Homosexuality 101:
What Every Therapist, Parent, And Homosexual Should Know

Julie Harren, Ph.D., LMFT

Julie Harren, Ph.D., LMFT

Homosexuality is an issue that has often been mishandled by therapists due to misinformation on the topic. Although not supported by the research, many therapists believe that homosexuality is solely biological in nature, and therefore unchangeable. Yet despite ongoing efforts, researchers have not discovered a biological basis for same-sex attractions. In fact, many researchers hypothesize that a homosexual orientation stems from a combination of biological and environmental factors. For example, when asked if homosexuality was rooted solely in biology, gay gene researcher, Dean Hamer, replied, "Absolutely not. From twin studies, we already know that half or more of the variability in sexual orientation is not inherited. Our studies try to pinpoint the genetic factors...not negate the psychosocial factors" (Anastasia, 1995, p. 43). In addition, brain researcher Simon LeVay has acknowledged that multiple factors may contribute to a homosexual orientation (LeVay, 1996).

What, then, are the causes of homosexual attractions? These feelings typically stem from a combination of temperamental factors and environmental factors that occur in a child's life. According to Whitehead and Whitehead (1999), "Human behavior is determined by both nature and nurture. Without genes, you can't act in the environment at all. But without the environment your genes have nothing on which to act" (p. 10). One way of understanding this combination might be expressed in the following equation:

Genes + Brain Wiring + Prenatal Hormonal Environment = Temperament
Parents + Peers + Experiences = Environment
Temperament + Environment = Homosexual Orientation

While environmental factors may include experiences of sexual abuse or other traumatic events, a common contributor to same-sex attractions is a disruption in the development of gender identity. Gender identity refers to a person's view of his or her own gender; that is, his or her sense of masculinity or femininity. Gender identity is formed through the relationships that a child has with the same-sex parent and same-sex peers.

The process of gender identification begins approximately between age two and a half and four. For boys, it is during this phase that they begin to move from their primary attachment with the mother to seeking out a deeper attachment with the father. For males, the relationship between a boy and his father is the initial source of developing a secure gender identity. It is through the father-son relationship that a boy discovers what he needs to know about being male, including who he is as a boy, how boys walk, how they talk, how they act, and so forth. As the father spends time with the son, shows interest in the son, and gives the son affirmation and affection, the father imparts to the son a sense of masculinity. The boy begins to develop a sense of his own gender by understanding himself in relation to his father.

When the child reaches the age of five, he begins to face another task, that is, to begin to attach to same-sex peers. At this age, he starts school and begins to look to the other boys to answer the same questions that his dad has been answering. He looks to the other boys to discover how they walk, how they talk, how they play, and how he measures up in relation to them. He seeks to be included, accepted, and acknowledged. Through the relationships he forms with other boys, he continues to gain a sense of masculinity, discovering more about others boys and therefore more about himself as a boy.

During the early years of elementary school, children are not usually very interested in playing with members of the opposite sex. They desire to spend time with members of the same sex. This is a very necessary stage of development, because a person cannot be interested in the opposite sex or in others, until he or she first understands himself or herself.

Eventually, after many years of bonding with members of the same sex, the boy enters puberty. At this time he begins to turn his attention to the opposite sex. He becomes curious about the gender which is different from his own, the female gender. With the simultaneous emergence of puberty, this curiosity becomes a sexual interest and a desire for romantic connection with the opposite sex.

Conversely, for the child who will develop a homosexual orientation, this process does not happen. So, what happens in the development of gender identity that would lead a child to have same-sex attractions? Typically, for this child, there is something that prevents him from attaching to the father. Either he doesn't have a father or a father figure, or he doesn't have a father who he perceives as safe and/or welcoming. Of course, there are many children who grow up without fathers and yet do not develop a homosexual orientation. In addition, there are many children who have loving fathers, yet still become homosexually oriented. This is due to the fact that there are various factors that contribute to a homosexual orientation. Human development is very complex and includes events, as well as perceptions about the events.

Perceptions are very important. Perceptions are more powerful than what actually happens, because perceptions become that person's reality. Perceptions are influenced by temperament. For example, a child with a more sensitive temperament might perceive rejection even when rejection is not intended. Temperament is the biological contributor; however, temperament alone is not enough to create a homosexual orientation. The temperament type must be met with the right environmental factors in order to produce same-sex attractions. Typically the child who will later develop same-sex attractions is naturally sensitive, observant, intelligent, and is sometimes more artistic than athletic. This child often tends to personalize and internalize experiences and observations.

So, if a child perceives that his father does not want a relationship with him, that child might try a few times to connect with his father, but will eventually retract in self-protection. This is called defensive detachment. Upon sensing rejection, the boy chooses to reject the father in return. He detaches from the father and even what the father represents, which is masculinity (Nicolosi & Nicolosi, 2001). Typically at this point, he will stay connected to the mother and will instead soak in femininity. Usually he is also surrounded by other female figures, such as, a sister, an aunt, or a grandmother. So at a time when he is craving masculine input and seeking to understand himself in terms of his male identity, he instead receives feminine input and begins to develop a sense of the feminine.

By the time this child enters school, he often has a difficult time relating with other boys. Either he is just more comfortable with the girls, who are more familiar to him, or he is intimidated by the boys. Often this child sees himself as different from the other boys. So he may hold back from bonding with them. If he has developed any feminine mannerisms, he might also be rejected by the other boys and quite possibly even ridiculed. He is craving acceptance from the other boys and continues to need this acceptance, though the need goes unmet. The boy watches the other boys from afar, he longs to be noticed by them, and included by them, yet he remains with the girls, further gaining a sense of the feminine while deeply craving the masculine.

This child typically spends his elementary school years learning about femininity while craving to understand masculinity. Specifically, he desires to understand himself in terms of his own masculine identity. Yet, he does not assimilate with the same-sex parent or same-sex peers, so he does not acquire a masculine identity. He associates with the feminine, which is his primary source of input. He does not develop a secure gender identity. So by the time this child reaches puberty, the craving for male input has grown and intensified. At this time in his life he is not curious about or interested in the opposite sex. He already knows all about the opposite sex-- they are quite familiar to him. What he is craving to know about is his own gender. He still deeply longs to know about boys. He longs to experience connections with males. This emotional need, the need for same-sex love, which has gone unmet, now begins to take on a sexual form. His unsatisfied cravings for male love become romantic cravings with the emergence of puberty. (Satinover, 1996).

To this child, it feels very natural that he longs for male love. In fact, he typically thinks that he was born that way, having craved male love for as long as he can remember. Indeed, he has craved this love most of his life. However, initially it was not a sexual craving. Instead, it was an emotional craving, a legitimate need for non-sexual love, an emotional need that has become sexualized.

The female development of homosexuality is a bit more complex. As with the male development, there are a number of factors that can contribute. For some women who end up with same-sex attractions, the development is similar to the male development previously described. For others, negative perceptions regarding femininity may lead to an internal detachment from their own femininity. For example, if a girl watches her father abuse her mother, the girl might conclude that to be feminine is to be weak. At an early age she might make an unconscious decision to detach from her female identity. She might detach from her own gender in an effort to protect herself from the perceived harmful effects of being female.

Sexual abuse is another factor that can contribute to a homosexual orientation. In these cases men are seen as unsafe, and lesbianism becomes a way of protecting against further hurt from a male. For some there might be a disconnection from the mother, and lesbianism becomes a search for motherly love. For others, same-sex attractions may not initially be present, but may later develop as a result of entering into a non-sexual friendship which becomes emotionally dependant. An emotionally dependent relationship is one in which two people seek to have their needs met by one another. It is a relationship in which healthy boundaries are not in place. The absence of appropriate emotional boundaries can then lead to a violation of physical boundaries.

For any of these reasons listed above, and in combination with other factors, same-sex attractions may develop. To the one who has these feelings, they are very real and very strong. There are many people who find themselves attracted to members of the same sex and yet do not want those attractions. For those who are dissatisfied with their sexual orientation, it should be noted that change is indeed possible. Research studies have revealed that change of sexual orientation does take place (see Spitzer, 2003; Byrd & Nicolosi, 2002). It is not a quick or easy process, but as with any other therapeutic issue, varying degrees of change are achievable through therapy and other means.

The inaccurate concept that homosexuality is solely biological is extremely misleading. Many therapists tell their clients that homosexuality is biological and therefore unchangeable. These therapists encourage their clients to embrace a gay identity, even when such clients are seeking change for their orientation. In doing so, therapists negate clients' rights to self-determination. Clients have the right to choose their own goals for therapy and should be allowed to pursue the path they desire. Clients should not be discouraged from pursuing change when change is what they seek. In order for clients to have the options made available to them, it is vital that therapists as well as clients become better educated on this issue.

References

Anastasia, T. (1995). New evidence of a gay gene. Time 146, 43.

Byrd, A. D., & Nicolosi, J (2002). A meta-analytic review of the treatment of homosexuality. Psychological Reports, 90, 1139-1152.

LeVay, S. (1996). Queer Science, Cambridge, MA: MIT Press.

Nicolosi, J. & Nicolosi, L. A. (2001). Preventing homosexuality in today's youth. InterVarsity Press.

Satinover, J. (1996). The gay gene? The Journal of Human Sexuality.

Spitzer, R. L. (2003). Can some gay men and lesbians change their sexual orientation? 200 participants reporting a change from homosexual to heterosexual orientation. Archives of Sexual Behavior, 32:5, 403-417.

Whitehead, N. & Whitehead, B. (1999). My genes made me do it: A scientific look at sexual orientation. Lafayette, LA: Huntington House Publishers.

Archives of Sexual Behavior, Vol. 32, No. 5, October 2003, pp. 403-417

What Has Been Concluded From
1000 Recent Articles On Homosexuality?

By James Phelan, Ph.D.

The following is reprinted by permission from "Cultural War" blog by James Phelan, Ph.D.

December 29, 2007 - John R. Hughes, of the University of Illinois Medical Center reviewed the most recent 1000 Medline searched articles on male homosexuality and lesbianism, up until the time of publication of his article in the 2006 Winter issue of Sexuality and Disability http://www.springer.com/west/home/psychology?SGWID=4-10126-70-35748469-0.

Etiology

After reviewing the studies on biology and social factors, Hughes concluded:

Thus, some individuals develop homosexuality presumably from earlier sexual abuse. As in nearly all diseases/disorders, both physical (genetic) and psychological (environmental) factors may play a role in varying amounts in particular individuals. One gay male may have definite feminine characteristics that would play a role in his sexual orientation, while another gay male with prominent masculine secondary sex characteristics may have in his history environmental factors to account for his homosexuality. (p. 197)

Prevalence

After looking at the recent reports which indicated sexual orientation prevalence, Hughes stated: "In summary, the prevalence of homosexuality is 3-5%, likely 2-4% for lesbians, and 3% for bisexuality, although exceptions can be found in particular groups or countries" (p. 197).

Related Diseases

HIV

Hughes found that the cases of HIV+ in the 1980s that were homosexual were usually around 75%. As of 2005, he noted that "the value in number of HIV+ patients who were gay were reported as 61% although the prevalence depend[ed] on the country involved with the sampling" (p. 198).

Syphilis and other venereal diseases

Hughes found that for gay men, beyond HIV, syphilis, genito-urinary infections and anal carcinomas were significant. Bacterial vaginosis, cerebral vascular disease, polycystic ovaries, and androgehypernism were higher in lesbians than heterosexual women.

Characteristics as a subgroup

Drug and alcohol

As a subgroup, 50% of gays admit to illicit drug use. Lesbians spent more time in bars and drank more alcohol than heterosexual females.

Unprotected anal sex

The hallmark finding was that 50-60% of male homosexuals have engaged in unprotected anal sex and 21% report never using a condom.

Casual partners

Consistency in studies show casual partnering increasing, not decreasing (which might be expected considering there is an increase in society acceptance of homosexuals), as evidenced in reports about weekend resorts, public sex environments, bath houses, e-dating, and circuit parties.

Other characteristics

Suicidation, molestation, and violence were other factors found to be disproportionately higher in the homosexual subgroup.

Fluidity or "Change in sexual orientation over time"

Hughes noted, which I found particularly interesting, that pediatric reports indicated that there appears to be some degree of conditioning and choice in sexual orientation, that it is not necessarily a fixed state. Hughes found that in some instances males appeared to have been homosexual from early childhood onward and in most instances, changes likely would not occur. However, in other cases there appeared to have been some degree of conditioning and choice in sexual orientation. This type of change over time had been carefully studied in 762 self-identified heterosexual, bisexual and gay men and women.

Scores were derived in three dimensions (fantasy, romantic attraction and actual sexual behavior). Cumulative scores were determined over consecutive 5-year time periods. There were significant sex differences in reported changes in orientation over time for both gays and heterosexuals, with women reporting greater changes in orientation over time than did men. Specifically, lesbians were far more likely than gay men to report having previously identified themselves as something other than homosexual (65% of lesbians, 39% of gay men). A one-point shift on any dimension over their lives was reported in 48% of gay men and 20% of lesbian women. "Thus," he concluded, "it is a myth, according to these data, that once one discovers that they are gay, they always have been and will be gay."

Hughes did spend some time discussing a controversial study, titled, "Homosexual sex as harmful as drug abuse, prostitution or smoking" by Dr Paul Cameron, which has been criticized by pro-gay groups. The work of Cameron is largely dismissed.

Hughes mentioned in his conclusion that he anticipated opposition to his report, which I agree is understandable given the political environment we live in. He said his findings were objective and that he hoped readers would not "shoot the messenger." Obviously, he is aware of the defensiveness of gay activists!

Reference:

Hughes, John R. (2006). A general review of recent reports on homosexuality and lesbianism. Sexuality and Disability, 24, 195-205.

APA's New Pamphlet on Homosexuality
De-emphasizes the Biological Argument, Supports
a Client's Right to Self-Determination

The APA has now begun to acknowledge what most scientists have long known:
that a bio-psycho-social model of causation best fits the data.

A. Dean Byrd, Ph.D., MBA, MPH

March 6, 2008 - In 1998, the American Psychological Association (APA) published a brochure titled "Answers to Your Questions about Sexual Orientation and Homosexuality."

This particular document was ostensibly published to provide definitive answers about homosexuality. However, few of the assertions made in the brochure could find any basis in psychological science. Clearly a document anchored more in activism than in empiricism, the brochure was simply a demonstration of how far APA had strayed from science, and how much it had capitulated to activism.

The newest APA brochure, which appears to be an update of the older one, is titled, "Answers to Your Questions for a Better Understanding of Sexual Orientation & Homosexuality."

Though both brochures have strong activist overtones (both were created with "editorial assistance from the APA Committee on Lesbian, Gay and Bisexual Concerns"), the newer document is more reflective of science and more consistent with the ethicality of psychological care.

Consider the following statement from the first document:

"There is considerable recent evidence to suggest that biology, including genetic or inborn hormonal factors, play a significant role in a person's sexuality."

That statement was omitted from the current document and replaced with the following:

"There is no consensus among scientists about the exact reasons that an individual develops a heterosexual, bisexual, gay or lesbian orientation. Although much research has examined the possible genetic, hormonal, developmental, social, and cultural influences on sexual orientation, no findings have emerged that permit scientists to conclude that sexual orientation is determined by any particular factor or factors. Many think that nature and nurture both play complex roles..."

Although there is no mention of the research that influenced this new position statement, it is clear that efforts to "prove" that homosexuality is simply a biological fait accompli have failed. The activist researchers themselves have reluctantly reached that conclusion. There is no gay gene. There is no simple biological pathway to homosexuality. Byne and Parsons, and Friedman and Downey, were correct: a bio-psycho-social model best fits the data.

On the question of whether or not therapy can change sexual orientation, the former document offered a resounding "no." However, the current document is much more nuanced and contains the following statement: "To date, there has been no scientifically adequate research to show that therapy (sometimes called reparative or conversion therapy) is safe or effective."

Of course, no mention is made of the Spitzer research, the Karten research, or the recent longitudinal research conducted by Jones and Yarhouse -- all of which support the conclusion that some people can and do change.

Of the Spitzer research, psychologist Dr. Scott Hershberger (who is a philosophical essentialist on questions of sexual orientation) conducted a Guttman analysis of the study sample, and declared:

"The orderly, law-like pattern of changes in homosexual behavior, homosexual self-identification, and homosexual attraction and fantasy observed in Spitzer's study is strong evidence that reparative therapy can assist individuals in changing their homosexual orientation to a heterosexual one."

The Spitzer study found no evidence of harm. Neither did the Karten study, nor the Jones and Yarhouse study.

Furthermore, one might ask, does the APA plan to conduct studies on the effectiveness of other therapies in use? Many are entirely without validation, yet practitioners regularly receive Continuing Education credits for teaching these same therapies through APA-approved courses. Perhaps it is time for APA to hold all therapies and all therapists to the standard which they advocate for reorientation therapy.

The Right to Self-Determination is Finally Recognized

In APA's new document, there is a greater emphasis on ethicality. The pamphlet includes this key statement:

"Mental health organizations call on their members to respect a person's [client's] right to self-determination."

Certainly, client self-determination is one of the cornerstones of any form of psychological care. And any attempt to ban psychological care for those unhappy with their homosexual attractions would be a direct violation of enormous magnitude of APA's own Code of Ethics -- one which neither the federal/state governments nor the American public would respond to favorably.

Imagine a media headline, "APA Declares That Homosexuals Are Not Competent To Determine Whether Or Not They Can Seek Psychological Care to Change" or "APA Bans Choice of Psychological Care for Homosexuals."

Additions to the new APA brochure also include sections on adolescents, homosexual marriage and adoption by homosexual couples.

Interestingly enough, the section on adolescents contains fairly good information regarding the differences between homosexual attractions, homosexual orientation and homosexual identity (though the terms are not used). There is an admission of the sexual fluidity of adolescence, with different ultimate outcomes for different sexually confused adolescents.

The section on marriage is simply an advocacy statement suggesting that marriage might enhance the stability of homosexual couples.

The discussion on parenting by homosexual couples was noteworthy for its internal contradictions. There is an admission that there is a dearth of scientific data on children raised by same-sex couples, but the authors conclude that there are "few differences." How can the dearth of scientific studies allow anyone to offer such a conclusion?

Finally and most intriguing are the recommended resources for further reading. The former brochure referred readers to the National Gay and Lesbian Task Force; to Parents, Families and Friends of Lesbians and Gays, and to Sexuality Information and Education Council of the United States (SIECUS), all activist groups.

The current brochure refers readers to the American Psychological Association, Mental Health America, and the American Academy of Pediatrics.

A significant portion of the new brochure was devoted to the role that prejudice and discrimination plays in the lives of lesbian, gay and bisexual people. This theme seemed pervasive throughout the document. Homosexual relationships are viewed as no different from heterosexual relationships. There is no acknowledgement of the substantial research that clearly demonstrates that homosexuals are at greater risks for some forms of mental illness (Herrell, Ferguson, Sandfort).

It's unfortunate that APA does not move beyond its single-minded focus on "discrimination and prejudice" to allow honest and open study of GLBT issues. In areas such as homosexuality, political correctness seems to have gone amok. On this front in particular, APA seems to have surrendered its professionalism and its science to political correctness.

Some Say That Truth Doesn't Matter

Consider the following statement made by a prominent member of the American Psychological Association and published by the Harvard University Press: "...it may be that for now, the safest way to advocate for lesbian/gay/bisexual rights is to keep propagating a deterministic model: sexual minorities are born that way and can never be otherwise. If this is an easier route to acceptance (which may in fact be the case), is it really so bad that it is inaccurate?"

Where are the guardians of our professional ethics? Will they really allow such Machiavellian statements to go uncritically examined? Is there an ethical violation when a self-identified psychologist and a member of APA supports activism masqueraded as science, and states that it is not so bad?

Political correctness would suggest that there will be no response from the APA.

In his book, Destructive Trends in Mental Health, former APA president Nicholas Cummings notes that he and his co-author lived through the abominable McCarthy era and the Hollywood witch hunts; still he notes, there was "not the insidious sense of intellectual intimidation that currently exists under political correctness." He says, "Now, misguided political correctness tethers our intellects."

Perhaps the British playwright, self-identified secularist atheist Pat Condell, is indeed correct: "Political correctness is like a drug that we just can't stop injecting, even though we know it's going to kill us."

In summary, if one reduces the recent APA document to one based on scientific merit and ethicality, it might translate into something like the following:

"We at APA acknowledge that there are probably many factors that lead to one to claim a gay identity, likely different for different folks. However, what is clear is that homosexuality is not simply a biological phenomenon. We are not sure about the effectiveness of reorientation therapy (or any other therapies for that matter!) but political correctness demands that APA take a position of extreme caution, even though there is no evidence to support such a position. And APA believes that though homosexuality may be fluid for some people, it is certainly not a matter of choice for anyone. However, having expressed these reservations (and fears), it is important that all mental health professionals respect client self-determination (including those who seek reorientation therapy)."

The APA should be commended for its greater reliance on science and ethicality in this document. Perhaps now is the time for the association to abide by its commitment that accompanied then-APA President Nicholas Cummings' proposal to remove homosexuality as a mental disorder in 1974: "a proscription that appropriate and needed research would be conducted to substantiate these decisions." None, however, was ever conducted.

Such research should include a study of the efficacy of psychological care for those unhappy with unwanted homosexual attractions, as well as for its counterpart--gay-affirmative therapy for those who wish to claim a gay identity.

4 . 4 . 2 . OTVARANJE PROSTORA ZA DRUGE VRSTE BRAKA

Osnovni argument u prilog homoseksualnom braku svodi se na tvrdnju da je diskriminatorski uskratiti nekom paru pravo na vjenčanje samo na osnovi spolne orijentacije partnera. Ako se dvije osobe vole i hoće se u svečanoj državnoj ceremoniji zavjetovati da žele živjeti zajedno, zašto bi im to bilo zabranjeno jedino zato što su te dvije osobe istoga spola? Taj "argument iz ljubavi" je uvjerio mnoge ljude. Ako se homoseksualci žele vjenčati, zašto im to ne dopustiti? Što se to nas (heteroseksualaca) uopće tiče? Kakve štete može biti od toga?

Zvuči prihvatljivo. Ali ispitajmo malo pažljivije konzekvencije tog argumenta iz ljubavi. Činjenica da se ljudi vole te da hoće javno deklari­rati svoju međusobnu privrženost i namjeru da žive zajedno postaje ov­dje ključni kriterij za priznavanje prava na brak. No što ako se troje ljudi vole? Ili četvoro? Znači li to da onda treba dopustiti i poligamni brak? Na primjer, ako neki muškarac živi s tri žene i u jednom trenutku njih četvoro zažele ozakoniti svoju zajednicu u kojoj, pretpostavimo, vlada ve­lika međusobna ljubav, nije li diskriminatorski negirati im to pravo samo zbog toga što ih ima četvoro, a ne kao što je uobičajeno, dvoje? Nije li ta diskriminacija na osnovi broja partnera koji se vole jednako proizvoljna i moralno neopravdana kao i diskriminacija na osnovi spolne orijentacije?

Stanite malo, reći će netko, kako smo od rasprave o homoseksualnom braku došli do poligamije? Vrlo jednostavno: ako ljubav postane presudni kriterij za pravo na brak, što i jest osnovni argument u prilog homoseksu­alnom braku (vidi, recimo, do sada najbolju obranu te pozicije u Rauch, 2004), teško je poreći da taj argument odlično funkcionira i u svrhu lega­lizacije poligamije.

Uzmimo sljedeću provizornu definiciju braka koja, nadam se, bar pri­bližno odražava uobičajeno shvaćanje te institucije u suvremenim zapad­nim društvima: brak je ozakonjena intimna zajednica dvoje ljudi suprotnog spola, koji nisu u previše bliskoj rodbinskoj vezi i koji su se odlučili javno zavjetovati na zajednički život.

Raščlanimo tu definiciju na četiri važna elementa:

(a)      dvoje ljudi,

(b)     suprotnog spola,

(c)      nisu u previše bliskoj rodbinskoj vezi,

(d)     odlučili se javno zavjetovati na zajednički život.

Ljubav je bitno povezana s elementom (d) jer je upravo ljubav iz­među partnera u pravilu ono zbog čega se oni odlučuju javno zavjetovati na zajednički život. Ljubav ima samo akcidentalnu vezu s ostala tri ele­menta. Ljudi istog spola se mogu voljeti, protivno elementu (b), ali ljubav (u seksualnom smislu) je moguća i između više osoba od dvije, protivno elementu (a), a također i između vrlo bliskih rođaka (kao brata i sestre, ili majke i sina), protivno elementu (c).

Pristaše homoseksualnog braka žele eliminirati element (b) iz defi­nicije braka, argumentirajući da je za ljubav i želju za zajedničkim živo­tom irelevantno radi li se o partnerima istog ili različitog spola. Ali nije li za ljubav isto tako irelevantno radi li se o dvoje ili više ljudi? Drugim riječima, ako eliminiramo element (b) kao akcidentalan i irelevantan za osnovnu svrhu braka (institucionaliziranje ljubavne zajednice partnera), ne nalaže li konzistentnost da onda podržimo i zahtjev da se eliminira i element (a) s istim opravdanjem, to jest, kao jednako akcidentalan i irele­vantan? To je taj vrlo kratki i logički forsirani korak od određene obrane homoseksualnog braka do obrane poligamije . ^[1]

Sljedeći korak je evidentan: zašto ne eliminirati i element (c)? Re­cimo, ako majka i (punoljetni) sin razviju međusobnu seksualnu privlač­nost i zavole se te odluče ozakoniti tu svoju duboku emocionalnu vezu (a pritom osiguraju da neće imati djece i time izbjegnu očigledan problem za incestuozne relacije), ne bi li bilo diskriminatorski zabraniti takvoj lju­bavi da bude okrunjena brakom? Da se razumijemo, ne smatram da je ovo konkluzivno pobijanje zahtjeva za homoseksualnim brakom. Ali nije li činjenica da se jedan od najjačih argumenata u prilog homoseksualnom braku može tako dobro preslikati u drugi kontekst i koristiti u obranu in-cestuoznog braka odličan razlog da zastanemo i dobro razmislimo o tome u što se sve upuštamo prije nego što odlučimo otvoriti vrata karnevalu novih brakova?

