pluća: hronični opstruktivni bronhitis, emfizem pluća, bronhijalna astma komplikovana hroničnim bronhitisom
hronična restriktivna oboljenja pluća: difuzne plućne fibroze, granulomatoze, kolagenoze, pleuralne srasline, stanja posle hirurškog odstranjenja delova pluća zbog oboljenja, deformiteti grudnog koša, itd.

Najčešći uzroci akutnih pogoršanja su akutne infekcije respiratornog trakta, primena lekova sa depresivnim dejstvom na disajni centar (morfijum, mepabramat, antihistaminici), nekontrolisana primena kiseonika u velikim koncentracijama, intezivna primena diuretika, febrilna stanja.
Klinička slika

Klinički simptomi mogu biti veoma oskudni ako hipoksemija i hiperkapnija nastaju postepeno. Teška i veoma uporna glavobolja u vidu šlema, s osećajem pune ili prazne glave, često praćena mučninom i povraćanjem, predstavlja prvi i veoma pouzdan znak naglog pogoršanja. Glavobolje mogu biti praćene pogoršanjem oštrine vida, akomodacije i suženjem vidnog polja. Inverzija sna i somnolencija ( pospanost), naročito posle obroka, simptomi su koji ukazuju na pogoršanje stanja. U vezi s ovim zapaža se promena karaktera, najpre u vidu razdražljivosti, zatim euforija, samozadovoljstvo, samohvalisavost, vulgarnost, grubost i agresivnost. Pogoršanje stanja prate teži psihički poremećaji kao: konfuznost, dezorjentisanost u vremenu i prema ličnostima, do akustičnih halucinacija i psihoze, znaci koji prethode komi. Od neuroloških znakova u početku postoji disgrafija (drhtanje, ispuštanje ili ponavljanje slova i reči), kasnije nastaje flapping tremor pojedinih grupa mišića, naročito u predelu lica, zatim gornjih ekstremiteta, kasnije celog tela a mogu se javiti i pravi epi napadi.

Naglo pogoršanje hipoksemije i hiperkapnije praćeno je tahikardijom ( ubrzan rad srca) i arterijskom hipertenzijom. Koža je cijanotična (modra), topla i vlažna. Lice je podbulo, oči sjajne, pogled blještav, egzoftalmus (isturene očne jabučice). Izgled lica - žablji facies.

Na plućima postoji otežano disanje, kašalj sa iskašljavanjem, rad disajne muskulature je pojačan a sa pogoršanjem se javlja i abdominalni tip disanja. Kasnije je disanje površno.

Usled pogoršanje hipoksemije i hiperkapnije nastaju oligurija (smanjeno izlučivanje mokraće), proteinurija i azotemija. Od velikog značaja je i i dehidratacija koja nastaje i veoma otežava ventilaciju.
Dijagnoza

Postavlja se na osnovu anamneze, kliničke slike, objektivnog pregleda, rendgenografije pluća, EKG-a, analize gasova u arterijskoj krvi.
Lečenje

Lečenje bolesnika sa hroničnom plućnom insuficijencijom a naročito njenih akutnih pogoršnja, sprovodi se u specijalizovanim pulmološkim jedinicama za intenzivnu negu i lečenje. Primenjuju se kontinuirana oksigenoterapija uz kontrolu gasova, antibiotici, bronhodilatatori, kortikosteroidi, rehidratacija.

Pod pojmom hemoptizija podrazumeva se iskašljavanje krvi iz pluća i traheobronhnog stabla.
Uzrok nastanka
Najvažniji uzroci iskašljavanja krvi su karcinom bronha, tuberkuloza, bronhiektazije i embolija pluća. Ređi uzroci hemoptizija su akutne virusne infekcije, gljivična oboljenja u plućima, karcinoidi, parazitoze, malformacije krvnih sudova, Goodpastureov sindrom, cistična fibroza, plućni apsces, inhalacija agresivnih respiratornih noksi i strana tela u disajnim putevima.
Od vanplućnih uzroka, najčešći uzroci hemoptizija su krize arterijske hipertenzije, posebno u osoba s ožiljcima na plućima i bolesti sa hemoragijskom dijatezom. Hemoptizije mogu biti povezane sa menstrualnim ciklusom kada se radi o endometriozi ili hormonskim promenama. Iskašljavanju krvi doprinosi naporan fizički rad, izlaganje prekomernoj toploti i hladnoći i uzimanje acetilsalicilne kiseline i lekova sličnog dejstva.
Klinička slika
Hemoptizije mogu biti u vidu tragova krvi u ispljuvku, u vidu manjih ispljuvaka čiste krvi ili profuzne, koje često vode letalnom ishodu, zbog naglog iskrvavljenja ili sufokacije krvlju. Svetla, ponekad penušava krv ukazuje na sveže krvavljenje, dok je krv koja je neko vreme bila u plućima tamna i delimično koagulisana. Rozikast penušav ispljuvak, praćen gušenjem, ukazuje na edem pluća.
Dijagnoza
Svako iskašljavanje krvi zahteva detaljno ispitivanje bolesnika. Dijagnoza osnovnog oboljenja se postavlja na osnovu anamneze, objektivnog pregleda, pregleda sputuma, rendgenografije grudnog koša, CT-a (kompjuterizovana tomografija), NMR-a (nuklearna magnetna rezonanca), isipitivanja plućne funkcije, scintigrafije pluća i dr.
Lečenje
Leči se osnovno oboljenje koje je uzrokovalo hemoptizije.
Izvor:Stetoskop.info

Kostenov sindrom predstavlja poremećaj temporomandibularnog zgloba ( zglob koji povezuje donju vilicu i lobanju), praćen je jakim bolom, a može da zahvati i okolne mišiće i meka tkiva.
Uzrok nastanka

Još uvek nije utvrđen tačan uzrok bolesti. Često se nastanak bolesti povezuje sa: aktivnostima kod kojih je glava u abnormalnim položajima (držanje telefonske slušalice ramenom), stiskanje i škripanje zubima, držanje otvorenih usta, često žvakanje žvakanje gume, trauma mastikatornih mišića, nepravilno držanje tela, nepravilno sedenje (za kompjuterom). Ostali rizični faktori su: poremećaji strukture zgloba prezentovani od rođenja, procesi na zubima, vađenje zuba, fibromialgija, povreda, osteoartritis i druga oboljenja zglobova, neki medicinski zahvati (kao što su endotrahealna intubacija), stres.
Klinička slika

Simptomi i znaci kod ovog sindroma su: čujno otvaranje i zatvaranje usta (čuje se klik), glavobolje, bol u vilici, ukočenost zgloba, ograničeni pokreti zgloba, bol iza uva, bol koji se širi u ramena, vrat i leđa, spazmi i bolovi u mastokatornim mišićima. Ostali mogući simptomi su vrtoglavica, gubitak sluha, tinitus ( zujanje u ušima), poremećaji vida (kao što je zamagljen vid). Prolongirani poremećaj može uzrokovati deformitete zahvaćenog zgloba.
Dijagnoza

Postavlja se na osnovu anamneze, kliničke slike, isključenjem drugih oboljenja rendgenografijom, laboratorijskim analizama.
Lečenje

Pre svega treba identifikovati uzrok ili rizični faktor i eliminisati ga. Na zahvaćeni zglob treba stavljati obloge, treba ga masirati, davati lekove za relaksaciju mišića, analgetike. Fizikalna terapija je efikasna i podrazumeva izvođenje određenih vežbi i elektrostimulaciju. U najtežim i najupornijim slučajevima može se vršiti i hirurški zahvat.
Izvor:Stetoskop.info