Zanimljivo je da se čak ni sami pristaše homoseksualnog braka ne mogu složiti oko toga kako odgovoriti na kritiku da njihova pozicija otvara prostor za legaliziranje poligamije. Jedni oštro protestiraju da jepovezivanje tih dviju stvari potpuno neopravdano, dok drugi vrlo veselo prihvaćaju tu implikaciju i tvrde da je uvođenje homoseksualnog braka samo prvi korak u procesu u kojem će institucija braka biti transformirana do neprepoznatljivosti. Ova druga struja (kojoj, usput rečeno, pripada i Cheshire Calhoun, autorica eseja o istospolnom braku u gore spomenutoj filozofskoj enciklopediji) slaže se u potpunosti s konzervativnim kritiča­rima da se "argument iz ljubavi" proteže i na slučaj poligamije. Jedina je razlika u tome što se konzervativci te posljedice užasavaju, a Calhoun i njezini istomišljenici jedva čekaju da se ona dogodi.

U srpnju prošle godine New York Times je objavio proglas pod naslo­vom "Daljnji koraci nakon istospolnog braka: nova strategijska vizija za sve naše obitelji i veze", koji je potpisalo više od tri stotine LGBT-aktivi-sta,^[2] umjetnika, novinara, odvjetnika i profesora s najuglednijih američkih sveučilišta. U tom se proglasu izričito kaže da je zalaganje za homoseksu­alni brak samo dio šireg nastojanja da se uvedu i legitimiraju i druge, još raznolikije vrste obitelji. Tvrdi se da se razni modusi organiziranja obitelji nikako ne daju uklopiti u samo jedan postojeći kalup i da načini kako se obitelji mogu formirati ne poznaju nikakve granice. Stoga se zahtijeva da se dopusti cvjetanje tisuću cvjetova te da država prizna alternativne oblike obitelji, od onih s više od dva seksualna partnera pa sve do stvarno inova­tivnog obiteljskog aranžmana u kojem "homoseksualni par odluči stvoriti i podizati dijete zajedno s nekom drugom homoseksualnom osobom ili parom, u dva odvojena domaćinstva".

Ako dakle, kao što vidimo, brojni istaknuti pristaše homoseksualnog braka čak i sami javno proklamiraju da njihova pozicija konzekventno vodi u tako ekstremne zahtjeve, treba li onda čuditi da se mnogi ljudi protive tom čitavom pokretu i da vide homoseksualni brak kao ozbiljnu prijetnju instituciji obitelji u sadašnjem obliku?

Pojam braka, kako smo ga definirali, podrazumijeva da ta institucija uključuje dvije osobe. Do sada sam razmatrao mogućnost da odudaranje od tog standarda bude broj veći od dva (poligamija). Ali, logički gledano, taj broj može biti i manji od dva, to jest, jedan. Uzmite slučaj čovjeka koji nema prijatelja, ali je duboko privržen nekoj domaćoj životinji ili kućnom ljubimcu i koji želi u javnoj ceremoniji manifestirati tu specijalnu vezu sa svojim vjernim životnim suputnikom. Zašto mu to ne bi bilo omogućeno? Na kraju krajeva, njegova emocionalna relacija može biti puno intenziv­nija i trajnija nego odnos koji karakterizira mnoge vjenčane parove. Uko­liko je ljubav jedino mjerilo, doista nije jasno zašto bi on bio isključen. ^[3]

Prigovori li netko da ono što tu nedostaje jest seksualni odnos, ni to za­pravo nije problem. Neki ljudi imaju seksualni kontakt sa životinjama. A pogotovo nakon što je Peter Singer, profesor etike na sveučilištu Princeton i "nautjecajniji živući filozof" (kako ga je nazvao magazin New Yorker), nedavno objasnio da je zoofilija kao seksualna orijentacija potpuno u redu i da se ne trebate uopće ustručavati ako vas seks sa životinjama privlači, ništa više ne stoji na putu razvijanju dubljih i smislenijih veza s kućnim ljubimcima, koje bi, zašto ne, mogle završiti i brakom.

Ovaj reductio ad absurdum argument ima stanovitu težinu bar u ne­kim kontekstima rasprave o homoseksualnom braku.

 

Zaključak

Mnogi se ljudi suprotstavljaju uvođenju homoseksualnog braka i za to imaju različite razloge. Primorac je htio po kratkom postupku pobiti te razloge i pokazati da je protivljenje homoseksualnom braku iracionalno. Vidjeli smo da je taj pothvat potpuno krahirao. Zbog želje da se što prije stigne do cilja došlo je do prevelike brzine pa je vlak odmah na početku iskočio iz tračnica i Primorčevi su argumenti popucali po svim linijama .

Zašto se to dogodilo? Primorac sigurno nije loš filozof. Kada piše o drugim temama, on je obično dobro informiran, fer prema oponentima i pažljiv u zaključivanju. Zašto je onda ovdje sve ispalo tako drukčije?

Ne želim se upuštati u spekulacije o mogućim odgovorima. Srećom, puno je lakše, a i zanimljivije, razmotriti slično pitanje koje se ne tiče jed­nog čovjeka nego opće tendencije među filozofima. Zašto su oni obično skloni braniti homoseksualni brak bez ikakve rezerve, a pritom često ko­ristiti i kardinalno loše argumente koji ne bi bili tolerirani u većini drugih filozofskih rasprava? Čini mi se da je najbolje objašnjenje tog trenda u ranije spomenutom ideološkom pritisku koji se u ovom pitanju osjeća u mnogim sredinama, a posebno u akademskim krugovima. Premda u svim zapadnim društvima danas vlada veliko neslaganje o tome je li uvođenje homoseksualnog braka dobra ideja, sveučilišne elite nemaju ovdje previše tolerancije za različita mišljenja. Ljevičarska ideologija koja dominira vi­sokoškolskim odsjecima humanističkih i društvenih disciplina i koja i tu ima vrlo jasan stav nalaže prihvaćanje homoseksualnog braka kao moralni imperativ i kao jedino razumno rješenje. Suprotstavljanje se automatski objašnjava kao rezultat religiozne zatucanosti ili iracionalne predrasude prema homoseksualcima.

Trebamo li onda biti iznenađeni da u takvoj duhovnoj konstelaciji ni filozofi ne pristupaju toj temi potpuno otvorenog duha? Ima li ičeg neobičnog u tome da pod presijom političke korektnosti mnogi od njih također, svjesno ili nesvjesno, radije zastupaju ono stajalište za koje će ih većina kolega tapšati po ramenu nego da se opredijele za suprotnu stranu i time se izvrgnu opasnosti da im ti isti kolege okrenu leđa?

Konkretan primjer može najbolje ilustrirati kako taj pritisak funkcio­nira u stvarnosti. Margaret Somerville je vrlo ugledna kanadska pravnica i etičarka te izuzetno cijenjena znanstvenica kojoj je već pet sveučilišta dodijelilo počasni doktorat. Kada se sasvim nedavno tom nizu pridružilo i sveučilište Ryerson u Torontu, obznanivši da je odlučilo profesorici So-merville podariti počasni doktorat, stvari su se počele komplicirati. Izbili su masovni prosvjedi jer je izašlo na vidjelo da je Somerville, kakvog li užasa, napisala nekoliko tekstova u kojima se usprotivila uvođenju homo­seksualnog braka. Iako ti članci ne sadrže ni trunku homofobije nego nude jedno od najtrezvenijih i najbolje argumentiranih osporavanja homoseksu­alnog braka, sama činjenica da je ona branila tu poziciju bila je dovoljna da izazove bijes nastavnika i studenata. Nakon njihovih glasnih protesta i peticija Sveučilište je bilo prisiljeno ponovno razmotriti čitavu situaciju te je konačno odlučilo da se počasni doktorat ipak dodijeli, ali dodajući i sljedeću znakovitu rečenicu: "Povjerenstvo koje je donijelo tu odluku nije bilo svjesno nekih stajališta koje je Somerville branila u tisku i u Parlamentu, a da su članovi povjerenstva toga bili svjesni, oni bi ozbiljno razmislili prije nego što bi odobrili to priznanje."

U prijevodu: "Priznajemo da smo pogriješili, ali sada je prekasno da povučemo donesenu odluku." Premda ovaj slučaj vjerojatno zaslužuje da uđe u Guinnessovu knjigu rekorda kao najbezvoljnija dodjela počasnog doktorata u povijesti, Somerville je ipak odlučila prisustvovati oficijelnoj ceremoniji. Neki su nastavnici iz protesta odbili uopće sudjelovati u tom događaju (koji je uključivao i promociju njihovih vlastitih studenata), a neki od prisutnih profesora su u trenutku kad je ona primala počast razvili transparent u znak podrške homoseksualcima ili su pak demonstrativno okrenuli leđa.

Naravno, ako je ovako tretirana osoba sa statusom i znanstvenim ugledom jedne Margaret Somerville, poruka ne može biti jasnija onima koji se još nisu izborili za sigurno mjesto u džungli sveučilišne hijerarhije. Koliko će oni, kad vide što se događa, biti spremni javno izraziti svoje mišljenje o homoseksualnom braku ako ono odudara od stava militantne većine? Neće li mnogi od njih nastojati sami sebe što brže uvjeriti da je protivljenje homoseksualnom braku samo rezultat predrasude i iracional­nosti, pa makar to njihovo "svrstavanje na pravu stranu" bilo postignuto uz pomoć logičkih pogrešaka i iskrivljavanja protivničkog stajališta? I neće li oni koji ipak zadrže "nepoćudno" mišljenje zaključiti da je bolješutjeti^[4] i ne izlagati se riziku da od svojih razjarenih kolega budu žigosani kao homofobi, politički trogloditi i kršitelji bazičnih ljudskih prava? Kao što je sama Somerville upozorila: "Mnogi mlađi nastavnici se užasno boje reći što misle jer ne žele ugroziti svoje karijere. Trebali bismo se svi ipak podsjetiti da još uvijek živimo u demokraciji."

Posebno je razočaravajuće da su se i mnogi filozofi angažirali na tome da ovu nezavršenu debatu, u kojoj oba suprotstavljena stajališta imaju jake argumente i gdje se konačan pobjednik još jasno ne naslućuje, prikažu kao borbu između razuma i predrasude, između svjetlosti i mraka. Upravo bi se od filozofa očekivalo da izbjegavaju takve crno-bijele prikaze i da ulože dodatan napor da bolje razumiju baš onu stranu s kojom se možda osobno ne slažu. Nije li njihova dužnost da pažljivom logičkom rekon­strukcijom i pojmovnom analizom razmotre svaku od rivalskih pozicija u njezinoj najjačoj i najboljoj formulaciji te da na taj način olakšaju racio­nalno opredjeljivanje? Umjesto toga, svjedoci smo kako se i oni sa žarom pridružuju pokretu potpuno nekritičke podrške homoseksualnom braku i da hrle s odbacivanjem suprotnog stajališta prije nego što su ga u stanju bar vjerno prezentirati, a da se i ne govori o nekom dubljem razumijevanju ili objektivnom prosuđivanju.

Na žalost, ova tendencija da se filozofija pretvori u politički aktivi-zam nije ograničena samo na diskusiju o homoseksualnom braku. Ona se danas manifestira i u "filozofskim" debatama o mnogim drugim socijalno osjetljivim temama. Time filozofi ne samo da propuštaju priliku da unesu više jasnoće i racionalnosti u sporove koje su već dovoljno zatrovani ideološkim animozitetima, nego štete i ugledu svoje struke. Naime, ako oni radi zalaganja za neke svoje ideale pravde i jednakosti nastave tako kompromitirati svoju distinktno filozofsku zadaću nepristrane analize ar­gumentacije, neće ih više nitko ozbiljno uzimati kao filozofe. Što čovjek može misliti o relevantnosti onoga čime se filozofi bave ako vidi da se oni sami toliko žure uključiti u borbu za "progresivne" političke ciljeve, radije nego da korektno rade ono što spada u osnovni opis njihovog vla­stitog posla? Stoga je primjereno ovaj tekst završiti upozorenjem koje je ljubiteljima mudrosti uputio Steve Sailer: "Filozofi svih zemalja, zbrojite se! Vi nemate što izgubiti osim svoje irelevantnosti.''

 

Bibliografija

Burgess-Jackson, K. 2000. "Review of Ethics and Sex", Journal of Applied Phi­losophy 17: 307-310.

Calhoun, C. 2006. "Same-Sex Marriage", u: Soble, A. (ur.), Sex from Plato to Paglia: A Philosophical Encyclopedia (Westport, Conn.: Greenwood Press).

Frum, D. 1997. "Correspondence with Andrew Sullivan", Slate, http://www.slate. com/id/3642/entry/23845/.

Kitcher, P. 1997. "Whose Self Is It, Anyway?" Sciences, September/October: 58­62 .

Klein, D. B. i Stern, C. 2006. "How Politically Diverse Are the Social Sciences and Humanities? Survey Evidence from Six Fields", Academic Questions [u tisku].

Klein, D. B. i Western, A. 2006. "How Many Democrats per Republican at UC-Berkeley and Stanford? Voter Registration Data Across 23 Academic Depart­ments", Academic Questions [u tisku].

Ladd, E. C. i Lipset, S. M. 1975. The Divided Academy: Professors and Politics (New York: McGraw-Hill).

Mohr, R. D. 2005. The Long Arc of Justice: Lesbian and Gay Marriage, Equality and Rights (New York: Columbia University Press).

Primorac, I. 1999. Ethics and Sex (London: Routledge).

— 2004. "The Arguments Against Allowing Gay and Lesbian Marriages Do Not Stack Up", http://www.onlineopinion.com.au/view.asp?article=2185

Rachels, J. 1991. "When Philosophers Shoot from the Hip", Bioethics 5: 67-71.

Rauch, J. 2004. Gay Marriage: Why It Is Good for Gays, Good for Straights, and Good for America (New York: Times Books).

Rawls, J. 1955. "Two Concepts of Rules", Philosophical Review 64: 3-32.

Redding, R. E. 2001. "Sociopolitical Diversity in Psychology: The Case for Plu­ralism", American Psychologist 56: 205-215.

Zinsmeister, K. 2002. "The Shame of America's One-Party Campuses", The American Enterprise, September: 18-25.

4. Pobijanja koja to nisu

U ovom ću odjeljku pokazati da Primorac nije uspio opovrgnuti niti jedan od sljedeća četiri konzervativna argumenta protiv homoseksualnog braka koje je kritizirao: argument iz tradicije, argument iz državnog interesa za rađanje djece, argument iz brige za dobrobit djece i argument iz prijetnje heteroseksualnom braku. Da izbjegnem moguće nesporazume, napome­nut ću eksplicitno da nemam namjeru ovdje braniti te argumente od svih mogućih prigovora nego samo pokazati da je Primorčeva kritika tih argu­menata neodrživa.

 

4 . 1. Argument iz tradicije

Primorac sažima argument iz tradicije na sljedeći način: "Kroz povijest, brak je uvijek bio heteroseksualna institucija; homoseksualni brak nikad nije zabilježen. Dakle, brak treba ostati heteroseksualan."

Njegov osnovni prigovor je da se u tom argumentu iz činjenične pre­mise izravno prelazi na normativnu konkluziju, što je evidentno logički nedopustivo: "To da je nešto oduvijek bilo uređeno na određeni način nije konkluzivan argument da to mora tako i ostati" (Primorac, 1999, str. 130; usp. Primorac, 2004).

Prema Primorcu ispada da je argument iz tradicije baziran na elemen­tarnoj logičkoj pogrešci, izvođenju "treba da" iz "jest". Ali budući da, kao što je poznato, konzervativni mislioci posežu upravo za argumentom iz tradicije ne samo u diskusiji o homoseksualnom braku nego i u kontro­verzama o gotovo svim drugim političkim pitanjima, zašto onda ne gene­ralizirati Primorčevo pobijanje pa u duhu njegove kritike ustvrditi kako je čitava konzervativna misao od Burkea do Scrutona naprosto rezultat nesretne okolnosti što nitko od tih filozofa nije uočio logičku neispravnost zaključka od "jest" na "treba da"?

Naravno, ta je sugestija apsurdna. No iz istog je razloga apsurdna i neodrživa i Primorčeva kritika. Naime, konzervativci ne brane argument iz tradicije zato što su logički toliko nerafinirani da vjeruju kako je mo­guće izvesti normativnu konkluziju iz čisto činjeničnih premisa. Ne, ono što oni smatraju jest da treba biti krajnje oprezan s prijedlozima drastičnih promjena tradicionalnih društvenih institucija, jer prema njihovom mišlje­nju te institucije inkorporiraju destilirano ljudsko iskustvo akumulirano kroz stoljeća. Zbog organske naravi i ogromne kompleksnosti postojećih institucija vrlo je teško anticipirati sve konzekvencije do kojih bi dovelo njihovo eliminiranje ili radikalno transformiranje, a iz svega toga konzer-vativci izvlače zaključak da će nagli i revolucionarni zahvati puno vjero­jatnije dovesti do pogoršanja nego do poboljšanja.

Upravo se zato oni protive i homoseksualnom braku. To što je brak kroz ljudsku povijest u pravilu bio sklapan između osoba suprotnog spola uzima se kao potvrda da nije pametno tu značajnu socijalnu instituciju sada na brzinu mijenjati iz temelja i bez znanja o mogućim vrlo daleko­sežnim i potencijalno štetnim posljedicama.

Primorac je također u krivu kad tvrdi da već i samo postojanje histo­rijskih izuzetaka dokazuje da je argument iz tradicije pogrešan. Ukoliko su ti izuzeci historijski vrlo rijetki (kao što doista i jesu one kulture u kojima je bio institucionaliziran homoseksualni brak), konzervativni ar­gument još uvijek može imati veliku snagu. Osim toga, veliko je pitanje ima li uopće autentičnih historijskih primjera da je u bilo kojem društvu u prošlosti homoseksualni brak ikada imao isti socijalni status i priznanje kao heteroseksualni brak. A upravo se takvo totalno izjednačavanje danas pokušava provesti u mnogim zapadnim zemljama. Nije uopće jasno može li se za takvu radikalnu reorganizaciju institucije braka pronaći povijesni presedan .

Primorac dodatno iskrivljuje konzervativnu poziciju i olakšava nje­zino pobijanje time što konzervativcima imputira neplauzibilan stav da je argument iz tradicije za njih konkluzivni dokaz da treba očuvati status quo. Međutim, nema nikakve nužnosti da konzervativci zastupaju tako rigidno stajalište, prema kojem samim time što je neka socijalna tradi­cija povijesno ukorijenjena, ona zato automatski treba biti sačuvana. Da­pače, oni respektiraju razloge protiv nekih tradicionalnih institucija (ako takvi razlozi postoje) pa čak nekad i podržavaju ukidanje tih institucija, ali oni usprkos tome kao konzervativci zadržavaju generalno uvjerenje da takvim mjerama u načelu treba pristupati polako, s velikim oprezom i ne bez adekvatne spoznaje o opasnostima od mogućih popratnih efekata tih mjera. Drugim riječima, konzervativci mogu biti protiv promjena ne zato što imaju konkluzivan dokaz da je status quo uvijek najbolje rješenje nego jednostavno zato što argument iz tradicije vide kao prima facie razlog protiv promjena. Oni mogu rezonirati da je uvođenje radikalnih promjena previše rizično sve dok se eventualno ne pokaže na uvjerljiv način da će sveukupan utjecaj tih promjena biti pozitivan.

Argument iz tradicije, primijenjen na pitanje homoseksualnog braka, svodi se na tvrdnju da je heteroseksualni brak bio praktično univerzalna norma kroz cijelu ljudsku povijest te da nije mudro prenagljeno ulaziti u socijalno eksperimentiranje s takvom dugotrajnom institucijom čiju na­rav, ulogu i važnost za normalno funkcioniranje društva možda još uvijek dovoljno ne razumijemo. Taj argument može, dakako, biti osporavan na razne načine, ali sigurno ne tako da bude proglašen elementarnom logič­kom pogreškom koju teško da bi počinio i neki loš student na prvoj godini filozofije.

 

4 . 2 . Argument iz državnog interesa za rađanje djece

Može li se ograničenje braka na heteroseksualne parove opravdati time što jedino te veze mogu rezultirati rađanjem djece? Budući da rađanje djece omogućuje reprodukciju društva, nije li posve legitiman interes države da specijalnim mjerama podrži instituciju koja doprinosi upravo tom cilju?

Primorcu je opet dovoljna samo jedna rečenica da odbaci to oprav­danje:

Ako bi država kod institucije braka gledala na rađanje djece i ništa drugo, ona bi onda onemogućila brak svim parovima koji ne mogu ili ne žele imati djecu; ne samo homoseksualnim parovima nego i heteroseksualnim parov­ima koji ne mogu imati djecu zbog sterilnosti ili nekog drugog nedostatka, onima koji su prestari da bi imali djecu i onima koji iz bilo kojeg razloga odluče nemati djecu. (Primorac, 1999, str. 130)

Na drugom mjestu on na sličan način tvrdi: "Ako bi [u vezi s brakom] najvažnija briga države bila rađanje djece, onda bi zakon zabranio svaki brak koji ne može dovesti do rađanja djece" (Primorac, 2004).

Primorčev argument se može na prvi pogled činiti vrlo uvjerljiv. Ali samo na prvi pogled. U stvari, ako bar malo razmislimo, lako je vidjeti da je njegovo rezoniranje non sequitur. Naime, čak i kada bi isključivi razlog državne potpore heteroseksualnom braku bio u tome što ta vrsta veze u pravilu dovodi do rađanja djece, odatle uopće ne slijedi da bi država zbog toga nužno trebala odbiti priznati pravo na brak u svakom pojedinačnom slučaju za koji se unaprijed zna da neće dovesti do rađanja djece. Tako direktno povezivanje tih dviju stvari je rezultat miješanja različitih nivoa i pogrešne pretpostavke da onaj razlog zbog kojega je neka praksa uvedena na generalnoj razini mora ujedno biti prisutan kao opravdanje te prakse i na razini svakog pojedinačnog slučaja.

Uzmimo sljedeću analogiju. Uprava neke škole zaključi da bi nje­zini učenici trebali bolje naučiti govoriti engleski pa u tom cilju organi­zira njihov jednomjesečni posjet nekoj školi u Engleskoj. Zamislite sada da netko, koristeći Primorčevu logiku, ustvrdi: "Ako je pri organiziranju posjeta uprava škole doista gledala na to da učenici usavrše engleski i ništa drugo, onda bi iz tog posjeta trebalo isključiti one učenike koji već odlično znaju engleski (na primjer, dvoje-troje djece stranih diplomata)." Očigledno je da nema nikakve nužnosti da se postupi na taj način. Usprkos tome što cilj posjeta jest usavršavanje engleskog i ništa drugo (recimo, posjeta ne bi bilo kada ta posljedica ne bi bila očekivana), uprava škole može odlučiti da ne želi stvarati bespotrebne komplikacije isključivanjem nekoliko učenika te da će opći cilj (usavršavanje engleskog) biti postignut na sasvim zadovoljavajući način čak i ako nekoliko sudionika ekskurzije uopće neće usavršiti engleski.

Slično je i s brakom. Država može podržavati heteroseksualni brak is­ključivo zbog očekivanja da će on u pravilu rezultirati rađanjem djece, ali usprkos tome ona može odlučiti da ne želi stvarati bespotrebne komplika­cije negiranjem prava na brak onom relativno malom broju takvih parova koji iz različitih razloga ne mogu imati djecu. Državni cilj može sasvim efikasno biti postignut i takvim ne previše preciznim reguliranjem koje dopušta brak čak i u mnogim pojedinačnim slučajevima u kojima se zna da taj opći cilj neće biti ostvaren. Takvo neprecizno reguliranje ima svoje praktične prednosti jer ostvaruje osnovnu namjeru na jednostavan način, a usto i minimizira nametljivo uplitanje države u privatnu sferu. Kao što je netko pomalo vulgarno, ali duhovito rekao, država želi samo malo zaviriti pod suknju ili u hlače da vidi imaju li bračni kandidati potrebne rekvizite za rađanje djece, ali ona nema namjeru provoditi detaljni ginekološki ili urološki (ili psihološki!) pregled da bi se uvjerila kako nema apsolutno nikakvih prepreka za postizanje željenog rezultata.

Ono što najviše začuđuje u Primorčevom miješanju dviju razina (opravdanja općeg pravila i opravdanja pojedinačnog slučaja) je to što je ta distinkcija odavno jako dobro poznata u filozofskoj literaturi, a posebno u njegovom području, etici. Na primjer, u jednom od klasičnih tekstova John Rawls upozorava: "...treba razlikovati između opravdanja neke prakse kao sustava pravila koje treba primjenjivati i opravdanja nekog pojedinačnog postupka koji potpada pod ta pravila..." (Rawls, 1955, str. 5). Rawls napominje da je ta distinkcija dio filozofske tradicije i da su njezinu važnost naglašavali brojni autori od Humea, Austina i Milla pa sve do Mabbotta, Urmsona, Quintona, Toulmina i Nowell-Smitha.

Da rekapituliram: Primorac se, naravno, slaže da kad bi jedina svrha braka kao institucije bila podržavanje rađanja djece, onda bi doista po­stojao legitiman razlog da homoseksualni parovi budu isključeni. Ali, u sljedećem koraku, on hoće pokazati da rađanje djece ne može biti svrha braka. Zašto ne? Zato što se nekim heteroseksualnim parovima dopušta brak usprkos tome što ni oni ne mogu imati djece. To je prigovor nekon-zistentnosti: sugerira se da, ako je R (rađanje djece) jedini razlog zašto država podupire instituciju braka, onda bi R morao biti prisutan u svakom pojedinačnom slučaju (ili grupi slučajeva) kao opravdanje zašto država u tim situacijama dopušta brak. Upravo ovdje Primorac radi logičku po­grešku i, zanemarujući Rawlsovu opomenu, skače s jedne razine na drugu. On gubi iz vida da čak i ako je R jedini razlog zašto država podupire brak kao instituciju, ona može imati neki drugi razlog (različit od R) zašto do­pušta brak u nekim specifičnim slučajevima gdje R ne postoji.

Taj drugi razlog za dopuštanje braka, koji je pragmatičke naravi i nije vezan za cilj institucije braka, može biti prisutan u jednoj grupi (hetero­seksualnih parova koji ne mogu imati djece), a odsutan u drugoj grupi (homoseksualnih parova). Ta bi asimetrija onda mogla opravdati različit tretman tih dviju grupa, a još bi uvijek mogla biti istina da država podupire brak kao instituciju samo zbog rađanja djece.

 

4 . 3. Argument iz brige za dobrobit djece

Ovaj argument protivnika homoseksualnog braka Primorac prezentira kao tvrdnju da bi dopuštanje homoseksualnog braka bilo loše za djecu. Ta početna formulacija je već prejaka jer ona teret dokazivanja prebrzo i bez adekvatnog razloga prebacuje na protivnike homoseksualnog braka. Mnogi od njih odbijaju tu ulogu jer smatraju da onus probandi ovdje leži na revolucionarnim zastupnicima redefiniranja braka te da su oni ti koji zapravo imaju obavezu uvjeriti javnost da ta radikalna reforma obiteljskog prava neće imati štetne posljedice po djecu. (Kao što se, na primjer, i za odobravanje novih lijekova zahtijeva da postoji razumna sigurnost da neće biti štetnih posljedica, a svakako nije dovoljno samo to da se ne može do­kazati njihova štetnost.)

Primorac razmatra samo jednu potencijalno negativnu posljedicu ho­moseksualnog braka: ako je za optimalan razvoj i socijalizaciju važno da djeca imaju roditelje suprotnog spola, onda će djeci u homoseksualnim brakovima nedostajati taj ključan psihološki utjecaj. U sljedećem koraku Primorac izvodi do kraja ono što on smatra da logički slijedi iz tog argu­menta:

To bi značilo da treba zabraniti formiranje obitelji s jednim roditeljem kad god je to moguće. Zakon ne bi dopuštao ni umjetnu oplodnju ni usvajanje onim osobama koje nemaju partnera. Štoviše, zakon ne bi dopuštao razvod osobama s maloljetnom djecom. Bi li itko ozbiljno zagovarao ovakve mjere? (Primorac, 1999, str. 131; usp. Primorac, 2004)

Teško je ovdje razumjeti zašto Primorac vjeruje da sve te konze-kvencije slijede iz spomenutog argumenta. Ako država daje specijalne privilegije parovima u heteroseksualnom braku zato što vjeruje da takva vrsta obitelji stvara optimalne uvjete za dječji razvoj, zašto bi iz toga pro­izlazilo da bi država trebala zabraniti sve druge aranžmane koje smatra suboptimalnima? Ne vidim nikakav minimalno uvjerljiv razlog koji bi opravdavao taj zaključak. Čak i ako je heteroseksualni brak postavljen kao uzor i najbolje rješenje za podizanje djece, u onim situacijama gdje je taj ideal nedostižan suboptimalni aranžmani mogu još uvijek biti sasvim prihvatljiva opcija i bilo bi potpuno iracionalno zabraniti ih. Dakle, zašto država ne bi mogla posebnim mjerama podržavati onu vrstu obiteljskog aranžmana koju smatra optimalnom za djecu, a ujedno dopuštati (ali ne i posebno ohrabrivati) neka rješenja koja su lošija, ali, u nedostatku boljega, ipak zadovoljavajuća?

Ne slijedi li pak odavde da bi onda trebalo dopustiti i homoseksualni brak, kao suboptimalan, ali, u nedostatku boljega, zadovoljavajući aran­žman? U stvari, ne. Da bi bio prihvatljiv, suboptimalni aranžman mora prije svega biti bar minimalno zadovoljavajući, tj. mora postojati određeni stupanj sigurnosti da se radi o vrsti obitelji koja neće imati neke značajno negativne posljedice za djecu. Empirijski je otvoreno pitanje zadovolja­vaju li homoseksualne zajednice taj uvjet, ali čak i ako ga zadovoljavaju, iz toga još uvijek ne slijedi da bi ih zbog toga automatski trebalo podvesti pod instituciju braka i tretirati na isti način kao heteroseksualne zajednice.

Mnogi ljudi vjeruju da je, općenito gledano, za djecu najbolje da ih podižu i za njih se brinu njihovi biološki roditelji (premda to, na žalost, nije uvijek ostvarivo). Ukoliko se prihvati da je to ideal, tvrdnja da hete­roseksualne i homoseksualne veze ne bi trebale imati isti status dobiva na plauzibilnosti. Naime, zašto bi država trebala apsolutno jednako podrža­vati dvije vrste veza koje su tako različite s obzirom na to koliko se pri­bližavaju tom idealu? S jedne strane, u heteroseksualnim vezama djecu u pravilu podižu upravo njihovi biološki roditelji, tako da je ovdje stvarnost, statistički govoreći, doista u velikom skladu sa spomenutim idealom. U homoseksualnim vezama, s druge strane, biološka je nužnost da će dijete (bez obzira je li u tu obitelj dospjelo usvajanjem, umjetnom oplodnjom ili čak kloniranjem) imati prekinutu obiteljsku relaciju bar s jednim od svojih bioloških roditelja. U ovoj vrsti veze su naprosto prirodni zakoni prepreka da spomenuti ideal bude postignut. Dakle, ako je optimum statistički oče­kivani rezultat u prvom slučaju, a biološki nemoguć ishod u drugom slu­čaju, ne pruža li ta razlika moguće opravdanje državi da te dvije vrste veze tretira drukčije? (Naglašavam ponovno da ne želim ovdje braniti taj argument, nego samo ukazati na njegovu legitimnost.)

Vratimo se sada Primorcu i recimo još i to da je nemoguće ozbiljno uzeti njegovu ideju da iz toga što bi eventualno bilo najbolje za djecu da imaju dvoje roditelja suprotnog spola logički slijedi da bi onda trebalo zabraniti razvod roditeljima s maloljetnom djecom. Pretpostavljam da je nepotrebno objašnjavati u čemu se sastoji njegova pogreška, ali evo ipak za svaki slučaj: ono što je dobro za djecu u pravilu i pod normalnim okol­nostima ne mora biti dobro i u onim situacijama gdje nastavljanje zajed­ničkog života dvoje roditelja postane pakao za sve članove obitelji.

Teško da će itko poricati da je brak na neki način povezan s djecom. U najmanju ruku postoji jaka statistička veza jer većina parova koji su određeno vrijeme u braku imaju djecu, a također većina djece se rađa i odrasta u okviru braka. Onda se čini potpuno legitimnim postaviti pitanje o tome kako će se eventualno uvođenje homoseksualnog braka reflektirati na djecu u tim obiteljima (jer se obično podrazumijeva da će homoseksu­alni brak uključivati i pravo na usvajanje djece).

Često se prigovara pristašama homoseksualnog braka da oni u svojoj agitaciji za prava homoseksualaca vode više računa o željama i interesima odraslih istospolnih partnera nego o dobrobiti djece koja bi tom odlukom mogla itekako značajno biti tangirana. Taj prigovor ima najviše snage kada je upućen onima koji čitavo pitanje homoseksualnog braka vide prven­stveno kao stvar prava homoseksualaca. Premda to jest važna dimenzija cijele rasprave, ipak se čini da će razumni ljudi nastojati razmotriti i druge aspekte, a napose moguće implikacije homoseksualnog braka na djecu. Budući da su empirijske spoznaje o tome još uvijek prilično nepouzdane, valjda se ipak možemo složiti da onaj tko upozorava da je bez adekvatnog znanja o posljedicama prenagljeno uletati u tako radikalne zakonske pro­mjene ne mora nužno biti iracionalni homofob ili religiozni fanatik.

O tome koliko su neki filozofi spremni ići daleko u svojoj podršci pravima homoseksualaca i lezbijki, a da pritom ne pokažu previše brige za puno važnije interese djece, najbolje pokazuje primjer Philipa Kitchera, poznatog filozofa znanosti.

U članku o etičkim aspektima genetskog inženjeringa Kitcher (1997) uspoređuje dvije zamišljene situacije u kojima se pokušava opravdati klo­niranje. U prvom slučaju, na smrt bolesno dijete može preživjeti jedino ako mu u roku od nekoliko godina bude presađen bubreg. No budući da nema kompatibilnog donora, roditelji žele klonirati bolesno dijete i spasiti mu život tako da mu kasnije bude transplantiran bubreg njegova klona. Ideja je, naravno, da će nakon operacije svako od ta dva djeteta sa samo jednim bubregom nastaviti živjeti sretno i zadovoljno.

U drugom slučaju radi se o dvije lezbijke "koje se vole" i koje žele imati dijete koje je biološki povezano sa svakom od njih. One stoga traže da stanična jezgra jedne od tih žena bude umetnuta u jajnu stanicu one druge (nakon što je iz te jajne stanice prethodno uklonjena njezina sta­nična jezgra) te da embrij bude implantiran u maternicu one žene koja je donirala jajnu stanicu.

U kojoj od tih dviju situacija vam izgleda da je zahtjev za kloniranjem moralno opravdaniji? Ako ste izabrali slučaj umirućeg djeteta, Kitcher će se namrštiti i objasniti vam da je slučaj s lezbijkama zapravo moralno "čišći" i da postoji jače moralno opravdanje za kloniranje u toj situaciji. Dakle, prema mišljenju jednog od danas vodećih filozofa u Americi, uga­đanje željama dviju lezbijki "koje se vole" ima veću moralnu urgentnost nego spašavanje jednog dječjeg života.

Očigledno je da ovdje ne mogu ulaziti u detaljniju analizu i kritiku Kitcherova rezoniranja koje završava tim paradoksalnim zaključkom pa zato evo samo nekoliko riječi. Kitcherove su moralne rezerve u prvom slučaju zasnovane na tvrdnji da bi roditelji drugo dijete tu koristili kao puko sredstvo za spašavanje prvog djeteta i da se to protivi osnovnom načelu kantovske etike. Zanimljivo je da je taj prigovor već ranije bio naširoko diskutiran u vezi s jednim stvarnim slučajem gdje su roditelji djevojčice koja se zvala Anissa odlučili imati još jedno dijete, i to jedino zato što su se nadali da bi koštana srž tog novorođenog djeteta mogla biti upotrijebljena da se pomogne Anissi, koja je umirala od leukemije. (Ona je doista konačno i spašena upravo na taj način.) Međutim, neki su filozofi tada oštro osudili odluku Anissinih roditelja, koristeći praktično istu kan-tovsku argumentaciju kao Kitcher (koju i on sam primjenjuje na Anissin slučaj). Konkluzivno pobijanje te argumentacije možete naći u odličnom članku Jamesa Rachelsa (Rachels, 1991) koji pokazuje koliko je filozof­ska kritika potpuno legitimnog roditeljskog postupka ovdje izgubila svaku vezu sa stvarnošću i sa zdravim razumom. Rachels je bio toliko revoltiran deplasiranošću tih filozofskih prodika da je na kraju konstatirao: "Anissa and her family will forever after think that ethicists are jerks."

 

4 . 4 . Argument iz prijetnje heteroseksualnom braku

Mnogi se ljudi boje da bi uvođenje homoseksualnog braka moglo pot­kopati heteroseksualni brak u onom obliku u kojem on danas postoji, a i dovesti do nesagledivih štetnih posljedica za tu čitavu socijalnu insti­tuciju. Primorčev komentar: "To je vrlo općenita i doista neobična tvrdnja: nikada nam se ne kaže na koji način bi se to dogodilo" (Primorac, 2004 - kurziv dodan).

Nikada? To je prilično jaka i nevjerojatno nepromišljena tvrdnja. Ona se ruši i nakon samo površnog pogleda u literaturu o homoseksualnom braku. Od mnogih potencijalnih konzekvencija na koje su skeptici odavno i konzistentno upozoravali navest ću samo dva načina "kako bi se to dogo­dilo": prvo, eliminiranje svih spolnih razlika u kodeksu obiteljskog prava, i drugo, otvaranje prostora za druge vrste braka.

 

4 . 4 . 1. ELIMINIRANJE SPOLNIH RAZLIKA

Još prije desetak godina, kada je čitava diskusija o homoseksualnom br­aku bila u početnoj fazi, konzervativac David Frum je upravo o toj temi ukrstio koplja s poznatim braniteljem te ideje, Andrewom Sullivanom. Već u to vrijeme, obraćajući se svom sugovorniku, Frum je ponudio prilično detaljan scenarij kako bi predložena reforma mogla potkopati instituciju braka:

Homoseksualni brak nije puki dodatak postojećem zakonu o braku. On povlači rekonstruiranje čitave strukture obiteljskog prava, a sve u smjeru da spolne razlike budu neutralizirane. Preostale veze između zakona o braku i ljudske prirode morat će biti prekinute. Ti ne možeš reći, a uostalom i ne vje­rujem da ćeš reći, "Ma ostavimo stara pravila na snazi za onih 97% brakova koji će biti heteroseksualni, a izmislimo neka nova pravila za onih 3% bra­kova koji će biti između osoba istog spola." Zakon ne funkcionira na taj način. Netko će morati proći kroz korpus obiteljskog prava i društvenih običaja s finim češljem te ukloniti sva spominjanja "majki" i "očeva" i eliminirati sve postojeće distinkcije između "muževa" i "žena". (Frum, 1997)

U nastavku polemike Frum je otišao i korak dalje, iznoseći sljedeće predviđanje: "Andrew, tri godine nakon što dopustimo homoseksualni brak, bit će protuzakonito da škole šalju učenicima formulare s jednim praznim mjestom za ime majke i drugim praznim mjestom za ime oca."

U ono vrijeme su mnogi ovakvo predviđanje vjerojatno otpisali kao paranoičnu fantazmagoriju desničarskog uma i kao raspirivanje potpuno iracionalnih strahova. Ali danas stvari izgledaju drukčije. Nije još prošlo ni tri godine otkako je Vrhovni Sud Massachusettsa ozakonio homosek­sualni brak u toj američkoj saveznoj državi, a već je tamo organizirana snažna kampanja za promjenu u formularima rodnih listova. Prijedlog je da se radi izjednačavanja statusa heteroseksualnih i homoseksualnih pa­rova riječi "otac" i "majka" zamijene izrazima "roditelj A" i "roditelj B".

Nemojte misliti da se tu radi o zahtjevima neke marginalne grupe. O ozbiljnosti čitave situacije najbolje svjedoči činjenica da je Mitt Romney, tadašnji guverner Massachusettsa, smatrao potrebnim obratiti se nacional­nim medijima i zatražiti podršku američke javnosti u svojoj borbi protiv novopredložene uniseks terminologije. On je također o svemu tome u dra­matičnom tonu obavijestio sve članove Senata Sjedinjenih Država. (Usput rečeno, Romney je jedan od najutjecajnijih američkih političara i ozbiljan je kandidat za sljedećeg američkog predsjednika.)

Dobro, već čujem neke čitatelje kako prosvjeduju, prijedlog jest dra­stičan, ali upravo zbog toga on nema nikakve šanse da igdje bude prihva­ćen. Smiješno je uopće i pomisliti da bi se u nekoj suvremenoj zapadnoj zemlji moglo dogoditi da zbog homoseksualnog braka riječi "otac" i "majka" budu izbačene iz pravnih dokumenata koje državni uredi izdaju pri rođenju djeteta.

Avaj, nema više mjesta takvom optimizmu jer je orwellovska jezična reforma već provedena u djelo u Španjolskoj. Prošle godine odlukom so­cijalističke vlade premijera Zapatera (koja je došla na vlast nakon terori­stičkih napada u Madridu), riječi "otac" i "majka" su u rodnim listovima zamijenjene izrazima "roditelj A" i "roditelj B", a ministarstvo pravosuđa je objasnilo da je, upravo kao što je Frum predviđao, cilj te odluke bio "ter­minološko prilagođavanje novom fenomenu homoseksualnih brakova". Ali Frum je pogriješio u vremenskoj procjeni. On je anticipirao da će od legaliziranja homoseksualnog braka do uvođenja bespolnog novogovora proći tri godine. Španjolskoj je za to "terminološko prilagođavanje" tre­balo manje od godinu dana .

No zašto ograničiti terminološko prilagođavanje samo na sferu dr­žavnih uredbi i službenih formulara? Ako su riječi kao "otac" i "majka" postale nepoćudne zato što već samom svojom heteroseksualnom konota­cijom vrijeđaju tanane osjećaje homoseksualaca, ne bi li onda bilo konze-kventno ići korak dalje pa proskribirati te "diskriminatorske" izraze i šire, te zahtijevati da se u cilju ravnopravnosti onda i u javnoj upotrebi u ško­lama, novinama i ostalim medijima isključivo koristi "inkluzivni", spolno neutralni rječnik? U tom lingvističkom teroru manjine nad većinom, čak i najbezazlenije spominjanje realne i biološki neporecive razlike između heteroseksualnih i homoseksualnih veza postaje moralno inkriminirajuće i treba biti eliminirano . ^[1]

Zagovornici homoseksualnog braka pokazuju svoj ekstremizam i ne­toleranciju upravo u tome što je za njih neprihvatljivo bilo kakvo drugo rješenje osim potpunog izjednačavanja statusa homoseksualne i hete­roseksualne zajednice. Da se tu zapravo ne radi samo o borbi za prava homoseksualaca najbolje svjedoči činjenica da oni nisu zadovoljni čak niti s prijedlogom da se homoseksualnim parovima daju sva prava koja pripadaju heteroseksualnim parovima u braku, ali s time da se samo riječ "brak" ograniči na heteroseksualne veze. Iako bi prema tom prijedlogu (o tzv. civil unions) homoseksualni parovi dobili apsolutno jednaka prava kao drugi, oni ipak tu preostalu, nominalističku razliku još uvijek doživ­ljavaju kao uvredu, diskriminaciju i nepravdu koja vapi do neba.

U tom duhu i Primorac tvrdi da ukoliko društvo uskrati homoseksu­alnim vezama ono priznanje i podršku koje pruža vezama između hetero­seksualnih partnera, oni će to s pravom tumačiti kao "objavu nejednakosti, isključivanja i prezira" (Primorac, 1999, str. 129). Zašto "prezira"? Čime se ovdje opravdava logički skok od toga da društvo nekoj vezi ne daje isto priznanje i podršku kao nekim drugim vezama na zaključak da društvo tu vezu prezire? Taj skok može imati retoričko, ali ne i logičko opravdanje.

Uostalom, možda društvo može imati neki razlog zašto rezerviranjem riječi "brak" za heteroseksualne veze doista želi demonstrirati da ima po­seban interes podržati takve veze, čak iako odluči identična prava dati i partnerima u homoseksualnim vezama. Zašto bi to bio znak prezira prema bilo kome? Zamislite da država koja ima problema s natalitetom odluči, pored nekih drugih mjera, uvesti poseban počasni naziv za obitelji koje imaju više od troje djece. Da li bi se obitelji s manje djece imale pravo u toj situaciji žaliti da ih država prezire?

Prolegomena 6 (1) 2007: 5-28

 

Homoseksualni brak: pobjeda političke korektnosti i loših argumenata

 

NEVEN SESARDIČ

Department of Philosophy, Lingnan University, Tuen Mun, Hong Kong sesardic@ln.edu.hk

 

IZVORNI ZNANSTVENI ČLANAK / PRIMLJENO: 31-10-06 PRIHVAĆENO: 16-02-07

 

sažetak: Mnogi zapadni intelektualci, posebno oni u humanističkim i društve­nim znanostima, smatraju da je lako pokazati kako je kontinuirano i masovno protivljenje homoseksualnom braku racionalno neodrživo te da je ono puki re­zultat predrasude ili vjerskog fanatizma. Međutim, pažljivija analiza nekih od tih naširoko prihvaćenih argumenata protiv konzervativnog stajališta otkriva da su ti argumenti zapravo zasnovani na logičkim pogreškama i na ozbiljnom iskrivlja­vanju konzervativne kritike homoseksualnog braka. Zaključak je da bi se filozofi trebali oduprijeti pritisku političke korektnosti i da bi trebali pristupiti ovoj ra­spravi otvorenijeg duha nego do sada.

ključne riječi: Brak, homoseksualni brak, konzervativizam, politička korektnost, praktična etika.

 

 

 

 

Nikada nećemo doznati u kojim su sve prilikama ljudi po­stupali kukavički samo iz straha da ne bi izgledalo da nisu dovoljno progresivni.

Charles Peguy

 

 

 

1. Jednopartijski kampusi?

Prije nekoliko godina sam bio na jednoj filozofskoj konferenciji u Sjedi­njenim Državama koja je bila posvećena potpuno ne-političkim temama. U sesiji o psihološkim eksperimentima o emocijama predavač je u jednom trenutku napravio kratku digresiju da bi kritizirao stajalište koje je sam opisao kao karakeristično za političku ljevicu. Ali odmah nakon toga je, gotovo ispričavajući se, dodao: "Da se razumijemo, ja naravno također pripadam političkoj ljevici, kao i svi vi ovdje." U dvorani je bilo 30-40 ljudi i bilo je posve očigledno da predavač većinu prisutnih nije osobno poznavao.

Ako se čudite kako je on mogao s takvom sigurnošću pogoditi po­litičku opredijeljenost svojih kolega, to samo pokazuje da niste baš upo­znati sa stanjem na američkim sveučilištima (posebno u humanističkim i društvenim znanostima). Naime, odavno je poznato, a i obilno potvr­đeno empirijskim istraživanjima, da su američki profesori snažno kon­centrirani u lijevom dijelu političkog spektra (npr. Ladd i Lipset, 1975; Redding, 2001; Klein i Stern, 2006; Klein i Western, 2006). Na mnogim sveučilištima desničari spadaju u opasno ugroženu vrstu. Moram naglasiti da se riječ "desničar" ovdje ne odnosi na osobe s iskaznicama Ku Klux Klana ili sličnih ekstremističkih organizacija nego naprosto na obične ljude čiji se jedini grijeh sastoji u tome što oni, poput desetaka milijuna drugih Amerikanaca, u važnim političkim pitanjima uglavnom više podr­žavaju republikansku nego demokratsku stranku.

Većina istraživanja o tome koji politički stavovi danas dominiraju na američkim sveučilištima daje slične rezultate, a radi konkretnosti navest ću samo nekoliko indikativnih činjenica. Na primjer, prema studiji ba­ziranoj na popisu registriranih glasača, pokazuje se da je na odsjecima humanističkih i društvenih disciplina na Stanfordu omjer između demo­krata i republikanaca 14:1, na sveučilištu Berkeley taj je omjer 20:1 (zbog toga to sveučilište čak i tamošnji profesori ponekad zovu "Narodna Repu­blika Berkeley"), a na Cornellu se ta disproporcija penje do impresivnih 28:1. U nedavno objavljenom tekstu o "sramoti jednopartijskih kampusa u Americi" (Zinsmeister, 2002) možemo pročitati da, sudeći opet prema popisu registriranih glasača, na odsjecima za sociologiju na sveučilištima Harvard, Brown, Cornell, Berkeley i Stanford ima 56 ljevičara, a samo jedan desničar!

Ali kakve to sve ima veze s homoseksualnim brakom, temom ovoga teksta? E, upravo sada dolazimo na to.

 

2. Znanstvenici protiv javnog mnijenja

Većina ljudi u Sjedinjenim Državama se vrlo jasno i konzistentno protivi uvođenju homoseksualnog braka. Prema istraživanju jedne od najugled­nijih agencija za ispitivanje javnog mnijenja provedenom u srpnju 2006, čak 56% ispitanika se izjasnilo protiv uvođenja homoseksualnog braka, a samo 35% ih je podržalo tu ideju. Također, u posljednjih desetak godina otkako se rasprava rasplamsala, podrška homoseksualnom braku uvijek je bila ispod 40%, a protivljenje je konstantno bilo iznad 50%. O tome koliko se javnost opire predloženim promjenama govori i činjenica da su čak 44 američke savezne države donijele posebne zakonske propise u cilju zaštite tradicionalnog braka kao zajednice dviju osoba suprotnog spola .

S druge strane, sveučilišne elite u Americi (ali i u drugim zapadnim zemljama) ne samo da obično bezrezervno podržavaju homoseksualni brak nego često smatraju da je pobjeda u ovoj debati zapravo već posti­gnuta te da protivljenje onih koji ne dijele njihovo mišljenje može biti samo rezultat neznanja, iracionalnosti ili vjerskog fanatizma. Štoviše, agi­tacija ide toliko daleko da se čak znanstveni autoritet čitavih akademskih disciplina koristi kao dodatni pritisak na javnost u borbi da se pojam braka što prije redefinira i time otvori prostor za vjenčanje homoseksualaca. Već su tri američke stručne udruge (za psihologiju, sociologiju i antropologiju) objavile deklaracije u kojima se tvrdi da upravo spoznaje stečene u tim znanstvenim područjima dokazuju da nema opravdanja za ograničavanje braka na heteroseksualne veze.

Čini mi se da je tu došlo do ozbiljnog prekoračenja legitimnog upli-tanja znanosti u politiku. Naime, kada bi politička odluka u pitanju homo­seksualnog braka presudno i bjelodano ovisila o stanovitim empirijskim činjenicama koje su znanstvenici u stanju utvrditi, onda bi doista psiho­lozi ili sociolozi ili antropolozi mogli reći: "Budući da smo upravo otkrili istinu o onim ključnim činjenicama o kojima jedino ovisi ishod političke debate, obavještavamo javnost da je u svjetlu tih novih spoznaja uvođenje homoseksualnog braka jedini ispravan potez." Ali potpuno je evidentno da u ovoj političkoj raspravi nema slaganja čak ni oko toga koji su glavni i najrelevantniji argumenti, a kamoli oko toga koja je uloga empirijskih spoznaja u nalaženju najboljeg rješenja. Dakle, ideja da bi znanstvenici kao znanstvenici, i u ime svojih stručnih udruga, trebali poučavati javnost o tome kako izabrati između nekoliko prijedloga o zakonskom reguliranju tako kompleksnog i krajnje kontroverznog političkog pitanja kao što je homoseksualni brak pokazuje začuđujuću dozu arogancije, ali i misaone konfuzije.

Sve te deklaracije stručnih asocijacija nisu ništa drugo nego pokušaj nametanja onih političkih stavova koje većina članova tih udruženja di­jeli, premda se cijeli taj postupak nastoji lažno prikazati kao rezultat neke tobožnje "objektivne" i "nepristrane" znanstvene analize. Naravno, ako imamo u vidu prethodno spomenutu i odlično dokumentiranu apsolutnu dominaciju ljevičarske ideologije u društvenim i humanističkim zna­nostima, onda je lako razumjeti kako se moglo dogoditi da psihologija, antropologija i sociologija nekom divnom koincidencijom "znanstveno dokažu" da s homoseksualnim brakom treba napraviti upravo ono što odavno zagovara najveći dio intelektualaca na političkoj ljevici.

3. Što kažu filozofi?

Kako stoje stvari s našom strukom - filozofijom? Je li i tu došlo do ideo­loške korupcije?

Nije mi poznato je li Američka filozofska udruga nastojala pokrenuti slične akcije podrške homoseksualnom braku kao ranije spomenute znan­stvene asocijacije, jer sam prije nekoliko godina istupio iz te organizacije zbog njezine neprihvatljive politizacije u jednom drugom slučaju.^[1] Bilo kako bilo, postoje mnoge indicije da su i filozofi već proglasili pobjed­nika u ovoj debati i da oni također protivljenje homoseksualnom braku masovno i sa zgražanjem vide kao puki rezultat primitivizma i netoleran­tnosti .

Na primjer, kanadski su filozofi kolektivno podržali legaliziranje ho­moseksualnog braka u toj zemlji. Nakon što je peticiju s tim zahtjevom potpisalo čak 324 nastavnika filozofije na kanadskim sveučilištima i ko­ledžima, ona je bila podijeljena svim zastupnicima kanadskog parlamenta prije ključnog glasovanja u srpnju 2005. Organizator peticije, Norman Swartz (profesor filozofije na sveučilištu Simon Fraser), naveo je da su od svih kontaktiranih filozofa samo dvojica odbila potpisati, i to ne zato što bi podržavali tradicionalni brak nego zato što su bili protiv braka uopće. Dakle, dok se prema ispitivanjima javnog mnijenja otprilike svaki drugi Kanađanin protivi uvođenju homoseksualnog braka, doslovce nitko od nekoliko stotina kanadskih filozofa nije iskazao slično mišljenje. Za njih je diskusija očigledno završena. Štoviše, stvari su ovdje filozofima toliko evidentne da su im bile dovoljne samo tri kratke rečenice da u peticiji objasne zašto je odobravanje homoseksualnog braka jedina ispravna op­cija.

Na sličan način i autor nesporno najposjećenijeg filozofskog bloga re-zolutno tvrdi: "Nemoguće je dati racionalno objašnjenje zašto se neki ljudi protive homoseksualnom braku" (leiterreports.typepad.com/blog/2005/11/ on_gay_marriage.html). Dakle, svako protivljenje je iracionalno.

Na popularnoj web stranici "Pitajte filozofe", koju je organizirala grupa vrlo poznatih filozofa i koja ima za cilj približiti filozofiju općoj publici, netko je postavio pitanje: "Ima li ijednog argumenta protiv homo­seksualnog braka koji nije rezultat ili religioznosti ili netrpeljivosti, ili tih dviju stvari zajedno?" Odgovor koji je ponudio ugledni britanski filozof i pročelnik Odsjeka za filozofiju na King's Collegeu u Londonu bio je vrlo kratak: "Nema takvih argumenata." Drugim riječima, ako u potpunosti ne podržavate homoseksualni brak, to znači da ste ili vjerski zatucani ili netolerantni (ili oboje).

Zanimljivo je usput spomenuti da, usprkos tome što je tako otvoreno porekao ikakvu legitimnost stajalištu koje de facto brani većina ljudi u toj debati, dotični filozof nije nikada objavio niti jedan jedini rad iz etike, područja koje je totalno izvan kruga njegovih filozofskih interesa. Stoga se doista mora nametnuti pitanje o tome koliko on uopće poznaje relevan­tnu literaturu. To što on eventualno kao privatna osoba ima interesa za tu temu, prati javne rasprave u novinama i ima vrlo decidiran stav o oprav­danosti homoseksualnog braka sigurno mu ne daje za pravo da kao filozof prosvjećuje ljude o tome ex cathedra.

Dobro, reći ćete vi, ovo su izolirane anegdote koje govore nešto o pojedinim filozofima, ali gotovo ništa o stanju u filozofiji kao disciplini. Mora da sve izgleda puno drukčije, dodat ćete, ako pogledamo radove onih filozofa koji su se ozbiljno pozabavili upravo tim problemom. Oni se u ovom sporu nisu mogli opredijeliti tako brzopleto i bez pažljive analize najjačih argumenata za i protiv. To zvuči kao sasvim opravdana pretpo­stavka, ali predlažem da je ipak provjerimo.

Kao dobar izvor informacija može poslužiti nedavno objavljena filo­zofska enciklopedija o pitanjima seksa, koja upravo ima za cilj prezenti­rati neke čvršće spoznaje do kojih su dovele filozofske diskusije u ovom području. I naravno, zle slutnje se obistinjuju jer u članku o istospolnom braku opet nailazimo na ad hominem napad na protivnike te ideje. Za njih se tvrdi da su "prvenstveno motivirani animozitetom prema homoseksual­cima i lezbijkama" (Calhoun, 2006, str. 652-653). E pa ako čak i jedna fi­lozofska enciklopedija smatra da se stajalište onih koji brane tradicionalni brak (kao vezu između osoba suprotnog spola) može tako jednostavno otpisati kao znak iracionalne homofobije, to najbolje pokazuje koliko je politička korektnost srozala razinu filozofske diskusije o tom osjetljivom i složenom pitanju.

Vjerojatno najcitiraniji filozof u raspravi o homoseksualnom braku je Richard Mohr, veliki pobornik te ideje i autor knjige o tom problemu za koju je u najboljem filozofskom časopisu za etiku rečeno da bi trebala dati smjernice sucima, zakonodavstvu i društvu u cjelini. Mohr je nedavno bio gost na popularnom radio programu Philosophy Talk, koji vode dvo­jica poznatih filozofa sa Stanforda. Na samom početku intervjua Kenneth Taylor ga je upitao: "Richard, postoji li ijedan jedini argument protivnika homoseksualnog braka koji će te navesti da bar na trenutak zastaneš te da pomisliš da bi na tom mjestu trebao malo pojačati svoju poziciju?" Mohr je odgovorio: "Ne, ono što je zanimljivo u vezi s protivnicima homoseksu­alnog braka jest da oni zapravo nemaju nikakvih argumenata." Ali kakva je to rasprava u kojoj samo jedna strana ima argumente? I zašto je Mohr uopće smatrao vrijednim truda napisati veliki broj filozofskih članaka i jednu čitavu knjigu o debati u kojoj jedna od dviju strana nema nikakve argumente, dakle o debati koja zapravo ne postoji? Takva debata je u biti oksimoron, nešto kao "pljesak jedne ruke".

U filozofskoj literaturi problem homoseksualnog braka spada u po­dručje praktične etike ili (još uže gledano) seksualne etike. Jedan od struč­njaka u toj sferi je Igor Primorac, autor knjige pod naslovom Ethics and Sex (Primorac, 1999), koju su recenzenti ocijenili kao "pažljivo argumen­tiranu", "promišljenu", "kompetentnu" i "uvjerljivu" i koja je čak bila pre­poručena kao "obavezna lektira za zainteresirane laike". Ono što tu knjigu čini posebno relevantnom za našu svrhu jest to što se u njoj brane main­stream pogledi na razna moralna pitanja u vezi sa seksom, tako da ona u mnogim stvarima dosta vjerno reprezentira mišljenje velikog broja filo­zofa. Kao što je jedan prikazivač dobro primijetio: "Ova knjiga ne otvara neki novi prostor, ali ona na jasan i koristan način trasira prostor onoga što se zna" (Burgess-Jackson, 2000).

Pogotovo je to točno za Primorčeve stavove o homoseksualnom braku koji u velikoj mjeri korespondiraju s onim što bi se skoro moglo nazvati fi­lozofskim konsenzusom o ovom pitanju, ali naravno pod uvjetom da izuz­memo one vjerski inspirirane filozofe koji se protive homoseksualnom braku zbog snažnog utjecaja svojih religijskih uvjerenja. Primorac kaže da iako crkva, džamija i sinagoga moraju postupati po svojim kriterijima, ti kriteriji prestaju biti legitimni kad se odlučuje o građanskom braku. On stoga i u knjizi i u jednom novijem članku (Primorac, 2004) najprije re­dom analizira standardne ne-religiozne argumente protiv homoseksualnog braka (koje smatra najjačima) pa na kraju zaključuje da nijedan od tih argumenata nije uvjerljiv. Čitava rasprava završava tvrdnjom da, ukoliko država nastavi uskraćivati homoseksualcima pravo da sklapaju brakove, to predstavlja "proizvoljnu i nepravednu diskriminaciju koja svjedoči o nerazumnom konzervativizmu ili o predrasudi, ili o jednom i drugom" (Primorac, 1999, str. 132). Dakle, ponovno se susrećemo s inzistiranjem da diskusija više nema smisla jer su argumenti navodno već presudili i bilo kakvo daljnje protivljenje homoseksualnom braku može jedino biti rezultat zaslijepljenosti i očigledno neprihvatljive diskriminacije.

Ovdje se suočavamo s dilemom. Ili je Primorac u pravu, što bi zna­čilo da se politički spor oko uvođenja homoseksualnog braka još uvijek nastavlja samo zbog duboke iracionalnosti svih onih stotina milijuna ljudi (uključujući i brojne izrazito pametne, visoko obrazovane i intelektualno sofisticirane pojedince) koji se posve nerazumno i bez ikakvog iole do­brog razloga protive toj ideji. Ili je pak Primorac u krivu, što bi značilo da nešto bazično nije u redu s njegovim ekspresnim i totalnim odbaciva­njem konzervativnog stajališta kao puke predrasude. Nastojat ću pokazati da je upravo ovo drugo istinito. Primorčevo "pobijanje" nekoliko glavnih konzervativnih argumenata protiv homoseksualnog braka je posve neu­vjerljivo zato što počiva na ozbiljnim pogreškama u zaključivanju i na iskrivljavanju stajališta koje kritizira.

Prvi deo

Video

German Government Publication Promotes Incestuous Pedophilia as Healthy Sex Ed
LifeSiteNews.com ^ | July 30, 2007 | John-Henry Westen

German Government Publication Promotes Incestuous Pedophilia as Healthy Sex Ed

Micheal O'Brien, author on crisis of culture in West, says this "German state intervention in family life is a new level of auto-destruction"

By John-Henry Westen

BERLIN, July 30, 2007 (LifeSiteNews.com) - Booklets from a subsidiary of the German government's Ministry for Family Affairs encourage parents to sexually massage their children as young as 1 to 3 years of age. Two 40-page booklets entitled "Love, Body and Playing Doctor" by the German Federal Health Education Center (Bundeszentrale für gesundheitliche Aufklärung - BZgA) are aimed at parents - the first addressing children from 1-3 and the other children from 4-6 years of age.

"Fathers do not devote enough attention to the clitoris and vagina of their daughters. Their caresses too seldom pertain to these regions, while this is the only way the girls can develop a sense of pride in their sex," reads the booklet regarding 1-3 year olds. The authors rationalize, "The child touches all parts of their father's body, sometimes arousing him. The father should do the same."

Canadian author and public speaker Michael O'Brien who has written and spoken extensively about the crisis of culture in the West spoke to LifeSiteNews.com about the shocking and extremely disturbing phenomenon. It is, he said, "State-encouraged incest, which in most civilized societies is a crime." The development is, he suggests, a natural outcome of the rejection of the Judeo-Christian moral order.

"The imposed social revolution that has swept the western world is moving to a new stage as it works out the logical consequences of its view of man's value," said O'Brien. "It is merely obeying its strictly materialist philosophy of man. If man is no more than a creature created for pleasure or power. If he is no more than a cell in the social organism, then no moral standards, no psychological truths, no spiritual truths can refute the 'will to power' and the 'will to pleasure'."

The pamphlet advises parents to permit young children "unlimited masturbation" except where physical injury becomes apparent. It advises: "Children should learn that there is no such thing as shameful parts of the body. The body is a home, which you should be proud of." For ages 4-6, the booklet recommends teaching children the movements of copulation.

Another product of the BZgA is a song book aimed at children of four and slightly older which includes several songs espousing masturbation. The song-book entitled "Nose, belly and bum" includes one song with the following lyrics: "When I touch my body, I discover what I have. I have a vagina, because I am a girl. Vagina is not only for peeing. When I touch it, I feel a pleasant tingle."

"The wiser and deeper position of most civilizations recognized that children need a period of innocence," commented O'Brien. "Now the state, the Germany state, is encouraging destruction of this state of innocence," he added. "This is consistent with the materialist philosophy that sees all moral norms and all truths about human nature as repressive. Pleasure and their distorted concept of freedom are their only guiding principles."

According to the Polish daily newspaper Rzeczpospolita, the BZgA booklet is an obligatory read in nine German regions. It is used for training nursery, kindergarten and elementary school teachers. Ironically it is recommended by many organizations officially fighting pedophilia, such as the German Kunderschutzbund. BZgA sends out millions of copies of the booklet every year.

"A society such as Germany's which is already in steep decline, indeed into degeneration, will only inherit the whirlwind of violence and further levels of degradation of their own people," warned O'Brien.

"It has happened before in Germany. It has happened in other nations. Different causes but the same dynamic, the rejection of the moral order of the created universe results in radical evil. The German state intervention in family life is a new level of auto-destruction," said O'Brien.

Rzeczpospolita reports that the Eckhardt Scheffer of BZgA claimed that before releasing the manual the organization consulted parents, educators and child psychologists. 93% of whom gave a positive evaluation.

Even for a Western nation, Germany's billboards and television ads push the limits of public pornography. Last year LifeSiteNews.com reported that a very popular teen magazine in Germany publishes nude photos of teens in sexual positions which would be in almost any other nation illegal child pornography.

With a licentiousness as the new morality of the secular materialist establishment and homeschool a forbidden practice, parents in Germany may well wonder what will transpire in public education.

"Will those children who are not liberated by their parents have special classes in their schools where they're introduced to these practices," asked O'Brien rhetorically. "If the state intervenes in this way, what won't it intervene in?"

Counselors ordered to argue for homosexuality (Can't help gay clients change sexual orientation)
WorldnetDaily ^ | Feb 18,2008

Posted on 02/20/2008 8:20:18 PM PST by SeekAndFind

A ruling by the American Counseling Association that members must not help homosexual clients change their sexual orientation is not sitting well with some in the professional organization who are seeking clarification to avoid “future legal actions.”

The official policy of the ACA is that counselors asked by clients for help in changing their sexual orientation must offer only "gay affirmative" arguments. If the client persists, counselors must explore the "religious influences that underpin homophobia that may be harming the client."

At issue is a ruling from the association concerning clients who seek help in clarifying their sexual orientation as that matching their physical characteristics.

Such questions from clients need to be met with that "gay affirmative" response, the organization's leaders have stated, and if a client insists on seeking such treatment, a counselor who even refers a client to anyone offering reparative counseling could be violating the association's ethical guidelines.

Dr. Warren Throckmorton, an educator from Grove City College in Pennsylvania, assembled a coalition of about 400 counselors who are having difficulties with the pro-homosexual mandate from the association and have written to tell its chief, Brian Canfield, of their concerns.

Throckmorton noted a complaint had been filed with the ACA's executive committee months ago, and officials there have refused to respond.

"Thus, we, the undersigned are making a formal complaint to the American Counseling Association," he wrote.

The new pro-homosexual agenda, the letter said, "violates pre-existing ACA policy regarding Non-consensus Social Issues of Conscience."

That policy states that the ACA and its members "endorse the members' right to support social, political, religious, and professional actions groups whose values and positions on such issues are congruent with their own …. to truly celebrate diversity, we must be united in our respect for the differences in our membership.

German Government Publication Promotes Incestuous Pedophilia as Healthy Sex Ed
LifeSiteNews.com ^ | July 30, 2007 | John-Henry Westen

German Government Publication Promotes Incestuous Pedophilia as Healthy Sex Ed

Micheal O'Brien, author on crisis of culture in West, says this "German state intervention in family life is a new level of auto-destruction"

By John-Henry Westen

BERLIN, July 30, 2007 (LifeSiteNews.com) - Booklets from a subsidiary of the German government's Ministry for Family Affairs encourage parents to sexually massage their children as young as 1 to 3 years of age. Two 40-page booklets entitled "Love, Body and Playing Doctor" by the German Federal Health Education Center (Bundeszentrale für gesundheitliche Aufklärung - BZgA) are aimed at parents - the first addressing children from 1-3 and the other children from 4-6 years of age.

"Fathers do not devote enough attention to the clitoris and vagina of their daughters. Their caresses too seldom pertain to these regions, while this is the only way the girls can develop a sense of pride in their sex," reads the booklet regarding 1-3 year olds. The authors rationalize, "The child touches all parts of their father's body, sometimes arousing him. The father should do the same."

Canadian author and public speaker Michael O'Brien who has written and spoken extensively about the crisis of culture in the West spoke to LifeSiteNews.com about the shocking and extremely disturbing phenomenon. It is, he said, "State-encouraged incest, which in most civilized societies is a crime." The development is, he suggests, a natural outcome of the rejection of the Judeo-Christian moral order.

"The imposed social revolution that has swept the western world is moving to a new stage as it works out the logical consequences of its view of man's value," said O'Brien. "It is merely obeying its strictly materialist philosophy of man. If man is no more than a creature created for pleasure or power. If he is no more than a cell in the social organism, then no moral standards, no psychological truths, no spiritual truths can refute the 'will to power' and the 'will to pleasure'."

The pamphlet advises parents to permit young children "unlimited masturbation" except where physical injury becomes apparent. It advises: "Children should learn that there is no such thing as shameful parts of the body. The body is a home, which you should be proud of." For ages 4-6, the booklet recommends teaching children the movements of copulation.

Another product of the BZgA is a song book aimed at children of four and slightly older which includes several songs espousing masturbation. The song-book entitled "Nose, belly and bum" includes one song with the following lyrics: "When I touch my body, I discover what I have. I have a vagina, because I am a girl. Vagina is not only for peeing. When I touch it, I feel a pleasant tingle."

"The wiser and deeper position of most civilizations recognized that children need a period of innocence," commented O'Brien. "Now the state, the Germany state, is encouraging destruction of this state of innocence," he added. "This is consistent with the materialist philosophy that sees all moral norms and all truths about human nature as repressive. Pleasure and their distorted concept of freedom are their only guiding principles."

According to the Polish daily newspaper Rzeczpospolita, the BZgA booklet is an obligatory read in nine German regions. It is used for training nursery, kindergarten and elementary school teachers. Ironically it is recommended by many organizations officially fighting pedophilia, such as the German Kunderschutzbund. BZgA sends out millions of copies of the booklet every year.

"A society such as Germany's which is already in steep decline, indeed into degeneration, will only inherit the whirlwind of violence and further levels of degradation of their own people," warned O'Brien.

"It has happened before in Germany. It has happened in other nations. Different causes but the same dynamic, the rejection of the moral order of the created universe results in radical evil. The German state intervention in family life is a new level of auto-destruction," said O'Brien.

Rzeczpospolita reports that the Eckhardt Scheffer of BZgA claimed that before releasing the manual the organization consulted parents, educators and child psychologists. 93% of whom gave a positive evaluation.

Even for a Western nation, Germany's billboards and television ads push the limits of public pornography. Last year LifeSiteNews.com reported that a very popular teen magazine in Germany publishes nude photos of teens in sexual positions which would be in almost any other nation illegal child pornography.

With a licentiousness as the new morality of the secular materialist establishment and homeschool a forbidden practice, parents in Germany may well wonder what will transpire in public education.

"Will those children who are not liberated by their parents have special classes in their schools where they're introduced to these practices," asked O'Brien rhetorically. "If the state intervenes in this way, what won't it intervene in?"

Homoseksualne scene u Politikinom zabavniku

 

 

Da li je moguce da se ovakve scene nalaze u Politikinom zabavniku koji citaju deca od 7 godina? Sta vise reci na sve ovo sta se desava, kada ove slike govore same za sebe.

Pedophiles And Homosexual Activists Push For Total Sexual Liberation

In August, 2003, the American Civil Liberties Union (ACLU) filed a lawsuit against the state of Kansas over the state's criminal sodomy law involving children. The ACLU is defending Matthew Limon, a homosexual who committed sodomy against a 14-year-old boy in 2000. At the time of his crime, Simon was 18 years old. The ACLU is claiming that Limon's conviction is unconstitutionally discriminatory because the penalties for sodomy with a minor are different than for heterosexual sex with a minor.

Kansas Attorney General Phill KIine says the fairness of Limon's sentence should be a state legislative issue, not a constitutional one. According to Kline, "If the ACLU wins in the thrust of their arguments, it means the state has no right to say that it is illegal for an adult to have sex with a 13-year-old child." Kline also fears that an ACLU victory will make it difficult for the state to enforce laws against polygamy, incest, bestiality, and other sexual perversions.

The effort to abolish "age of consent" laws has been a long-time goal of homosexual activists. The 1972 Gay Rights Platform, for example, called for the abolition of all laws prohibiting sex with children. The platform demands: "Repeal of all laws governing the age of sexual consent."

In September, 1995, three homosexual activists published an essay entitled, "The State Of Gay Liberation" in Guide, a homosexual publication. The essay was authored by North American Man Boy Love Association (NAMBLA) co-founder David Thorstad, University of Illinois at Urbana-Champaign Professor Richard D. Mohr, and San Francisco journalist Bruce Mirken.

Thorstad, of course, is a life-long pederast and homosexual activist who clearly describes the important linkage between homosexuality and pedophilia. In a speech given before a homosexual group in Mexico in 1998, Thorstad said: "Pederasty is the main form that male homosexuality has acquired throughout Western civilization-and not only in the West! Pederasty is inseparable from the high points of Western culture-ancient Greece and the Renaissance." (David Thorstad, "Pederasty And Homosexuality," NAMBLA web site)

Fellow author Professor Richard Mohr, is a homosexual activist who is an advocate for same-sex marriage and has said he hopes that homosexual marriage will help define "monogamy" out of marriage altogether. (Stanley Kurtz, "Beyond Gay Marriage," The Weekly Standard, Aug. 4-11, 2003)

Bruce Mirken is a homosexual and San Francisco journalist who was arrested in 1998 for attempting to have sex with a 13-year-old boy he had contacted through the Internet. When he entered a Sacramento park to sodomize the boy, he was met by police who had been tracking his activities on the Internet. The charges were eventually dropped against him on a technicality.

Sexual Liberation For Children

Thorstad and Professor Mohr want sexual liberation for children and Mirken believes that AIDS activism is what will help perpetuate and strengthen the homosexual movement.

According to David Thorstad, in "The State Of Gay Liberation," homosexuals must get back to a "radical vision of sexual freedom for all. We need to reaffirm our place in the great variety of same-sex behaviors that exist-have always existed-in human societies. We dare not allow our homosexual gift to be alienated from us by the limited vision, stifling political correctness, and erotophobic provincialism." In short, homosexuals should openly support the promotion of adult/child sex!

Professor Mohr argues that the use of "gay youth" is a key to gaining political and cultural victories in the U.S. He writes: "...these brave youth are key to culture's change on gay issues. Thanks to them, increasingly people know someone for whom being gay is an issue. Thanks to them the gay movement is achieving critical mass." Bruce Mirken claims that radical AIDS activism is what will save the homosexual movement from decline.

The effort to push adult/child sex isn't limited to these three homosexual activists. It is part of the overall homosexual movement. As author Mary Eberstadt wrote in "Pedophilia Chic: Reconsidered" in The Weekly Standard, (Jan. 1, 2001): "The reason why the public is being urged to reconsider boy pedophilia is that this 'question,' settled though it may be in the opinions and laws of the rest of the country, is demonstrably not yet settled within certain parts of the gay rights movement." Eberstadt notes that as the homosexual movement becomes more mainstream, this "question" about adult/child sex will become more prominent. Homosexuals who desire sex with children will do exactly what the ACLU is doing in Kansas: Destroy all laws banning sex between adults and children.

Pregled studije
Uprkos svemu ovome, homoseksualna zajednica i mejnstrim medije nastavljaju sa citiranjem LeVajovog istraživačkog rada. Hajde dakle, da pogledamo šta kaže:

LeVajova studija i hipoteza može biti smatrana da je oblasti " Hormonalna hipoteza odrasle osobe " (ili moguće da je u oblasti Prenatalna hormonalna hipoteza) koja – kao što je izjavljeno gore – jeste jedna od tri grane “Bioloških hipoteza” nasuprot “Ambijentalnoj hipotezi”. [Druge dve grane Biološke hipoteze su Genetska hipoteza (posredna ili neposredna) i Prenatalna hormonalna hipoteza (vidi poglavlje 8 ispod)].

LeVaj, je proučavao oblast hipotalamusa koji se u mozgu naziva intersticijsko jezgro anteriornog hipotalamusa ili skraćeno na engleskom INAH. Postoje četiri takve oblasti (INAH1-4). On je izjavio da je tokom svog rada našao INAH3 koji je manji kod muških homoseksualaca i kod žena nego kod muških heteroseksualaca. On je pregledao mozgove 35 muških i 6 ženskih preminulih ljudi. On je klasifikovao 19 muških tela da su homoseksualci jer je tako lekar napisao na njihovom kartonu. A ostalih 16 muškaraca je klasifikovao kao heteroseksualce jer na njihovim karkonima nije pisala ta napomena, iako je bilo poznato to da je 6 od njih 16 preminulo zbog AIDS-a baš kao i onih 19 koji su imali tu napomenu u svojim kartonima. Dakle, njegova klasifikacija primera odmah, na prvi pogled, stvara neka pitanja.

Ali hajde uprkos tome da predpostavimo da su LeVejevi nalazi (o prosečno manjoj veličini INAH3 u mozgovima preminulih homoseksualaca) istina. Koji se zaključci mogu izvući iz tog nalaza? Naravno, postoji velika razlika između nalaza i zaključaka.


Zaključci studije
Zaključke koje promovira homolobi – i koji su uglavnom prihvaćeni od strane lakovernih i politički ispravnih medija – su dvostruki. Prvo, da je seksualna orjentacija osobe povezana sa veličinom INAH3 i, drugo, da je razlika u veličini postoji vać na rođenju a ne samo kod preminulih homoseksualnih osoba. Upravo se tu suočavamo sa hipotetičkom pretpostavkom koja još uvek nije dokazana. Postoje tri ozbiljna pitanja o ovim hipotetičkim zaključcima, od kojih prvo jednostavno protivreči hipotetičnom zaključku.

1. Hipoteza je u suprotnosti sa nalazima i Bejli-Dune- Martinove (vidi poglavlje 4 gore) i Berman-Bruknerove studije (vidi poglavlje 6 gore). Imajte u vidu da je Bejli-Dune- Martinova studija sprovedena na velikom broju jednojajčanih (identičnih) blizanaca. Takvi bi blizanci, ako već niko drugi, trebali deliti slične karakteristike za vreme trudnoće,bez obzira da su one genetske ili hormonalne prirode. Ipak su istražiteljski timovi – obe pobijajući u to vreme već ozloglašenu Bejli-Pilardovu studiju – zaključili da ne postoji nikakvog statistički značajnog uzajamnog odnosa prema homoseksualnosti među identičnim blizancima.

2. Mi znamo da ljudski mozak prolazi kroz velike promene od rođenja do smrti. Na primer, studija koju je sproveo Nacionalni institut zdravlja NIZ (na engleskom: NIH - National Institute of Health) iznašla je da deo mozga koji kontroliše ”prst čitač” kod ljudi koji počnu čitati brajovu azbuku kada oslepe jednostavno naraste. Slično tome, dobro je poznato da dečaci koji imaju poremećaj polnog identiteta (PPI; vidi gore) i koji se igraju uglavnom sa devojčicama, često razviju ženskiji glas kao i ostale ženstvene karakteristike. Drugim rečima: Do neke granice na razvoj mozga utiče i Vaše ponašanje i identitet koji prihvatite dok odrastate.

3. Razlika u veličini INAH3 može biti povezana sa nečim što može povećati mogućnosti (sklonost) da se postane homoseksualac a da pritom u stvar ne predodredi ishod. Na primer, dečaci mogu biti rođeni s genima koji imaju tendenciju da ih načine tankovijastim ili mišićavim. A otac bi možda radi toga posvetio više pažnje sinu koji je bolje građen za popularne sportove (fudbal, košarku, itd.) koje i sam voli, nego dečaku koji je mršaviji ali ipak dobar u recimo baletu ili umetničkom klizanju. Isto kao kada se neko rodi s genima koji će ga recimo načiniti visokim. Takav dečak ima više izgleda da uspe u košarci nego recimo nizak dečak. Ali taj visoki dečko ne može biti dobar u košarci ako ne pipne loptu. U skladu s tim, dečak može postati više predodređen za homoseksualnost zbog okoline u kojoj odrasta (odsustvo muškog uzora, regrutacija u redove RFSL-a itd.).

(Dobro je poznato da u muškom umetničkom klizanju procenat homoseksualaca srazmerno prevazilazi njihove brojke u sveukupnom stanovništvu. Postoje procene da su oko 50% svih muških umetničkih klizača homoseksualci. Stoga, kada se prvi put pojavio AIDS, strašan je bio i odraz na muško umetničko klizanje širom sveta.
Dakle, sledeće treba da uradi otac koji primeti da mu sin ima talenta i interesovanja u toj oblasti: On treba, a ne majka, da vodi svog sina na treninge umetničkog klizanja i da uvek bude tamo da navija za njega na takmičenjima. Te da mu dozvoljava da se druži s drugim dečacima tako da postane “jedan od momaka”. Dečak se u takvom slučaju bolje povezuje s ocem, te ga za uzvrat ta veza praktično čini bezbednim od homoseksualnosti za vreme odrastanja.)

Da dodamo još i to, da čak ako je srednja vrednost INAH3 u homoseksualnih i heteroseksualnih muškaraca drugačija, u rezultatima je bilo slučajeva gde je INAH3 kod homoseksualca u stvari bio veći (a ne manjii) nego prosečna veličina istog kod heteroseksualca. U jednom od primera, INAH3 homoseksualnog muškarca je bio veći od svih ostalih, osim jednog od onih 16 "heteroseksualnih muškaraca" obuhvaćenih LeVajevom studijom. Taj nalaz sam po sebi Protivreči LeVajeovj hipotezi.

U naučnim krugovim je ovo izraženo u broju Pronalaska (na engleskom: Discover) koji je izašao u martu 1994. godine:
“Ana Fausto-Sterling, razvojni genetičar na Braun univerzitetu i jedna od LeVajovih glavnih akademskih kritičara, koja je bilo jedno od onih koja je ispitivala način na koji je on tumačio svoje nalaze. "On je tvrdio da postoji velika razlika u veličini ovog jezgra u mozgu homoseksualnih i heteroseksualnih muškaraca. Ono što je on našao u stvari je bila razlika u razdeljenosti, s par većih-nego-obično jezgra s jedne strane, i par manjih-nego-obično s druge strane, dok je većina spadala u između. Čak i kada bismo mogli da kažemo da je većina ljudi u jednom ekstremu heteroseksualno, te da je većina u drugom ekstremu homoseksualno, to nam govori vrlo malo o većini ljudi koji se nalaze u sredini gde se ove granice preklapaju. Da je LeVaj odabrao osrednju veličinu jezgra on ne bi bio u stanju da kaže da li pripada heteroseksualcu ili homoseksualcu."

Odabran pregled kritika LeVajove studije takođe može biti nađen u ref.26 nakon sumarizacije LeVajovih nalaza.

The deliberate misinterpretation by mass-media of LeVay’s research is yet another example of how the promotion of homosexuality renounces any demand for objectivity and honesty. They are looking for a needle in an ocean but will never find it. I strongly recommend chapter 4 in REF.1 by Jeffrey Satinover (“Finding a Needle in the Ocean”).

Nazad na sadržaj

8.  Prenatalna hormonalna hipoteza
Da li fetusovo okruženje u majčinoj utrobi utiče na nerođenu bebu tako da – iako začeta kao ”heteroseksualac” – beba može biti pogođena na taj način da pri rođenju ona već bude predodređena za homoseksualnost? Bilo je mnogo špekulacija na ovu temu. Ima mnogo literature koja je puna ovakvih slučajeva ali ti navodni nalazi nisu potvrđeni niti reprodukovani od strane drugih istražitelja. Ponekad nalazi ne mogu biti potvrđeni, niti pobijeni jer se uslovi prvobitne studije ne mogu reprodukovati.

Na primer, u Dornerovoj studiji (REF.5; strana 66) o posleratnoj Nemačkoj, zabeleženo je da je bilo više homoseksualaca nego što je bilo za očekivati. Tada je predloženo da je ovo možda bilo tako zbog neobičnih ”hormonalnih varijacija” u majčinim utrobama zbog strahovitih okolnosti koje je kraj II Svetskog rata doneo. Ali možda bi ovakav fenomen takođe mogao biti uzrokovan činjenicom da je posle rata mnogo dečaka odrastalo bez oca u svom životu te su zbog toga patili od nedostatka polnog identiteta (što je psihološko/ambijentalna manifestacija). Primetite da su čiste špekulacije česta pojava u ovakvim studijama!  Ne postoji ne jedan razlog zašto bi stres u majčinoj utrobi vodio u homoseksualnost. To je kao kada bi rekli da su nemački dečaci u posleratnoj Nemačkoj igrali više i bolju košarku nego pre, odnosno da je stres uzrok jačih košarkaških sposobnosti njihovih potomaka.

Ponekad je ovo zapravo veoma smešno. Još jednu studiju u oblasti "prenatalne hormonalne hipoteze" je nedavno objavio Artur Bogaert sa Brokovog univerziteta u Kanadi.  On je predložio da je jedan od sedam homoseksualnih muškaraca (statistički gledano) postao homoseksualac jer je njegova majka i pre njega rađala mušku decu. Te je za svakog mlađeg biološkog brata verovatnoća homoseksualnosti uvećana za jednu trećinu.  Rezultati za grupu sa ”starijom biološkom braćom” je imala ”bete vrednost s donjom granicom od jadnih 0,03T (da je vrednost bila nula ili negativna ne bi uopšte postojalo nikakvog statističkog značaja).  Međutim, neverovatno je to kako je ova studija rasglađena po svim mejnstrim medijima. Pismo podrške koje su napisali homo simpatizeri nalaže da ”su oko milion amerikanaca danas homoseksualci ili će postati homoseksualci kada porastu zato što je njihova majka nosila mušku decu pre nego što je rodila njih”. Dok se u toj isto studiji naravno, ništa ne pominje o tome kako je otac možda baš sam mlađom decom zatajio kod svoje odgovornosti da im razvija njihov seksualni identitet. Naravno ovaj posao je teži za oca koji ima puno dece.  

Osim toga, nedavno sam čitao pregled Bogartove studije u Los Anđeles tajmsu, gde je navedena i sledeća izjava: “Identični blizanci dele isti DNK te je prema studiji iz 1991. godine zaključeno da ako je jedan od njih homoseksualac drugi je takođe homoseksualac i to u 52% svih slučajeva. Kod dvojajčanih blizanaca učestalost spada na 22% a kod ostale braće spada na 9%”.  Ovi brojevi su naravno uzeti iz Bejli-Pilardove studije iz 1991. godine (vidi stavku broj 3 dole), koja je potpunosti pobijena kasnijim studijama (vidi stavke 4 i 6 gore).  Ja jednostavno ne mogu da verujem da ima toliko netačnih informacija koje su nenamerno redovito plasirane u svim medijima.  To je nameran čin kojim se skrivaju činjenice samo da bi se postigla politička ispravnost. 

Nazad na sadržaj

9. Trend i skorija homoseksualna ”istraživanja”
Već par godina, toliko tog takozvanog ”istraživanja” o homoseksualnosti se fokusira na to da li treba da se preferiraju homoseksulani ili heteroseksualni roditelji prilikom usvajanju nezbrinute dece.  Koja je stvarno najbolja alternativa za decu? Uglavnom su ovakve studije pokretane političkom agendom homolobija da bi ih proglasili za podjednako prikladne roditelje.  Obuhvaćena istragom, je naravno, i činjenica da je učestalost pedofilije veća kod homoseksualnih muškaraca (vidi Laž broj 1 i stavku 4 gore). 

REF.2 – strane 95-120 (Da li homoseksualni roditelji predstavljaju opasnost za decu?) sadrži obimnu diskusiju i razotkrivanje pro-homoseksualne roditeljske agende.

REF.6 – Bez predrasuda: šta nam studije ne govore o roditejstvu istog pola" je sistematsko (izveštaj po izveštaj) i analitičko pobijanje svih 49 istraživačkih izveštaja njihovih nedostataka. Autori ove knjige su Robert Lerner i Altea Nagai, koji su oboje završili doktorske studije na Univerzitetu čikaga. Za svih tih 49 izveštaja oni su otkrili nedostatke u barem jednoj ili mnogim od ovih oblasti:

1. Nejasna hipoteza i plan istrage
2. Neadekavatne ili nepostojeće grupe za poređenje
3. Samouspostavljene, neverodostojne i nevažeće mere
4. Nenasumični primeri, ali i učesnici koji regrutuju druge učesnike
5. Primeri previše mali da proizvedu značajnije rezultate
6. Izostavljene ili neadekvatne statističke analize

Glavni problem sa studijama ove vrste jeste da je homosekusalno roditeljstvo nov fenomen. Dakle, adekvatni uzorci veličine nisu dostupni. A u isto vreme vremenski interval rediteljstva homoseksualnih roditelja je veoma kratak, te još uvek nema pouzdanih statistika o tome.

Ali ono što je važnije od samih studija jeste način na koji su ”nalazi” predstavljeni u masovnim medijima. Zato što je prezentacija u masovnim medijima ono što formira javno mnenje. Tako često pisac članka u novinama – ili novinar koji priča sa ”stručnjakom” – natura svoje vlastito mišljenje tonom koji koristi u svom članku ili odabirom ljudi koje će intervjuisati. Pažljivo odabranim citatima i načinom na koji je novinar predstavlja sadržaj istraživačkog rada jeste ono što u velikom meri doprinosi formiranju mišljenja javnosti na ovu –za malu decu pogotovo – tako važnu temu.

Lerner i Nagai (autori knjige) su nadgledali članke u novinama koji su se odnosili na homoseksualno rodilteljstvo između 1979. i 1999. godine. Oni su ustanovili da je velika većina članaka generalizovana te dokazuju da su sva naučna istraživanja pokazala da su deca koja su odgajali homoseksualni roditelji ista kao i deca koju su odgajali heteroseksualni roditelji. A toliko često to navode bez osnova a ni pozivanja na određeni izveštaj. Ove pozitivne predrasude koje su utkane u ova istraživanja a dobile su toliko publiciteta u medijama su u velikoj meri smanjile javnu opoziciju homoseksualnog rediteljstva. Prevelika tragedija ove dece – koja su često već traumatizirana – ne može biti prenaglašena.

1.    Pristrasni rezultati istraživanja koje je sproveo homo lobi
Američka psihijatrijska asocijacija (APA) je izdala dokument tipa vodiča za svoje stručnjake pod naslovom Dijagnostični i statistički priručnik – DSP (na engleskom: Diagnostic and Statistical Manual – DSM).  Sve do 1973. godine homoseksualnost je smatrana za bolesno ponašanje koje zahteva tretman. Ali te godine, bez sproveđenja studija koje bi služile kao osnova, APA je objavila da je homoseksualnost normalno ponašanje. Gore smo naveli kako se sve to dogodilo na jedan veoma nedemokratski način koji je u suštini bio jako grub i opak, a sproveden je od strane homoseksualaca unutar APA i njihovih simpatizera.  (REF.1; strane 32-36). Samo dve godine nakon što je doneta ova odluka, Američka psihološka asocijacija (za koju se takođe koristi skraćenica APA, i koja ima tri puta više članova) je donela istu odluku. Kada su donesene ove ključne odluke odjednom je postalo neprikladno da se pokuša pomoći roditeljima koji pokušavaju da spreče razvoj homoseksualnosti kod svoje dece. Oni koji su se usudili zastupati ovo, bili su oštro kažnjeni.

Kako je vreme odmicalo od 1973. godine, tako su homoseksualci i njihovi simpatizeri sticali sve više uticaja unutar obe APA. Do te mere da su danas u stanju da vrše pravu cenzuru svih istraživanja koja se vrše u oblasti homoseksualnosti, pogorovo one koje se tiču njenog početka i uzroka. Homoseksualci su danas veoma prezastupljeni u behavioralnim naukama.  Stoga, kad god je objavljen novi izveštaj istraživanja neophodno je da saznate ko je taj izveštaj sačinio, koja je njihova seksualna orjentacija i ko je finansirao taj projekat.  Jako je tužno što sve tako funkcioniše. Ali jednostavno to je tako danas i zbog toga smo imali prilike poslednjih par decenija da vidimo toliko mnogo izveštaja na ovu temu koji su bili puni predrasuda, pa čak i laži. Cilj homoseksualne agende je da pokaže putem ”istraživanja” – i objavljivanjem rezultata putem medija – da je homoseksualnost genetske prirode. Kada kasnije istraživanje otkrije da je rezultat pređašnjeg pogrešan ili čak lažan, o ispravkama ne možete čuti ništa u medijima. Dole ću kasnije navesti više ovakvih primera.

Ali moramo prvo razmotriti zašto postoje ovako zastrašujuće predrasude, ne samo u naučno istraživačkim radovima nego i u medijima koji razglašavaju njihove rezultate širim masama ljudi. Ankete su nam ukazale na to da su homoseksualci i njihovi simpatizeri veoma prezastupljeni u medijima. Kao primer možemo dati, Nju Jork tajms i Vašington post – vodeće novinske organizacije ”starog medija” – čija redakcija je većinski homoseksualna. Ovo je možda ekstreman slučaj, ali ovaj ternd je isti u svim medijima. A same novine naravno da nikada ne pišu o ovoj ukorenjenoj predrasudi. Nikada se ne bi usudili da kažu koliko homoseksualaca imaju u svojoj redakciji.

Zašto je toliko važno da napomenemo ovu situaciju?  Svi mi formiramo vlastita mišljenja i stavove koji počivaju na onome što smo videli, pročitali i čuli. Svi! Dakle, naša uobičajena i zajednička mišljenja su u velikoj meri formirana od strane naših medija. Pogotovo televizijom. I u zemlji poput naše gde imamo ograničen broj kanala koji su na švedskom jeziku, naš izvor informacija – za našu širu populaciju – je stvarno veoma ograničen.

U SAD, Nju Jork tajms je nedavno dao uputstva svojim novinarima – a ima ih mnogo u čitavom svetu – o tome kakve izveštaje mogu da podnose kada je u pitanju homoseksualnost.  Na primer, evo kako treba da pišu kada su u pitanju gej prava: ”Zagovornici homoseksualaca su zabrinuti zbog izraza ‘gej prava’ jer na negativan način navodi ljude da veruju da gejevi imaju više prava od ostalih ljudi. Gej zagovornici više vole izraz ‘jednaka prava’ ili ‘građanska prava gejeva’. Ako već morate da koristite termin ‘gej prava’ – na primer u naslovima gde je mesto premija – morate tačno definisati u tekstu o čemu se radi.”

Pošto je agenda homo lobija da istera svoju poruku medijima, koliko bi im bilo bolje da onda u stvari i budu u medijima.  I to na vodećim mestima.  Homoseksualci novinari su 1990. godine osnovali vlastitu nacionalnu asocijaciju koja se zove, Nacionalna lezbejska i gej novinarska asocijacija – NLGNA (na engleskom: The National Lesbian and Gay Journalists Association – NLGJA), koja je postala veoma uticajna. Na proslavi njihove desete godišnjice koja se održavala od 7.-10. septembra 2000. godine u San Francisku, imali su nadrealnu diskusiju na jednom od glavnih sastanaka. Tada je tribina razmatrala sledeće pitanje: “Da li novinar, kada izveštava o vestima koje se odnose na homoseksualnost, snosi odgovornost da obuhvata tačke gledišta koje se protivreče homoseksualnim? Jedan od učesnika koji radi ze vodeću novinsku agenciju (Džefri Kofman) je tom prilikom dao sledeću izjavu: ”Ovo čitavo pitanje ‘uravnoteženosti’ koje bi mi kao novinari trebalo da postignemo…. kao kada pišemo i o crnačkoj zejednici, nikada nisam video vesti gde pokrivamo jedan aspekt priče pa zatim istrčavamo kako bi što pre otišli do Klana da zabeležimo i njihovu stranu priče: Pa moram da krenem sada da uradim i interviju s Klanom?! Kako biti nepristrasan?” Paula Medison, potpredsednik različitosti za NBC i urednik vesti za WNBC u Nju Jorku, je u skladu s tim nastavila: ”Saglasna sam s njim! Ne vidim zašto bi mi morali tako da izveštavamo i tražimo... apsurdan i lud pogled na stvari samo da bi imali situaciju iz još jedne prspektive.”  Na to je Kofman dodao: ”Svi smo mi viđali i dalje viđamo mnogo izveštaja koji obuhvataju perspektive ljudi po gej pitanjima, o to ljudi koji su netolerantni a možda i nekvalifikovani da ih razmatraju.”

Ovde je poruka bila veoma jasna: Pošto su oni koji imaju drugo mišljenje o celoj stvari netolerantne zadrtice, nećemo im uopšte dati da imaju pravo na glas u medijima. Ljudi, mi smo došli do ovog netolerantnog gledišta gej lobija u našem opasnom, u-propast-upućenom svetu.

Direktiva koja je novinarima stigla iz Nju Jork Tajmsa, da više ne koriste izraz ”gej prava” jeste protivrečna prvobitnim preporukama u ranijoj knjizi Kirka i Madsena (”Posle bala: Kako Amerika ’90-ih može da pobedi svoj strah od homoseksualaca”). Niko nije bolje bolje razotkrio zlobne marketinške metode Kirka i Madsena od Davida Kupeliana u njegovoj knjizi pod naslovom “Marketing zla: Kako nam radikali, elitisti i pseudo-stručnjaci serviraju korupciju prerušenu u slobodu” (na engleskom: The Marketing of Evil: How Radicals, Elitists, and Pseudo-Experts Sell Us Corruption Disguised as Freedom).  Za dobar opis knjige kliknite ovde (ref.22).

David Kupelian piše u svojoj knjizi: “Možda se pitate: Kada i gde će se ovaj valjak javnih odnosa ”gej prava” zaustaviti? Njihov priželjkivan konačan ishod nije samo da homoseksualnost bude prihvaćena u potpunosti te da budu dozvoljeni brakovi istog pola, nego i da se zabrane pa čak i navedu kao protivzakonite javne kritike homoseksualnosti, uključujući i citiranje Svetopisamskih tekstova koji ne odobravaju homoseksualnost. Drugim rečima, zakonom potpuno prigušivanje kritike. Ovo već i jeste slučaj u Kanadi i delovima Skandinavije.”

Dakle danas, jadni oni novinari koji se usude da izraze svoje mišljenje a da nije politički ispravno. To bi moglo uničtiti svačiju karijeru. U našoj zemlji situacija je gora nego u SAD. Stoga, i nije bilo neko veliko iznenađenje kada je Švedska TV (”SVT”) – s monopolom jer su finansirani putem obaveznih naknada za licencu – primila prestižnu ”Duginu nagradu” jer su tako uspešno promovisali njihovu agendu.

Na jedan način razumljiva je to da novinari i zabavljači, koji rade u medijima i zabavnoj industriji, rade prekovremeno da bi drugi ljudi prihvatili njihov način života. Ko ne želi da bude prihvaćen? Ali sam toliko tužan da se to dešava na račun najranjivije dece i roditelja kojima je uskraćeno da znaju činjenice na ovu temu.

Ono što se obelodanilo na naučno istraživačkom simpozijumu 1996. godine na temu ”seksualna orjentacija” je veoma poučno u ilustrovanju sila i metoda na delu. Jedan od istraživača, Skot Heršerger, je pretpostavio da će sudovi biti pod većim pritiskom da se suprotstave diskriminaciji protiv određene grupe ljudi ako se ta grupa identifikuje da ima biološke a ne osobine bihejviorizma. On je rekao saosećajnoj publici: ”Ocene javnog mnenja, plus empirisko istraživanje, nam uvek govori da postoji pozitivan uzajamni odnos između narodnih verovanja u nepromenjivost osobine i njihovog prihvaćanja te osobine. Dakle, što više osoba veruje da je homoseksualnost ili seksualna orjentacija biološka tim bolje će se ta osoba osećati u vezi toga." Drugim rečima, poruka je bila sledeća: Hajde da proizvedemo naučno istraživačke radove koji će ukazati da je “homoseksualnost ili seksualna orjentacija biološka a ne stvar odabranog načina života!”  Stoga, ne treba da nas čudi to što toliko ”smešne nauke” ide prema nama. Sve to u pokušaju da im ljudi poveruju. Njima je nebitno to da li je određeni naučno istraživački rad iskren. Čini se da bilo kakvo objašnjenje homoseksualnog ponašanja – osim Svetog Pisma (Rimljanima 1 poglavlje) – je prihvativo mnogim ”naučnicima” u oblasti psihologije. Ali i lakovernim medijima i javnosti! Kroz sve ovo prolaze kako bi opravdali jedan način života koji je tako štetan za individualca i društvo. Razmislite kako bi bilo da sva finansijska sredstva za istraživanje (koja obično potiču od homoseksualaca) budu usmerena na ovakvu vrstu istraživanja. 

Istražiteljske aktivnosti koje se odnose na homoseksualnost spadaju u dve glavne kategorije: 1) teorije psihologije okruženja i 2) Biološke teorije. Do sada, naše diskusije su vođene na temu teorije psihologije okruženja.  Sada ćemo obratiti pažnju na biološke teorije koje dalje mogu biti podeljena na tri oblasti istraživanja

-  Hormonalna hipoteza odrasle osobe
-  Genetska hipoteza
-  Prenatalna hormonalna hipoteza

Hormonalna hipoteza odrasle osobe.  Jedno vreme je bilo špekulacija da postoji razlike seksualnih hormona između heteroseksualnih i homoseksualnih odraslih osoba. Danas je dokazano da to nije slučaj te je ta oblast istraživanja irelavantna danas.

Genetska hipoteza.  Ova oblast istraživanja je odvukla najviše pažnje proteklih nekoliko decenija. Stoga, ćemo joj i mi sada posvetiti pažnje. To je takođe i oblast u kojoj se najpouzdaniji zaključci mogu doneti.

Nazad na sadržaj

2. Kalman
U potrazi za mogućom genetskom pozadinom homoseksualnosti, još davno su s velikim interesovanjem proučavani identični blizanci (jednojajčani blizanci). Radi veoma očiglednih razloga. Dobro je poznato da identični blizanci dele iste karakteristike od rođenja. Ako na primer, jedan od blizanaca ima plave oči, i drugi identični blizanac će isto uvek imati plave oči. I tako dalje. Dakle, ako postoji ”gej gen” oba identična blizanca će ga isto imati te bi i jedan i drugi imali istu seksualnu orjentaciju. A pogodite šta? Baš to je i ustanovila Kalmanova studija 1952.godine. U ”Časopisu nervnih i mentalnih oboljenja” on je objavio rezultate koji su ukazali na to da je 100% učestalost homoseksualnosti kod jednojačanih blizanaca (identical twins).  Vidi REF.5; strana 71.  U to vreme je to bilo nametano kao najjači dokaz da se poreklo homoseksualnosti krije u ”genima”. Postojao je samo jedan problem kod ovog naučno istraživačkog rada. To je bila krivotvorina! Te nije podnela kritičko razmatranje. Razmislite o tome. Kasnije je bilo prilično lako odrediti da među mnogim identičnim blizanzima koju je obuhvatila studija bilo je mnogo onih (u stvari većina) kod kojih je samo jedan od oba razvio homoseksualnost. Ovo je bio jedan od ranijih primera naučne neiskrenosti koja je inficirala istraživanje u ovom polju radi politiciziranja istraživanja.  Kalman, sada već bez ugleda, je kasnije tvrdio da su njegovi rezultati ”statistički uzorak.”

Nazad na sadržaj

3. Bejli-Pilard (1991)
Ali interesovanje za identične blizance je ostalo. Radi istih očiglednih razloga. Da li je moguće da postoji gen koji određuje čoveka na homoseksualnost ali da su u igri takođe i okolni faktori. Iako procenat usaglašenosti očigledno nije bio 100%kao što je predložio Kalman, da li je ipak moguće mnogo veći nego 2%-4% što je nasumično sparivanje predvidelo pozivajući se na taj procenat homoseksualaca unutar celokupne populacije.

Imajući to u vidu i druge studije su sprovedene na tu temu. Jedna takva studija je sprovedena 1991. godine od strane Majkla Bejlija s Nortwestern univerziteta i Ričarda Pilarda s Medicinskog odseka, Bostonskog univerziteta.  Njihov izveštaj (REF.5; strane 72-78) je bio veoma rasprostranjen široj javnosti te ga i dan danas homoseksualni lobi koristi u medijima (ne bi li ga servirao lakovernoj javnosti).  Pilard je homoseksualac.  Oni su sledeće rezultate (ref.17) predstavili u izveštaju.

Jednojajčani blizanci (identični blizanci):  52% PC (29 od 56 = 52%)
Dvojajčani blizanci (ne-identični blizanci): 22% PC (12 od 54 = 22 %)
Braća i sestre a nisu blizanci: 9% PC (13 od 142 = 9%)
Usvojena braća i sestre: 11% PC (6 od 57 = 11%)

Bajli i Pilard koriste termin PC, Probandwise Concordance što znači sledeće:
Za identične blizance “52% PC” znači da 52% identičnih blizanaca koje su oni našli, oba brata imaju homoseksualno opredeljenje. Na prvi pogled, ovo se možda i čini kao dobar argument da stvarno postoji ”homo gen”. Ovih 52% kod identičnih blizanaca nam govori da kod svakog identičnog blizanca postoji 52% šanse da će i njegov brat blizanac takođe biti homoseksualac. Taj postotak je mnogo veći nego očekivanih 2-4% koji se zasnivaju na procentu homoseksualaca sveukupnog stanovništva.

U to vreme, mnogi su smatrali da je rezultat ovog istraživanja dokaz da je homoseksualnost (ako ne 100%) svakako u velikoj meri genetske prirode. Ono što šira javnost nije znala, jer je Pilard vešto sakrio, je bila činjenica da je postojala veoma jaka ”predrasuda u primerima”. Ostali istražitelji koji su sledili nisu uspeli da proizvedu slične rezultate. Tada je izašlo na videlo da su Bejli i Pilard zapravo uticali na rezultate uzornog stanovništva na taj način što su ih regrutovali putem oglasa u pro-gej časopisima.

Važno je da shvatimo sve implikacije ovoga. Za homoseksualnu zajednicu je bilo važno da dakažu ovu genetsku hipotezu iz tri razloga: 1) ako je uzrok homoseksualnosti genetske prirode, društvo ne bi trebalo da bude zabrinuto ako oni regrutuju mlade adolescente u svoje redove i 2) desetostruko veća stopa seksualnog zlostavljanja dece među homoseksualcima se na taj način, ukoliko je ono genetskog porekla, ne bi pripisala predisponiranoj homoseksualnosti dece; i 3) postojala bi sveopšta prihvaćenost homoseksualnog načina života jer u tom slučaju on se ne bi vodio kao njihov izbor nego jednostavno kao njihovo urođeno stanje.

Nazad na sadržaj

4. Bejli-Dune-Martin (2000)
Pošto mu je reputacija visila o koncu, Bejli je nastavio tako što je uradio drugu studiju bez Pilarda. Ovaj put Bejli se udružio s Dunetom i Martinom, da bi odradili potpuno novu studiju o identičnim blizancima. U martu 2000. godine oni su objavili svoje rezultate u ”Časopisu ličnost i društvena psihologija” [ref.17B]. Bili su u stanju da stupe u kontakt sa svim registrovanim identičnim blizancima u Australiji tako što su imali pristup ”Registru blizanaca” te zemlje. Na ovaj način su izbegli predrasudne primere iz prve studije. U ovoj studiji je Bejli objasnio i značenje “Probandwise Concordance”. Rezultate nove studije smo uporedili s rezultatima stare u ispod predstavljenoj tabeli (iz REF.5 – strana 76):

	Bejli i Pilard Muškarci	Bejli itd. Australijski Muškarci	Bejli i Pilard Žene	Bejli itd. Australijski Žene
Identični blizanci	“29/56” 52% PC	3 od 27 20% PC	“34/71” 48% PC	3 od 22 24% PC
Dvojajčani blizanci	“12/54” 22% PC	0 od 16 0% PC	“6/37” 16% PC	1 od 18 10% PC
Braća i sestre a nisu blizanci	“13/142” 9% PC	Nije navedeno	“10/73” 14% PC	Nije navedeno
Usvojena braća i sestre	“6/57” 11% PC	Nije navedeno	“2/35” 6% PC	Nije navedeno

Primetite veoma drugačije zaključke u ovoj (bez predrasuda) studiji o Australijskim blizancima. Među muškarcima, Bejli je sada zaključio da je od 27 muških parova, s barem jednim blizancem homoseksualcem, samo u tri slučaja je i drugi blizanac takođe bio homoseksualac. Drugim rečima: samo je 3 od ukupnih 27 (ili 11.1%) homoseksualnih muškaraca imalo brata koji je takođe homoseksualac. Stoga, je samo 11% (=3/27) slučajeva potvrdilo saglasnost. 20% “Probandwise Concordance” zabeleženih od strane Bejlija, Duneta i Martina o Australijskim muškarcima su u stvari njihov nov metod brojenja svakog saglasnog para dva puta, znači u delitelju i u imenitelju. Dakle tako dobijamo 3+3=6 od delitelja i 27+3=30 od imenitelja (6/30=20% kao što je i prikazana vrednost PC-a u tabeli).  Ali kako bi stvarno uporedili ove nalaze s predhodnom studijom moramo prvo uzeti u obzir 29 od 56 (52%) iz studije Bejlija i Pilarda s 3 od 27 (11%) studije Bejli-Dune- Martin studije.

Ali u poslednjoj analizi želimo da uporedimo 11% saglasnosti u istraživanju Bejlija-Duna-Martina s učestalosti homoseksualnosti među sveukupnim stanovništvom. Ovih 11% saglasnosti viđe ne ukazuje na to da se radi o genetskom uticaju. Iako je 11% više nego učestalost muške homoseksualnosti u sveukupnom stanovništvu, moramo uzeti u obzir i to da identični blizanci uglavnom imaju veoma slično odgajanje i životnu sredinu.  Ovih 11% (a ne 2%-4%) se veoma lako mogu obrazložiti na taj način. Ako išta, ovi rezultati koje su predstavili Bejli-Dune-Martin predlažu da ovde ne postoji nikava veza s genetikom uopšte. Uprkos ovom novom rezultatu studije, kroz nove zaplete i politiziranje putem medija igranka povodom ovog pitanja još uvek nije rešena. Na kraju krajeva, ovde pričamo o ”nauci gej gena” (smešna nauka) a u današnjem društvu ideja o ”političkoj ispravnosti” je važnija od naučnih činjenica. 

Bejli-Dune-Martin se nisu ustručavali da razotkriju i prethodnu lažnu studiju koju su sproveli Bejli i njegov bivši kolega homoseksualac Pilard.  U zaključku svojih nalaza oni izjavljuju: “Ovo predlaže da je usaglašenost iz predhodne studije bila naduvana zbog ustanovljavanja predrasuda” (to je pradrasuda u biranju primera).  Dalje su dodali: “Ova studija nije pružila statistički značajnu podršku važnosti uloge genetskog faktora prilikom odabira homoseksualne orjentacije.”

Dakle, sumarizaciji ove Bejlijeve, Dunove i Martinove studije (bez predrasuda prilikom odabira primera) ne samo da pobija prethodnu studiju Bejlija i Pilarda, nego takođe daje jaku potporu da homoseksualnost nije rezultat genetskog koda.

Ovo naravno ne isključuje mogućnost (a možda čak i verovatnoću) da neki drugi geni mogu doprineti u razvoju pre-homoseksualnosti u detinjstvu. Na primer, dečaci s veoma osetljivim temperamentom mogu patiti više nego dečaci koji su pretrpeli odbačenost od neodgovornog oca, što ih za uzvrat čini ranjivijim na polne zabune pa čak i Poremećaj polnog identiteta (PPI) koji smo ranije razmotrili. Shodno s ovim, dečak koji je rođen s genima koji ga čine veoma visokim, ima veće šanse da postane dobar košarkaš. Ali ne pre nego što on odluči da igra košarku.

Nazad na sadržaj

5. Još jedno lažno istraživanje (Hamer, Hu, Magnuson, Hu and Patatuci)
U stvari još pre nego što je Bejli- Dune- Martinova studija 2000. godine oduzela ugled prethodnim radovima Kalmana i Bejli-Pilarda, druga lažna studija je bila izvedena. S obzirom na to da je Bejli-Pilardova i Bejli-Dune-Martinova studija o identičnim blizancima bila u oblasti ”posrednog genetskog istraživanja”, ova druga studija koja je sprovedena 1993. godine je bila u oblasti ”neposrednog genetskog istraživanja”. Te godine su Hamer, Hu, Magnuson, Hu i Patatuci objavili u časopisu Nauka rezultate neposredne genetske studije pod naslovom “Povezanost izmđu DNK markera na X hromozomu i muške seksualne orjentacije” [REF.1; strane 110-113 i REF.5; strane 79-83]. Ova studija je odmah objavljena u medijima kao veliko ”otkriće homoseksualnog gena” te su na osnovu toga mnogi zaključili da je nauka sada ”dokazala” da je homoseksualnost nasledna. Setite se da je sedam godina kasnije Bejlijeva et al studija Australijskih blizanaca zaključila da gej gen nije nađen.

Kasnije se ispostavilo, da je Hamerova et al studija još jedan lažnjak, te je dve godine kasnije isti šasopis Nauka objavio da je Hamer pod istragom od strane ”Kancelarije istražiteljskog integriteta” koja je pri Odseku za zdravlje i ljudske usluge zbog toga što je ”selektivno objavio svoje nalaze” (REF.1 strana 113).  Međutim, ova vest u medijima nije bila adekvatno predstavljena. Stoga mnogi ljudi danas još uvek misle da postoji ”gej gen” i da je homoseksualnost nasledna. Pošto je ova laž ovako rasprostranjena hajde još malo detaljnije da pogledamo rad Hamer et ala.

Hamer i njegov tim je regrutovao grupu od 76 muških homoseksualaca iz centra za tretman AIDS-a. Svi su oni tvrdili da imaju barem jednog brata koji je homoseksualac te da se jak šablon homoseksualne orjentacije javlja s strane majčinih ujaka ali ne i sa strane očevih ujaka. Hamerov time je sačinio hipotezu da se ovo treba odraziti i na neke od X hromozoma. Kao što najverovatnije već i znate muškarac dobija svoj X hromozom iz jednog od majčina dva X hromozoma, a svoj Y hromozom dobija od svog oca. Pošto majke nisu bile homoseksualke, predpostavljali su da je samo jedan od njena dva X hromozoma nosio gej gen. Dakle, u sveukupnom stanovništvu, oko polovine muške dece bi trebalo da završe s X hromozomom što nosi gej gen a druga polovina ne bi. Ali u primeru od 40 parova homoseksualne braće, ne samo pola od njih (20) nego čak 33 su imali X hromozom koji je imao varijaciju na q28 genu koji je bio netipičan za normalan šablon povezivanja. Pošto je ovaj broj (33) bio mnogo veći od prognoziranog (nasumičnih) 50% oni su predpostavili da je ovaj određeni gen nosioc muške homoseksualne orjentacije. Međutim, još uvek je bilo prisutno 7 parova homoseksualnih muškaraca koji nisu nosili ovu ”oznaku” na svom genu.

Da us ovi nalazi iskreni i istiniti, te bi mogli ponovo biti postignuti u kasnijim studijama, zaključak koji bi mogao biti donet bi ipak bio ograničen na ovo: Ovaj određen hromozomski šablon nije neophodan niti dovoljan da bude uzrok homoseksualnosti. Nije neophodan je 7 od 40 homoseksualnih parova nije imao ovaj šablon. A nije ni dovoljan zato što je kasnija studija Hamerovog tima (obuhvatajući ne-homoseksualnu braću s istom pozadinom) pokazala da neki od ove heteroseksualne braće imaju isti genski marker na q28. takav genski marker i povezanost jedva da je prihvativa definicija ”gej gena”. Ali (i samo ako je istraživanje bilo iskreno) ovo bi moglo da zastupa to da mogu postojati neke druge karakteristike udružene s ovim određenim genskim markerom koji se povezuje s karakteristikama druge porodice, što predodređuje osobu da bude ranjivija na to da postane homoseksualac. Na primer, osoba s tim određenim genetskim markerom mogu imati genetsku predispoziciju prema traženju neobičnog ponašanja ili što god. Ko zna šta bi ovo moglo biti?

Ubrzo je postalo očigledno da je Hamerova studija samo još jedan primer obmanjive igre s brojevima. Uskoro nakon Hamerovog objavljivanja rezultata u Nauci, grupa s istražitelja s Jeil kolumbia i Luiziana državnog univerziteta (na engleskom: Yale Columbia i Louisiana State Universities) je u toj istoj publikaciji je pobila njegove nalaze.  Oni su između ostalog napisali [REF.1 strane 111-112]:

”Rezultati ove studije nisu u skladu s nijednim genetskim modelom. ….Ni sa ovim razlikama [između homoseksualnosti u maternjim nasuprot očevim ujacima ili rođacima] nije statistički značajno. …..Mali obim primera čini ove podatke kompetabilnim s čitavim nizom mogućih genetskih i ambijentalnih hipoteza….”

Slogan svih nauka je da ako test ne može biti ponovljen (reprodukovan) on ne zadovoljava kriterijum ”pronalaska” ili ”otkrića”.  I drugi istražitelji su pokušali, bez uspeha, da reprodukuju Hamerovu studiju. Velika studija 1999.godine je obuhvatila kao primer čak 52 para homoseksualne braće. Tim (satavljen od: Rajsa, Andersona, Rischa and Ebersa) je gledao četiri odvojena hromozomska markera u istoj genetskoj oblasti ali nije našao nikakav odnos s homoseksualnom orjentacijom. U časopisu Nauka (284, April 1999. godine) na strani 666 oni kažu: “Nije jasno zašto su naši rezultati tako neskladni s Hamerovom studijom. Zato što je naša studija bila obimnija nego Hamerova, sigurno je da smo imali adekvatnu moć da detektujemo ikakav genetski defekt pogotovo tako velik kao što je objavila ta studija. Bez obzira na to, naši nalazi ne podržavaju prisutnos gena koji bi u velikoj meri uticao na seksualnu orjentaciju na poziciji Xq28”. Izraz “Xq28” naznačuje gen poziciju q28 na X hromozomu. Tim istražitelja je utrošio mnogo vremena i snage a bili su zbunjeni, kako to da su njihovi rezultati “tako neusklađeni s Homerovom studijom”. Pa, kao što smo gore naveli, ”Kancelarija istražiteljskog integriteta” – ogranak Odseka za zdravlje i ljudske usluge – je kasnije preispitala Homerov rad zbog toga što je ”selektivno objavio svoje rezultate”. Još jedan primer intelekdualne neiskrenosti!  Sve to radi pomaganja homoseksualne agende kao što su ranije (1991. godine) predložili Kirk i Madsen (vidi Laž 1 uvod)

Onda, godinu dana kasnije (u martu 2000. godine) se pojavila i Bejli-Dune-Martinova studija o identičnim blizancima u Australiji (vidi gore) koja je trajno oduzela ugled bilo koje hipoteze i teorije o mogućnosti postojanja ”gej gena” i čini se da je to i stavilo tačku na dalje naučne sporove na ovu temu. Ovo ipak ne znači da je prestala rasprava i politiciziranje cele stvari u medijima. Na kraju krajeva, mi ovde govorimo baš o ”nauci gej gena” (smešna nauka) i u današnjem društvu čitav koncept ”političke ispravnosti” jeste važniji od naučnih činjenica. Pošto je lažan Hamerov izveštaj još uvek toliko zastupljen i propagiran u medijima kao istina da postoji genetska povezanost s homoseksualnošću, ja sam odlučio još detaljnije da razmotrim Hamerovu istragu.  Ovo možete nači na sledećem linku (Br 5; "Kritika Hamerovog istraživanja").  Ako imate vremena i snage da zaronite u ovu analizu shvatićete o kokvom ”smešnom istraživanju” mi ovde pričamo.

Nazad na sadržaj

6.  Berman-Brukner (2001)
Godinu dana nakon što je Bejli-Dune-Martinova studija razotkrila da je Bejli-Pilardova studija bila lažna, bila je još jedna grupa istražitelja koja je stigla do istog zaključka.  Tim istražitelja predvođenih Bermanom s Kolumbija univerziteta i Bruknerom s Jeil univerziteta, studirali su ni manje ni veše od 5.552 parova braće i sestara. U njihovoj studiji ”Blizanci suprotnih polova i privljačnost adolescenata istog pola”, objavljenoj u oktobru 2001. godine, oni su razmotrili razne teorije i faktore koje uzrokuju homoseksualnost (društvene, hormonalne, genetske i razvojne fakrore).  Oni su razgovarali s jednojajčanim i dvojajčanim blizancima, sa punom braćom i sestrama, sa polu braćom i sestrama, te sa braćom i sestrama koji nisu u krvnom srodstvu. Takođe su razmotrili dvojajčane blizance istog pola ali i različitog pola. Njihov rezultat je bio maltene presudan dokaz da ne postoji genetskog uticaja na razvoj homoseksualnosti.  Za jednojajčane (identične) blizance među muškarcima PC (Probandwise Concordance) broj je bio 7.7 %, koji je u skladu s 11% PC u Bejli-Dune-Martinovoj studiji ali veoma je to daleko od broja 52% koji je predložila 1991. godine lažna Bejli i Pilard studija. Bez obzira na to da li je broj 11% ili 7% dokaz je dovoljno jak da potvrdi da ovde ne postoji genetskog faktora na delu.

A Berman i Brukner (slični Bejli-Dune-Martinovom izveštaju) su napisali sledeće o Bejli-Pilardovom izveštaju:
“Znatno veća saglasnost za homoseksualnu orjentaciju je bila prijavljna u prethodnom istraživanju. Mi verujemo da je prethodni rad bio uvelikoj meri netačan jer je rezultat oslanjanja na nereprezentativne primere koji su se odazvali iz, na primer, reklama homoseksualnih časopisa, i oslanjanja na posredne dokaze.” zar to nije kulturan način da se obesčasti Bejli-Pilardova studija? Oni nazivaju Bejli-Pilardovu smešnu nauku ”prethodna studija”. Za dodatne informacije o Berman-Bruknerovom izveštaju vidi (ref.25)

Ali zapanjujuće je to da pored toga što je mnogo puta pobijena Bejli-Pilardova studija, homo lobi i dalje nastavlja da se obraća na nju. A mejnstrim medije nemaju pojma o tome.

Nazad na sadržaj

7.  Simon LeVaj (1991)

Pozadina
Iste godine kada je objavljena Bejli-Piladova lažna studija, još jedna studija je objavljena koja je takođe dobila puno publiciteta. Objavio ju je čovek po imenu Simon LeVaj (ime na engleskom: Simon LeVay, Razlika u strukturi hipotalamusa kod heteroseksualaca i homoseksualaca, Nauka 253 [1991]; 1034-37). Sumarizaciju studije Simona Levaja vidi ref.26 . Diskusiju o njegovom izveštaju vidi REF.5; strane 67-70.

LeVaj je još jedan u nizu homoseksualnih istražitelja. On je bio neurobiolog na Salk institutu u Kaliforniji, kada je prvi put objavio nalaze svog istraživanja. Njegovi nalazi su ga 1991.godine katapultirali preko noći do velike slave. Činilo se da je LeVaj veoma saosećajan i stručno osposobljen naučnik iako su neki od ostalih stručnjaka doveli u pitanje svedodžbe. Na primer Joan Rougharden, profesor na Stenford univerzitetu piše:
“LeVaj je neznatan akademik koji nikada nije nigde postigao uslov držanja službe, i čije su protekla istraživanja pokazala da se ne mogu ponoviti. Uprkos tome njegovo ime je poznato u akademskim krugovima kao pisac popularizacije nastrane nauke. LeVaj je izdejstvovao da ova dvosmislenost bude viđena kao ozbiljna nauka o gej temama kod akademika”. Rougharden se takođe protivio upućenom pozivu predstavnicima NAMBLA (Severno američka muškarac – dečak lubavna asocijacija; glavna organizacija što podržava pedofiliju u SAD) organizacije da dođu i govore na Stenford univerzitetu.

LeVaj je i sam prvobitno bio veoma pažljiv sa zaključcima koji trebaju biti izvučeni iz njegove istrage. Drugi su međutim – pogotovo politički ispravne masovne medije – rastrubili njegove nalaze kao dokaz da postoji veza između homoseksualnosti i genetskog ili hormonalnog urođenog sastava. Sećamo se šta je Skot Heršerger izjavio na istražiteljskom simpozijumu (vidi gore):
”Ocene javnog mnenja, plus empirisko istraživanje, nam uvek govori da postoji pozitivan uzajamni odnos između narodnih verovanja u nepromenjivost osobine i njihovog prihvaćanja te osobine. Dakle, što više osoba veruje da je homoseksualnost ili seksualna orjentacija biološka tim bolje će se ta osoba osećati u vezi toga."


Ugrađene predrasude?
Posle njegovog izveštaja i dostignute slave 1991. godine, činilo se da je LeVaj postao manje ponizan po pitanju važnosti njegovih nalaza. Njegova uloga se polako menjala iz skromnog i promišljenog naučnika u aktivistu za homoseksualna prava. Te je 1992. godine obustavio svoja istraživanja na Salku i osnovao je Zapadno holivudski institut gej i lezbejskog obrazovanja (na engleskom: West Hollywood Institute of Gay & Lesbian Education).

LeVaj je takođe naveo lične i emotivne razloge zašto se on uopšte pozabavio ovom studijom. U njegovoj izjavi on kaže:

"’Sa otprilike 13 godina sam saznao da sam homoseksualac,’ kaže on dok su se lice pomalo smeškalo. ‘Kao homoseksualac sam imao dovoljno motivacije da radim ovaj posao. Da ja to nisam udadio, kozna kada bi se neko drugi setio. A kao naučnik sam znao da je u pitanju istraživanje koje sam ja kvalifikovan da sprovedem………’ Ono što je u najvećoj meri promenilo pravac njegovog istraživanja je bila kriza kroz koju je prolazio u ličnom životu. Naime, 1990. godine LeVijev partner, Ričard, lekar u urgentnom centru, je preminuo posle čtvorogodišnje borbe s AIDS-om. ’Ričard i ja smo 21 godinu proveli zajedno,’ seća se on, drhtavim glasom na samu pomisao. ’Dok sam se starao o njemu sam odlučio da želim nešto drugo od mog života. Kada shvatite da je život prekratak, tada promislite dobro šta vam je važno a šta vam nije važno u životu. Imao sam potrebu da radim nešto na ličnom nivou, nešto u vezi s mojim gej identitetom’ “

Te kada je bio intervjuisan za Njuzvik on je izjavio da je, posle smrti njegovog ljubavnika, čvrsto rešio da nađe genetski uzrok homoseksualnosti ili će u suprotnom u potpunosti napustiti nauku. Dalje je priznao da bi takođe želeo da obrazuje društvo po pitanju homoseksualnosti, kako bi na taj način uticao na zakonske i religijske stavovo prema istoj. Ovo samo po sebi nije dokaz ikakve namerne neiskrenosti. Međutim, za njegov istraživački rad ne možemo reći da je bio bez predrasuda. No pitanje ostaje: da li je napustio svoj posao kao naučnik na Salk institutu zato što nije uspeo da nađe “genetski uzrok homoseksualnosti”?

U drugom interviju on se opoziva na neslavne i lažne studije Bejli-pilarda i Hamera et ala (vidi poglavlja 6 and 8 gere). Ovoko piše u broju Otkrića koji je izašao u martu 1994. godine (naslov: “Seks i Mozak) [podvlačim ono što naglašavam]:

“U stvari, LeVaj je oduvek sumljao da se homoseksualnost prenosi unutar porodice te da poseduje nasledne osobine -- sumlja koju je tada potpomogla studija psihologa Majkla Bejlija sa Nortwestern univerziteta i psihijatra Ričarda Pilarda sa Bostonskog univerziteta. Ta studija je pokazala da su identični blizanci -- koji dele iste gene -- dva puta verovatniji da oba budu gej ili lezbejke nego dvojajčani blizanci, koji imaju samo pola zajedničkih gena. Oni su takođe pet puta verovatniji da oba budu gej nego njihova usvojena braća koja s njima dele odgoj ali ne in gene. ‘Ovo nam jasno govori da genetika igra znatnu ulogu ukupne uzročnosti homoseksualnosti," kaže LeVaj. Kao anegotski dokaz, on pokazuje sliku na kojoj je on sa svoja četiri brata: "Dve i po osobe na ovoj slici su homoseksualci," kaže on. (odnosno jedan brat je biseksualac.) "Znate, moj otac se nikad nije pomirio s time da sam ja gej. On ne odobrava moj način života. Pošto su sva deca iz njegovog drugog braka heteroseksualci, on insistira da smo sve to nasledili s naše majčine strane porodice."

Nastavlja ovako:
“LeVajov otac koji nije odobravao njegov način života je možda i imao prava u vezi toga. Prošlog jula, LeVaj naglašava da, je Din Hamerov tim na Nacionalnom institutu zdravlja locirao oblast na X hromozomu gej braće koji bi mogao da nosi izvesni gej gen ili gene; X hromozom je, na kraju krajeva, uvek majčin genetski dodatak svojim sinovima. Ali kako tačno gen u ovoj oblasti čini nekog gej još uvek nije jasno: možda utiče na to kako se formiraju strukture koje se odnose na seks unutar hipotalamusa. Kada je reč o polnoj privlačnosti i ponašanju, LeVaj sumlja na to da su ljudi u velikoj meri oblikovani u materici. ‘Nešto drugačije se dešava u organizaciji gej mozga još dok je fetus,’ on kaže. ‘Ako bi morao da se kladim stavio bi pare na, uzajamno dejstvo polnih hormona i mozga. Možda će postojati genetska razlika i tome kako receptorske ćelije u mozgu fetusa reaguju na polne hormone kao što je testosteron.’ "

Nikada nije prijatno prozvati iskrenost i integritet homoseksualnog istražitelja, ali kao što smo i pre videli (na primer, radovi Bejli-Pilarda, Kalmana, Hamer et ala) to jeste neophodno. Pogotovo sada kada LeVaj postao neka vrsta aktiviste. Prvi kriterijum koji mora da zadovolji bilo koja studija jeste da ona može biti reprodukovana, odnosno ponovljna. Pod naslovom ”Gej geni ponosno posećeni” Prestižni Naučni američki magazin je izjavio u broju koji je izašao novembra 1995. godine (strana 26) [podvlačim ono što naglašavam]:
“U skorije vreme, dve studije koje su objavljene u Nauci su pružile dramatične dokaze da je muška homoseksualnost ima biološka opravdanja. U 1991. godini, tada na Salk institutu za Biološke studije u San Dijegu, izvestio je da je našao jedva primetne ali značajne razlike između mozga homoseksualnog i heteroseksualnog muškarca. Dve godine kasnije grupa predvođena Din H. Hamerom, sa Nacionalnog onkološkog instituta, je povezala homoseksualnost sa genom koji se nalazi na X hromozomu, koji je nasleđen isključivo s majčine strane.
Oba saopštenja su dospela u maltene sve medije čitavog sveta. LeVaj i Hamer su se pojavljivali na svim emisijama i napisali su par knjiga. Takođe su obojica bili autori jednog članka koji je izašao u ovom magazinu u maju 1994. godine. No ni tada još uvek ni jedan drugi naučnik nije u potpunosti porvtdio njegove rezultate. Što se tiče hamera, jedna studija je protivrečila njegovim rezultatima. Još više uznemiravajuće od ovoga je bilo to što su ga je ”Kancelarija istraživačkog integriteta”, optužila sa istraživačkim nepravilnostima.”


Pregled studije
Uprkos svemu ovome, homoseksualna zajednica i mejnstrim medije nastavljaju sa citiranjem LeVajovog istraživačkog rada. Hajde dakle, da pogledamo šta kaže:

LeVajova studija i hipoteza može biti smatrana da je oblasti " Hormonalna hipoteza odrasle osobe " (ili moguće da je u oblasti Prenatalna hormonalna hipoteza) koja – kao što je izjavljeno gore – jeste jedna od tri grane “Bioloških hipoteza” nasuprot “Ambijentalnoj hipotezi”. [Druge dve grane Biološke hipoteze su Genetska hipoteza (posredna ili neposredna) i Prenatalna hormonalna hipoteza (vidi poglavlje 8 ispod)].

LeVaj, je proučavao oblast hipotalamusa koji se u mozgu naziva intersticijsko jezgro anteriornog hipotalamusa ili skraćeno na engleskom INAH. Postoje četiri takve oblasti (INAH1-4). On je izjavio da je tokom svog rada našao INAH3 koji je manji kod muških homoseksualaca i kod žena nego kod muških heteroseksualaca. On je pregledao mozgove 35 muških i 6 ženskih preminulih ljudi. On je klasifikovao 19 muških tela da su homoseksualci jer je tako lekar napisao na njihovom kartonu. A ostalih 16 muškaraca je klasifikovao kao heteroseksualce jer na njihovim karkonima nije pisala ta napomena, iako je bilo poznato to da je 6 od njih 16 preminulo zbog AIDS-a baš kao i onih 19 koji su imali tu napomenu u svojim kartonima. Dakle, njegova klasifikacija primera odmah, na prvi pogled, stvara neka pitanja.

Ali hajde uprkos tome da predpostavimo da su LeVejevi nalazi (o prosečno manjoj veličini INAH3 u mozgovima preminulih homoseksualaca) istina. Koji se zaključci mogu izvući iz tog nalaza? Naravno, postoji velika razlika između nalaza i zaključaka.


Zaključci studije
Zaključke koje promovira homolobi – i koji su uglavnom prihvaćeni od strane lakovernih i politički ispravnih medija – su dvostruki. Prvo, da je seksualna orjentacija osobe povezana sa veličinom INAH3 i, drugo, da je razlika u veličini postoji vać na rođenju a ne samo kod preminulih homoseksualnih osoba. Upravo se tu suočavamo sa hipotetičkom pretpostavkom koja još uvek nije dokazana. Postoje tri ozbiljna pitanja o ovim hipotetičkim zaključcima, od kojih prvo jednostavno protivreči hipotetičnom zaključku.

1. Hipoteza je u suprotnosti sa nalazima i Bejli-Dune- Martinove (vidi poglavlje 4 gore) i Berman-Bruknerove studije (vidi poglavlje 6 gore). Imajte u vidu da je Bejli-Dune- Martinova studija sprovedena na velikom broju jednojajčanih (identičnih) blizanaca. Takvi bi blizanci, ako već niko drugi, trebali deliti slične karakteristike za vreme trudnoće,bez obzira da su one genetske ili hormonalne prirode. Ipak su istražiteljski timovi – obe pobijajući u to vreme već ozloglašenu Bejli-Pilardovu studiju – zaključili da ne postoji nikakvog statistički značajnog uzajamnog odnosa prema homoseksualnosti među identičnim blizancima.

2. Mi znamo da ljudski mozak prolazi kroz velike promene od rođenja do smrti. Na primer, studija koju je sproveo Nacionalni institut zdravlja NIZ (na engleskom: NIH - National Institute of Health) iznašla je da deo mozga koji kontroliše ”prst čitač” kod ljudi koji počnu čitati brajovu azbuku kada oslepe jednostavno naraste. Slično tome, dobro je poznato da dečaci koji imaju poremećaj polnog identiteta (PPI; vidi gore) i koji se igraju uglavnom sa devojčicama, često razviju ženskiji glas kao i ostale ženstvene karakteristike. Drugim rečima: Do neke granice na razvoj mozga utiče i Vaše ponašanje i identitet koji prihvatite dok odrastate.

3. Razlika u veličini INAH3 može biti povezana sa nečim što može povećati mogućnosti (sklonost) da se postane homoseksualac a da pritom u stvar ne predodredi ishod. Na primer, dečaci mogu biti rođeni s genima koji imaju tendenciju da ih načine tankovijastim ili mišićavim. A otac bi možda radi toga posvetio više pažnje sinu koji je bolje građen za popularne sportove (fudbal, košarku, itd.) koje i sam voli, nego dečaku koji je mršaviji ali ipak dobar u recimo baletu ili umetničkom klizanju. Isto kao kada se neko rodi s genima koji će ga recimo načiniti visokim. Takav dečak ima više izgleda da uspe u košarci nego recimo nizak dečak. Ali taj visoki dečko ne može biti dobar u košarci ako ne pipne loptu. U skladu s tim, dečak može postati više predodređen za homoseksualnost zbog okoline u kojoj odrasta (odsustvo muškog uzora, regrutacija u redove RFSL-a itd.).

(Dobro je poznato da u muškom umetničkom klizanju procenat homoseksualaca srazmerno prevazilazi njihove brojke u sveukupnom stanovništvu. Postoje procene da su oko 50% svih muških umetničkih klizača homoseksualci. Stoga, kada se prvi put pojavio AIDS, strašan je bio i odraz na muško umetničko klizanje širom sveta.
Dakle, sledeće treba da uradi otac koji primeti da mu sin ima talenta i interesovanja u toj oblasti: On treba, a ne majka, da vodi svog sina na treninge umetničkog klizanja i da uvek bude tamo da navija za njega na takmičenjima. Te da mu dozvoljava da se druži s drugim dečacima tako da postane “jedan od momaka”. Dečak se u takvom slučaju bolje povezuje s ocem, te ga za uzvrat ta veza praktično čini bezbednim od homoseksualnosti za vreme odrastanja.)

Da dodamo još i to, da čak ako je srednja vrednost INAH3 u homoseksualnih i heteroseksualnih muškaraca drugačija, u rezultatima je bilo slučajeva gde je INAH3 kod homoseksualca u stvari bio veći (a ne manjii) nego prosečna veličina istog kod heteroseksualca. U jednom od primera, INAH3 homoseksualnog muškarca je bio veći od svih ostalih, osim jednog od onih 16 "heteroseksualnih muškaraca" obuhvaćenih LeVajevom studijom. Taj nalaz sam po sebi Protivreči LeVajeovj hipotezi.

U naučnim krugovim je ovo izraženo u broju Pronalaska (na engleskom: Discover) koji je izašao u martu 1994. godine:
“Ana Fausto-Sterling, razvojni genetičar na Braun univerzitetu i jedna od LeVajovih glavnih akademskih kritičara, koja je bilo jedno od onih koja je ispitivala način na koji je on tumačio svoje nalaze. "On je tvrdio da postoji velika razlika u veličini ovog jezgra u mozgu homoseksualnih i heteroseksualnih muškaraca. Ono što je on našao u stvari je bila razlika u razdeljenosti, s par većih-nego-obično jezgra s jedne strane, i par manjih-nego-obično s druge strane, dok je većina spadala u između. Čak i kada bismo mogli da kažemo da je većina ljudi u jednom ekstremu heteroseksualno, te da je većina u drugom ekstremu homoseksualno, to nam govori vrlo malo o većini ljudi koji se nalaze u sredini gde se ove granice preklapaju. Da je LeVaj odabrao osrednju veličinu jezgra on ne bi bio u stanju da kaže da li pripada heteroseksualcu ili homoseksualcu."

Odabran pregled kritika LeVajove studije takođe može biti nađen u ref.26 nakon sumarizacije LeVajovih nalaza.

The deliberate misinterpretation by mass-media of LeVay’s research is yet another example of how the promotion of homosexuality renounces any demand for objectivity and honesty. They are looking for a needle in an ocean but will never find it. I strongly recommend chapter 4 in REF.1 by Jeffrey Satinover (“Finding a Needle in the Ocean”).

Nazad na sadržaj

Homoseksualnost se od davnina smatrala nemoralnim ponašanjem, o čemu svedoče biblijski zapisi. Postavlja se pitanje da li je homoseksualnost svojstvena samo Ijudskoj vrsti, da li je to urođeno ili naučeno ponašanje.
Zapisi otkrivaju podatke o postojanju homoseksualnog ponašanja tokom cele Ijudske istorije. Postojalaje i u kulturama koje su takvo ponašanje sankcionisale smrtnim kaznama. Najači dokazi da je homoseksualnost naslednog porekla nude neka istraživanja na ovcama, gde je nešto više od 6% mužjaka ovaca isključivo homoseksualne orjentacije. Takve nalaze potvrđuju i istraživanja na voćnim muvama, u kojima je genetskim inženjeringom postignuta mogućnost reprodukcije homoseksualnih mužjaka.
Istraživanja kod Ijudi ukazuju da je homoseksualnost otprilike 50% naslednog, a 50% okolinskog porekla. Poznavajući ovu činjenicu, logično je postaviti pitanje koliko može da se utiče na ovako ponašanje raznim psihoterapijskim postupcima. U svetu je napisano puno knjiga i brošura koje nude « recepte « kako sprečiti homoseksualnost. Jedna od takvih knjiga je knjiga Džozefa Nikolsija i njegove supruge “Roditeljski vodič za prevenciju homoseksualizma”. Knjige i brošure su loše primljene od strane homoseksualaca jer izazivaju osećaj odbačenosti od društva, čak i u društvu u kome je homoseksualnost dozvoljena. Homoseksualnost je izbačena iz DSM-a kao mentalni poremećaj još 1973.godine, što ne znači da ovakvo ponašanje ne treba modifikovati i lečiti. Zato je APA (Američko udruženje psihologa) dalo sugestije psiholozima, psihijatrima i psihoterapeutima da ,,poštuju prava pojedinca za utvrđivanje sopstvenih merila vrednosti”. Svi mi imamo prava na sopstvenu vrednost, sopstvenu filozofiju života, kao i pravo da je menjamo ako želimo. Verovatnoća da želimo da menjamo takvu orijentaciju je velika, ako uzmemo činjenicu da je 70% Amerikanaca homofobično, mada bi ovde prava reč bila homomisično (od grčke reči ”missos ”, što znači mržnja ), jer Amerikanci ustvari mrze homoseksualce".
Homoseksualci i heteroseksualci imaju pravo da zatraže pomoć kada su nezadovoljni svojom seksualnom orijentacijom. Njihovo pravo je podjednako, i bilo bi apsurdno tvrditi da samo heteroseksualci imaju tu privilegiju.
Brisanjem homoseksualnosti iz DSM-a 1973.god., veštački je stvoren najveći broj ozdravljenja u istoriji psihijatrije.
Ovo veštačko ozdravljenje ove vrste nalazi sve veću potvrdu u realnosti. Postavlja se pitanje, mogu li se zaista homoseksualci promeniti? Neki pacijenti smatraju da je ponašanje moguće promeniti, a da je predispozicija (orjentacija) nepromenljiva.
Uobičajeno je da Ijudi traže pomoć terapeuta kod širokog spektra navika sa mogućim genetskim poreklom u smislu dispozicije: nekontrolisana kupovina, kockanje, konzumiranje alkohola, agresivnost, promiskuitetno ponašanje i sl.
Istraživanje dr Vorena Trokmortena iz 2002. godine, objavljeno u APA nedeljniku, pokazalo je da je moguće uticati na promenu seksualnosti posredstvom psihoterapije. Izvori pokazuju da je takva terapija uspešna u trećini slučajeva, verovatno da druge dve trećine slučajeva čine klijenti koji su nesrećni i Ijuti na sebe same, zbog svoje nespremnosti ili nesposobnosti da se promene. Možda ove cifre zvuče obeshrabrujuće, ali isto tako postoji mnogo primera i slučajeva koji su otporni na promene, na primer, kod autizma, seksualnog zlostavljanja i slično.
Jedno od novijih istraživanja (2003. godine) o uspešnosti psihoterapije je istraživanje dr Roberta Špicera sa kolumbijskog univerziteta. Istovremeno, dr Robert Špicerje bio jedan od odgovornih za “ uklanjanje “ homoseksualizma iz DSM-a 1973. godine. Nakon praćenja i posmatranja dvesta Ijudi (bivših homoseksualaca), utvrdio je da terapija promene seksualnosti može dovesti do značajnih pozitivnih i dugotrajnih promena. Ovakvi rezultati naravno izazivaju gnev kod “gay” aktivista.
Knjiga Dr.Nikolsija i njegove supruge “ Roditeljski vodič za prevenciju homoseksualizma” je veoma ,,blaga" prema homoseksualcima. Tako, na primer, u knjizi se iznosi teza da deca koja teže homoseksualnom ponašanju ne bi smela biti prisiljena da menjaju svoju sklonost, da seksualna orijentacija može samo donekle biti modifikovana, da nema garancija da će dete odrasti u homoseksualca, čak i tamo gde homoseksualnost ima ,,biološki" uticaj. Takođe, Nikolsi u svojoj knjizi svu mušku homoseksualnost pripisuje lošem odnosu između oca i sina, bez čvrstih podataka koji bi potkrepili ovu tvrdnju, izbegavajući činjenicu i mogućnost da očevi sami kažnjavaju feminizirane sinove, odnosno, da homoseksualne sklonosti same po sebi izazivaju loše odnose između očeva i sinova, a ne obrnuto. Autor u svojoj knjizi tvrdi da smo svi mi dizajnirani prema heteroseksualnosti, jer na svet dolazimo sa jasnim polnim karakteristikama i razlikama. Sve ovo je prilično kontraverzno i, nakon pročitane knjige, ne znamo da li je homoseksualnost urođenog ili stečenog porekla, treba li je “lečiti” ili ne. Ipak, nesumnjivo je da mnoga istraživanja i nalazi pokazuju da je promena orijentacije moguća. Potrebno je samo da pojedinac izrazi želju ili potrebu da menja svoju orjentaciju, shvati je kao problem koga treba rešiti i potraži pomoć stručnjaka. Uskoro će Špicerovi podaci biti u štampi i imaćemo razumljiv i objektivan pregled «exgay« teme.
Interesantno je spomenuti i prisetiti se da se isti stručnjak koji se zalagao za ukidanje homoseksualizma kao mentalnog poremećaja, sada zalaže za promenu homoseksualne skolonosti. Zašto? Da li američkom društvu preti opasnost od ,,odumiranja vrste", pa su ovako nagli obtri od nenormalnog do normalnog, i obrnuto, pokušaji da se ponovo vratimo onom što preovladava u većini slučajeva, tj., prirodnom, jer u prirodi postoji težnja da se suprotnosti privlače.

Nevenka Igić, psiholog

http://www.zdravlje.com/seksualnost/homoseksualnost.html

  

Zašto je neophodno da razmotrimo tako rasprostranjeno homoseksualno delovanje?
U njihovoj knjizi, Posle bala: Kako Amerika ’90-ih može da pobedi svoj strah od homoseksualaca (“After the Ball: How America Will Conquer Its Fear of Gays in the ’90s” - New York: Penguin, 1989) – koja je postala i svojevrsna biblija homoseksualne agende – marketinški geniji Kirk i Madsen pišu (strana 146):
“Kada ste jako različiti, i ljudi Vas mrze zbog toga, treba da uradite sledeće: prvo nogom blokirajte vrata, time što ćete biti što je više moguće slični njima; tada i samo tada – kada je vaša mala razlika konačno prihvaćena – možete početi da uvlačite i ostale osobitosti jednu po jednu. Zakucajte klin na uskom kraju prvo. Kao što poslovica kaže, dozvolite kamili da promoli nos pod šator i njeno telo će uskoro pratiti.”

Zatim nastavljaju (strana 155):
“Mi mislimo na preobražaj tipičnih američkih emocija, načina razmišljanja i volje, kroz isplaniran psihološki napad, u obliku naciji ponuđene propagande putem medija. Želimo da potkopamo svaki mehanizam predrasuda – da bi nas Amerika zavolela koristićemo isti proces zbog kojeg nas je zamrzela – hteli to oni ili ne.”

Kirk i Madsen dalje objašnjavaju (strana 155-156):
“U probraćanju mišljenja o homoseksualcima, mi imitiramo prirodni proces stereotipnog-učenja koji ima sledeći efekat: polazimo od osobe s predrasudama o homoseksualcima i pokušavamo proizvesti pozitivna osećanjima prema tome da je uredu biti homoseksualac time što ćemo oslabiti negativne konotacije stereotipa homoseksualca, ili zamenuti njena loša osećanja prema ovoj ”etiketi”... Dok ”salećanje” i ”tovarenje” osobe koju obrađujemo ima za cilj da se ona oseti odbačenom zbog svojih predrasuda prema homoseksualcima, u procesu ”preobraćanja” cilj je da ova osoba počne pokazivati drugima svoj pozitivni stav prema homoseksualcima time što će se početi družiti s njima. Još jednom, veoma je teško prosečnoj osobi, koja po prirodi i obrazovanju skoro neizbežno oseća isto što vidi da njegovi drugovi osećaju, teško joj je da ne reaguje na ovakve izkalkulisane reklame od kojih klecaju kolena.

Poštujući istinite činjenice koje se navode u reklamama, Kirk i Madsen arogantno izjavljuju (strana 154):
“Nema veze što su reklame same laži.  Ne nama jer ih mi koristimo u etički dobre svrhe, da bi se suprotstavili negativnim stereotipima koji su u istoj meri laži, pa čak i više opasne.”

Ovde u Švedskoj kamila je već u potpunosti ušla u šator. U njihove laži su već uveliko poverovali naivni šveđani. Ovde je RFSL već ”uvukao i ostale osobitosti jedne po jednu”.  Jedino tako što ćete čuti opis (Vi kao roditelj), ćete dobiti i motivaciju da spasite svoje dete takvog životnog stila. Tek kad shvatite da ”su reklame laži” počećete da tražite i nalazite neophodne alatke da sprečite razvoj homoseksualnosti kod Vašeg deteta.

Hajde da uporedimo ta dva načina života.  Ali prvo moramo uspostaviti da – uprkos svih reklama RFSL-a i njihovih simpatizera – su homoseksualni i heteroseksualni ljudi jednake vrednosti.  Svi ljudi imaju jednaku vrednost. Dakle, svi treba da se usaglasimo na tome. Međutim, ako govorimo o tome koje je poželjno seksualno opredeljenje za individuu i za društvo, mišljenja se razlikuju.  Ima onih koji obrazlažu da je homoseksualni način života, sa svojim manjkom tabua i slobodom da se uživa u bilo kojoj vrsti seksa, poželjniji životni stil. Ali takođe ima onih koji veruju da heteroseksualni način života treba da bude preferiran, s individuine tačke gledišta i takođe iz društvenog aspekta.

Zbog toga ćemo uporediti oba načina života da biste Vi kao roditelj mogli i sami da odlučite poželjan ishod kod Vašeg deteta i da biste preduzeli neophodne korake u tom pravcu. Pošto govorimo o onome što Vi kao roditelj vidite kao poželjno, dotaknućemo samo to što je najbolje za Vas i Vašu decu, te se nećemo koncentrisati na uticaje po društvo uopšteno (na primer: medicinski troškovi za lečenje polno prenosivih bolesti, koliko društvo pati zbog narkomanije, koliko druge grane medicine pate zbog toga što se toliko para ulaže u pronalaženje leka za SIDU, itd.). Poređenje ova dva načina života nam otkriva sledeće:

Područje poređenja	Homoseksualci	Heteroseksualci
1. Prosečan životni vek	55 godina (muškarci)	75 godina (muškarci)
2. Korišćenje nezakonitih droga	veće	manje
3. Učestalost samoubistva	veće	17.6 (na 100K/godišnje)
4. Učestalost pedofilije	>3 do >10	1
5. Polno prenosive bolesti (PPB)	više	manje
6. Nevernost prema partneru	više	manje
7. Društvena i religijska prihvaćenost	manja	veća
8. Nenormalan fokus na seks	veći	manji
9. Rektalni problemi	više	manje

Mnoge od kategorija su zavisne jedna od druge.  Na primer: zloupotrebljavanje droga, samoubistvo, i polno prenosive bolesti sve utiču na prosečan životni vek. I u određenim društvenim i religijskim okruženjima (s malom stopom prihvaćenosti homoseksualnog načina života), učestalost samoubistva među već ustanovljenim homoseksualcima bi mogla biti i veća, što je kompenzovano mnogo manjim procentom homoseksualaca. Drugim rečima, absolutni broj samoubistava je u takvim kulturama verovatno manji.  Ali kada osoba postane homoseksualac postoje veće šanse da on ili ona izvrši samoubistvo. Takođe, moramo imati u vidu da ovde govorimo o statističnom proseku. Drugim rečima, pričamo o verovatnoći određenog ishoda. Na primer, postoje homoseksualci koji nemaju ni jednu PPB, dok ima heteroseksualaca koji ih imaju mnogo.

Koren problema u homoseksualnom načinu života leži – osim moralnog aspekta i aspekta vernosti – u različitim oblicima analnog seksa. To je centralni deo njihovog načina života što nam dokazuje i poseban osvrt na ”Analni Priručnik” (ref. 13) koji je objavljen na RFSL-ovom zvaničnom veb sajtu. Oko dve trećine svih muških homoseksualaca se upušta u različite oblike analnih odnosa i aktivnosti.  Baš zbog ovakvog izvežbavanja proizilaze mnogi zdravstveni problemi. Samo je pitanje vremena kada će doći do epidemije sledeće opasne i kobne bolesti.

Hajde sada da u više detalja da pogledamo svih 9 područja poređenja.

Nazad na sadržaj

1. Prosečan životni vek.
Prosečan životni vek jednog heteroseksualnog muškarca je 75 godina. Doduše, ovaj podatak se zasniva na statistikama iz Amerike za sve muškarce. Dakle, nisam bio u stanju da nađem nikakve podatke koji se odnose samo na homoseksualne muškarce, najverovatnije je to radi istorijskog problema klasiranja muškaraca kao homoseksualaca odnosno zbog ljage koja je povezana s takvim načinom života. Međutim, našao sam dva odvojena izvora koja tvrde da je životni vek homoseksualca u proseku 20 godina kraći: ref.1 (Psihološki izveštaj, Psychological Reports (2005; 96:693-697) and ref.2 (1997; Međunarodni epidemološki časopis, International Journal of Epidemiology 1997; Vol. 26, 657-61) i na oba ova izvora se opozivam u ref.3 (Još jedno istraživanje potvrđuje da je životni vek homoseksualaca manji za dvadeset godina).

Nazad na sadržaj

2. Upotreba nezakonitih droga. 
Jednostavno trebamo da odemo na zvaničnu RFSL-ovu internet prezentaciju i odmah bismo shvatili koliko je široko rasprostranjena upotreba nezakonitih droga među homoseksualcima. Ako postojii jedna organizacija u našoj zemlji koja se može smatrati predstavnikom homoseksualnog društva, onda je to RFSL. Naposletku, ona i jeste organizacija koja redovno prima velikodušnu finansijsku pomoć od strane naših poreskih obveznika, kako bi mogla da finansira izradu svog veb sajta i ostale svoje delatnosti poput sojih programa za regrutaciju novih članova.  Hajde ovde da pogledamo njihov veb sajt (ref.4).  Tu možete i sami videti spisak najčešće korišćenih nezakonitih droga ali i uputstva za njihovu upotrebu. Za primer da uzmemo Ekstazi (uzgred pogrešno su napisali reč Ekstazi) koja je preovladavajuća droga na homoseksualnoj društvenoj sceni. Data preporuka za njeno korišćenje glasi: ”Pijte redovito vode ali ne i više od pola litre na svakih sat vremena”.  Zatim imaju i druge preporuke o tome kako treba konzumirati amfetamine, kokain, kristal meth, GHB, LSD, itd. Pretražio sam internet prezentacije mnogih organizacija u našoj zemlji – Nacionalna organizacija automobilista, Švedsko društvo za prevenciju svireposti prema životinjama i mnoge, mnoge druge organizacije – ali ni jedna od njih Vam ne pruža preporuke o tome kako treba koristiti nezakonite droge. Dakle, pitanje koje nam se nameće ovde jeste: “zašto postoji tako jak uzajamni odnos između nezakonitih droga i homoseksualnog životnog stila?”

Odgovor možemo naći na jednoj od strana RFSL-ovog veb sajta. Moram priznati da sam oklevao, da li uopšte da obuhvatim ovaj materijal u svojoj prezentaciji. On je stvarno odvratan većini normalnih ljudi. Ali naposletku, ovaj materijal dolazi pravo s RFSL-ovog sajta i objašnjava bolje nego bilo kakve druge reči zašto su nezakonite droge tako dominantne u njih.  Ovde na ovoj RFSL-ovoj strani internet prezentacije (ref.5) oni pišu:

“Lizanje čmara” - Felnovanje (Rimming)
Za neiniciranog učesnika, susret jezika i čmara jeste misterijozna, bolna i odvratna stvar. Međutim, za jednog iskusnog učesnika ovakvih izvežbavanja ovo je kao parče neba na zemlji.  Jedna od omiljenih poza među felnerima jeste kada jedan od njih sedi u čučećem položaju iznad lica svog partnera tako da su mu guzni obrazi u potpunosti rašireni. Na taj način, ovaj što felnuje, može dosegnuti svojim jezikom na bilo koje mesto."

Drugim rečima: “za početnika su ovakve stvari odvratne, ali za jednog iskusnog učesnika su ovakve stvari kao parče neba na zemlji”.  I sama ova činjenica – da je odvratno za početnika – objašnjava zašto se tako zgodno koriste nezakonite droge da bi olakšali ovakva izvežbavanja.  Ista stvar važi i za ostale aktivnosti u koje se upuštaju homoseksualci (uzmimo za primer takozvano “pesničenje” itd.).  Dobro je poznato i to da iskusniji stariji muškarci žele da uvode mlađe muškarce i dečake u ”misterije” različitih seksualnih praktikovanja. Kao kada je naš glavni sudija Vrhovnog suda, Leif Thorsson, platio za homoseksualne usluge dvadesetogodišnjem momku iz Štokholma (Nr 1).  Kasnije ćemo ovaj fenomen još razmatrati. Dok čitate sadržaj RFSL-ovog veb sajta polako shvatate da postoji progresija u homoseksualnim izvežbavanjima.  Gnusna i iskvarena dela od juče neće biti dovoljna i danas.

Nazad na sadržaj

3. Učestalost samoubistva.
Znamo da je stopa samoubistava među muškarcima 17,6 na 100.000 građana godišnje (4 do 5 puta veća kod muškaraca nego kod žena). Razumljivo je i to da ne postoje pouzdani podatci o tome kolika je učestalost samoubistva među homoseksualcima. Mnoga samoubistva se dešavaju među mladićima koji se muče u početnim fazama homoseksualizma, zato što njima (tragično) uopšte nije data prilika da razviju svoju muškost.  Dakle, teško je zaključiti koji je pravi razlog samoubistva među adolescentima. Međutim, rađena su razna istraživanja o neuspelim pokušajima samoubistva gde je naravno osoba preživela i mogao bi se utvrditi uzrok tog pokušaja (ref.6; "Odnos između rizika samoubistva i seksualne orjentacije: rezultat je studije koja se zasniva na populaciji”). Sva istraživanja odlučno ukazuju na to da je mnogo veći procenat pokušaja samoubistava kod muškaraca homoseksualaca i kod adolescenata. Neki od glavnih uzroka emotivne traume povezane sa samoubistvima homoseksualaca su:

1). Kada “pre-homoseksualni” dečak uđe u pubertet on je već u svom životu pretrpeo mnogo odbačenosti od strane njegovih muških vršnjaka.  Dok je odrastao često se osećao da nije poput ostalih dečaka.  To je već samo po sebi izazvalo emotivne traume u njemu.  Tu je njemu hitno potrebna pomoć drugog čoveka (ili ljudi) da bi potvrdili i uverili ga u njegovu muškost. A umesto toga, to dete i previše često tada primi RFSL-ovu propagandu koja ga odvlači sve dublje i dublje u homoseksualni način života.

2). Ako on tada ”izađe” kao homoseksualac najčešće trpi još prezira i odbačenosti od strane mnogih ljudi. Može čak da se desi da ga odbaci i jedan od članova njegove porodice.  Nažalost, u tim situacijama čak i mnogi članovi crkve ne znaju kako da pruže adekvatnu pomoć. Čak i da se desi da naiđu na potpunu prihvaćenost, mnogi muškarci homoseksualci nikada neće biti srećni jer duboko u sebi osećaju da ima nečeg neprirodnog u vezi njihovog načina života, te da nešto nije u redu s njima. 

3). Kada osoba dalje napreduje u homoseksualnom načinu života ona otkriva da on ne može nikada da ih odvede do istinitog zadovoljstva. Pošto je to protiv prirode nikada neće doći do emotivnog zadovoljstva.  Te ono što je palilo juče, danas više ne i obično tada dalje napreduju u još perverznija dela i osećaju se još nezadovoljnijim.. 

Postoji laž koja je plasira visoko na homoseksualnoj agendi, a to je da bi nas potpuna i nerezervisana tolerancija i prihvaćenost dovela do smanjenog broja samoubistava.  Možda bi se sama stopa (ili učestalost) malo smanjila. Ali to takođe vodi do toga da bi još više dečaka razvijalo svoju homoseksualnost. Roditelji bi to smatrali potpuno normalnom i prirodnom pojavom te se ne bi radili to što je u njihovoj moći da je spreče. Znači, iako bi se učestalost samoubistava malo smanjila, činjenica je da bi se na taj način mnogo više dečaka uvuklo u homoseksualni način života te bi ipak ukupan broj samoubistava narastao.

U ovom kontekstu bih želeo da malo više objasnim koji su to adekvatni stavovi koji bi heteroseksualci trebali da imaju prema homoseksualcima. Od svih i-mejlova koje sam primio kroz kontakt na ovoj internet prezentaciji, jedan gospodin (izgleda hrišćanin) je napisao: “Zar nije problem to (s hrišćanske tačke gledišta) što oni koji su se najviše napatili zbog vlastitog nesrećnog detinjstva (na primer: odsustvo oca) su takođe oni za koje postoji i najveća verovatnoća da će i sami razviti homoseksualnost. Moje pitanje je kako da pokažemo hrišćansku ljubav i brižnost osobi koja je homoseksualac, kada je to toliko teško?”

Ovde je očigledno šta je pisac želeo da kaže. Kada adolescent pokaže da ima pre-homoseksualne tendencije, a mi znamo (ili imamo povoda da verujemo) da iste vuku korene iz neadekvatnog odgoja deteta, zar ne bismo trebali da da mu/joj pomognemo da prihvati homoseksualni način života. Postoje dva suštinska pitanja koja se obuhvaćena doprinosom ovog pisca: a) Naši stavovi i b) Pitanje poštenja u odnosu na celu stvar.

a) Naši stavovi
Odgovor (s moje tačke gledišta) ima veze s tim da li individua veruje da je homoseksualnost nešto što je nasledno (da je ona u genima) te se zbog toga ne može ništa uraditi u vezi nje.  Mnogi ljudi (verovatno većina u mnogim zapadnim zemljama) su podlegli ovakvim dezinformacijama – koje tako uspešno plasira homo lobi – veruju da izražavaju ljubav i brižnost time što omogućavaju i podržavaju homoseksualni način života.  Ali oni koji ne prihvataju da je homoseksualnost nasledna, i da ne može da se uradi ništa u vezi nje, imaju drugačiji odgovor. Kada shvatite da je to nešto što može biti sprečeno, pa čak i ”lečeno” ako se razvije, vaši stavovi i dela će biti mnogo drugačija.  Više Vam to neće biti pitanje pokazivanja sažaljenja prema nesretnim homoseksualcima, nago će postati jako i istinito saosećanje koje ima za cilj da spreči ovakav ishod kod jednog dečaka ili devojčice, i da (u slučaju da se homoseksualnost razvila) osobi pomogne kako bi se oslobodila mreže ovako nemoralnog načina života.

Ova misao je dobro iskomunicirana dirljivom pričom o ”Rendiju” u Čak Kolsonovoj knjizi Dobar život. S dozvolom Zatvorske zajednice (Prison Fellowship), ovo poglavlje (koje nosi nalov “Moralnost i prirodni red”) je prevedeno na Švedski i dostupno Vam je ako ga zatražite od nas. Za informacije o tome kako da naručite ovaj materijal pogledajte stranični meni pod linkom ”Besplatna literatura”.  Ako razumete engleski ja Vam toplo preporučujem da kupite tu knjigu (Dobar život od čak Kolsona, osnivač i predsedavajući uspešne Zatvorske zajednice).

Dakle, sve se svodi na sledeće: Da li verujete da je homoseksualnost nešto što se može sprečiti i ”lečiti” ako se razvije?  Baš ovom pitanju su posvećeni dole navedeni segmenti moje prezentacije, odnosno laž 2 i laž 3, koji će Vam pomoći da razumete zašto homoseksualnost može biti sprečena.  Takođe ćemo razmotriti i to, zašto je toliko važno homo lobiju da Vi ne saznate ove informacije.

b) Pitanje poštenja u odnosu na celu stvar
Istina je da nije pošteno to što neki dečaci imaju veoma brižan odgoj uz oca (ili drugog bliskog muškarca) koji mu daje neophodnu potporu u razvoju njegove muškosti, dok neki drugi dešak nema takav uzor.  U detinjstvu su neki jadni dečaci čak bili seksualno zlostavljani, a to ostavlja velike posledice koje traju ceo život.  Ovakva tragična situacija bi trebala da ispiriše brižne ljude, a posebno muškarce, da uzmu tog nesrećnog dečaka ”pod svoje krilo” i da mu pruže emotivnu podršku koja mu je tako očajno potrebna od strane drugog muškarca.  Ali da biste uopšte učinili nešto povodom toga morate prvo da shvatite da uz Vaš napor može doći do promene. Stvarno možete sprečiti homoseksualni ishod kod deteta. Ako ne pokušate i ako Vam nije stalo da to sprečite, zbog lažnog razloga da su neka deca genetski predodređena da postanu homoseksualci, Vi biste na taj način potvrđivali najveću tragediju u našoj zemlji danas. Ovo se mora promeniti da bi se suprotstavili zlim dezinformacijama koje seju grupe poput RFSL-a. Oni žele da se njihovi redovi popune, te svakodnevno regrutuju nove mlade članove, odnosno one koji su najranjiviji. Oni dobro znaju da za svakog adolescenta koji im se pridruži dobijaju i određen broj simpatizera jer taj novi član sa sobom obično povlači svoju porodicu i prijatelje koji se saosećaju s njim te i sami onda počnu da odobravaju taj način života.  A brojevi znače odobravanje i političku moć.

Nazad na sadržaj

4. Učestalost pedofilije.
Pukom intuicijom mnogi ljudi podrazumevaju da je učestalost pedofilije mnogo veća kod homoseksualaca nego li kod heteroseksualaca.  Naravno ukupan broj slučajeva pedofilije je mnogo veći kod muškaraca heteroseksualaca – i to sa devojčicama.  Ali učestalost je mnog veća kod muškaraca homoseksualaca i to najmanje tri puta a ponekad i do deset puta ili čak i više. Pošto je pedofilija još uvek ilegalna, kad god se takav slučaj istražuje veoma je teško da se tačno utvrdi da li je krivac homoseksualac ili heteroseksualac.  Krivac koji je homoseksualac bi najverovatnije skrivao svoje seksualno opredeljenje. Ali mi možemo da pogledamo vrstu pedofilije koja nam je pristupačna i onda da primenimo logični način razmišljanja.  Skoro u svim slučajevima muškarci su krivci za zlostavljanje dece. Žene uglavnom ne pate toliko od ove izopačenosti. Kada žene zlostavljaju, a i to se događa, mediji pokazuju više interesovanja mučnim aspektima zločina nego užasavanju od samog silovanja.

Svaki slučaj, u kome je dečak seksualno zlostavljan od strane muškarca, je po prirodi homoseksualni čin bez obzira na to da li je sam prestupnik homoseksualac. Pomislite samo na katoličke sveštenike koji su zlostavljali decu. Očigledno je da imaju homoseksualne tendencije čak iako oni sami nikada ne bi priznali da su homoseksualci. U skladu s time, maltene svi slučajevi u kojima su zlostavljane devojčice su po prirodi takvi da se mogu klasifikovati kao zločin heteroseksualne pedofilije. 

Dakle, iz ovoga proizilazi da možemo dobiti neki uvid u situaciju ako pogledamo procentualni odnos zlostavljenih dečaka s procentom zlostavljenih devojčica. Imajmo takođe u vidu da su uglavnom manje prijavljivana zlostavljanja dečaka od strane muškarca nego zlostavljanje devojčica od strane muškarca. Trebamo napomenuti da postoje i prestupnici koji su biseksualci te seksualno zlostavljaju dečake i devojčice.  Statistike nam otkrivaju da da je seksualno zlostavljanje dečaka samo malo ređe nego seksualno zlostavljanje devojčica iako ima oko 25 do 50 puta više muškaraca heteroseksualaca nego muškaraca homoseksualaca u sveukupnom stanovništvu. 

Čak je i politički ispravna liberalna medijska kuća poput Los Anđeles Tajmsa morala da prizna ovakvu činjenicu. Oni su 25og-26og Avgusta 1985. godine objavili svoju anketu koju su sproveli širom Ameirke i prilikom koje su intervjuisali 2.628 punoletnih osoba. Punih 27% žena i 16% muškaraca su potvrdili da su bili seksualno zlostavljani kao deca.  Drugim rečima, samo oko 1,7 puta (=27/16) više devojčica nego dečaka je bilo zlostavljeno.  Pošto je 25/1,7=14,7 i 50/1,7=29,4 iz ovoga sledi da su muškarci homoseksualci između 14,7 i 29,4 puta verovatniji da postanu pedofili nego heteroseksualni muškarci.  Ovakva gruba analiza, kao što sam naveo gore, se zasniva na predpostavci da su svi prestupnici bili muškarci. Međutim, u istraživanju LA Tajmsa 7% devojčica je bilo zlostavljano od strane žena i takođe je 7% dečaka bilo zlostavljeno od strane žena.  Dakle, imamo 93% muških prestupnika u odnosu na malo pre kalkulisanih 100% od ukupnog broja svih predstupnika.  S ovom ”ispravkom” su došli do saznanja da su 4 od svakih 10 slučajeva zlostavljanja u ovoj istrazi počinili homoseksualci.  Dakle, kada 40% podelimo s 2-4% homoseksualne populacije, matematika je sledeća, između 10 (=40/4) do 20 (=40/2) puta je verovatnije da će bilo koji muškarac homoseksualac postati pedofil nego bilo koji heteroseksualni muškarac.  Ovo je prikladno i ”neprilagođenim” ciframa od gore (14.7 do 29.4 puta verovatnije).  Time što ćete (Laž 1-1) kliknuti ovde imaćete pristup ovim i mnogim drugim istraživanjima na ovu temu.

Ovde bi morali da zabeležimo još jednu stvar.  Mnoge od statistika koje koristimo, kao na primer u prethodnom istraživanju, su zasnovane na podacima pre nego što je došlo do eksplozije homoseksualizma do koje je došlo zbog medija i njihove popularizacije ovakvog načina života.  Danas, procenat homoseksualaca najverovatnije prevazilazi istorijsku cifru od 2%-4% sveukupne populacije.  Stoga – primera radi – ako procentualno ima između 4% i 8% homoseksualaca te to primenimo na istu bazu podataka, rezultati se smanju, ako podelimo sa dva od 10-20 puta dobićemo između 5-10 puta veću verovatnoću pedofilije kod homoseksualnih muškaraca.  Naravno ovakve kalkulacije nam mogu dati samo približne cifre.  Tako je jer dok se procenat homoseksualaca sveukupnog stanovništva povećava, u skladu s time se povećava i ukupan broj slučaja pedofilije koju su izvršili homoseksualci. Iz svega ovoga možemo zaključiti da je verovatnoća uvek nekih 10-20 puta veća će muškarac homoseksualac a ne heteroseksualac postati pedofil.

Gledajući brojke očigledno je da većina homoseksualaca nisu pedofili. Dakle, biti deo grupe ljudi koji imaju tako veliku učestalost pedofilije jeste (potpuno razumljivo) veoma uznemiravajuće za one homoseksualce koji nisu pedofili.  Ovo je slično situaciji sa Severno američkom muškarac – dečak lubavnom asocijacijom (“North American Man-Boy Love Association”, NAMBLA) koja predstavlja sram za mnoge homoseksualce koji nisu pedofili.  Međutim, prihvaćenost pedofilije postepeno raste i polako ali sigurno biva prihvaćena od strane našeg nemoralnog društva. Znači, neće proći puno vremena i NAMBLA više neće predstavljati sramotu njihovog pokreta. 

Hajde sada da pogledamo neke primere, pa ću zatim ću predstaviti moju sopstvenu statističku analizu o obimnom istraživanju interesantne baze podataka.

4:1. U izjavi, koja se nalazi na RFSL-ovom veb sajtu, ispoljava se divljenje starijim muškarčima koji imaju seksualne odnose sa mladim dečacima.  Tamo piše: ”U drevnoj Grčkoj ljubav između starijih muškaraca i mladih dečaka je bila veoma cenjena.” Za više informacija o ovome kliknite ovde (Nr 2).

4:2.  Nije tajna ni to što je Tajland – sa svojom ozloglašenom prostitucijom dece - It’s no secret that just Thailand - with its infamous child prostitution – tako popularna putna destinacija među muškarcima koji su homoseksualci.  Na ovoj strani punoj informacija (ref.8) – koja je upućena homoseksualcima – možemo pročitati zašto je ta zemlja tako popularna. Evo jednog dela:

O gej sceni.
Mi želimo i imamo nameru da vaš boravak ovde u našoj gej zajednici bude što lepši i udobniji. Mnogi gosti su već upoznati s gej životom u Puketu, ali za one koji istražuju po prvi put evo nekih stvari koje bi želeli da podelimo s Vama.

Imajte na umu da su tajlandski muškarci radni ljudi i da je Vaše zadovoljstvo i sreća u stvari njihov prihod. Ako neko vreme razgovarate s čovekom u kafiću, častite ga pićem, ostavite mu napojnicu, ili i jedno i drugo.
Kao u svugde u svetu naćićete različite tajlandske muškarce: muževne muškarce, izfeminizirane muškarce, i ženskaste-dečake. I nemojte se iznenaditi što su neki od tajlandskih muškaraca strejt ali ipak izlaze i zalaze s gej-turistima... (komentar: Sve ih nazivamo tajlandski muškarci iako su mnogi od njih još uvek samo dečaci).

Patong ima klubove s kabare predstavama gde nastupaju go-go dečaci, takođe ima seksi predstava ali i barova i restorana a skoro sva mesta posećuju i tajlandski muškarci koji rado odu s gostima. Ako Vam se dopadne neki tajlandski muškarac saznajte preko kapetana ili gazde da li on govori engleski. Uvek je najbolje da budete potpuno otvoreni u svojim namerama, sa tajlandskim muškarcem i sa gazdom lokala. Saznajte šta taj tajlandski muškarac voli ali i šta ne voli. Takođe saznajte da li je on spreman s Vama da provede celu noć ili samo neko kraće određeno vreme. Ako u napred ne utvrdite ove stvari lako može doći do zbunjenosti ali i razočarenja. Uvek postoji određena tarifa koju morate platiti vlasniku lokala gde radi Vaš tajlandski muškarac, kod te cene nema cenkanja. Neka fleksibilnost može postojati u isplati tajlandskog muškarca kojeg ste izabrali. Usluge tajlandskog muškarca mogu obuhvatati, samo seks, jedno zajedničko noćenje ili ćete se možda odlučiti da ga punovremeno angažujete tokom celog Vašeg boravka tamo. Molimo Vas da poštujete i njegov privatan život s obzirom na to da on možda ima neku porodicu i prijatelje kojima bi eventualno morao da posveti barem malo vremena svaki dan. Isplata može da se odradi na kraju vaše avanture, ali je možda preporučivije davati neke pare kako vreme odmiče...

Tajlandski muškarci koje ćete upoznati ovde, kao i svuda u svetu, imaju različite namere zbog kojih žele da Vam se predstave. Možda u Vama traže ljubav, zadovoljstvo seksa, novac ili pak kombinaciju sve tri navedene stavke.
Mi kao zapadnjaci-homoseksualci obično iznalazimo razne kontakte radi seksa ili možda radi potrage za ljubavi ali obično nismo spremni da za to bude potreban novac. Ovde je to stvarnost. I bez obzira na to da li Vi želite da budete deo toga ili ne, znajući ove stvari će Vam najverovatnije olakšati Vaš boravak ovde…
Nadamo se da ćete imati prijatan boravak ovde, te da će Vam naš doprinos ovim informacijama osigurati još bolji provod.”

Još da dodamo, da posle cunamija koji je pogodio Tajland, homoseksualna zajednica tamo je morala da odloži svoj veliki gej festival u Puketu. Ta informacija, koja je objavljena na RFSL-ovom sajtu, je donela mnogo razočarenja i u ovdašnjim gej krugovima.

4:3. Holandija i Belgija su zemlje koje su poznate po tome što redovito smanjuju ”godinu pristanka” za seksualne odnose između odraslih i dece (trenutna granica je 12 godina). Zgob te činjenice se nismo puno ni iznenadili da je Bo Svenson – glavni sudija Vrhovnog suda Švedske i očigledan zastupnik trgovine seksom – u korak pratio Belgijski pravni sistem. On je podrobno razgovarao o ovome u interviju gde je otvoreno branio svog drugara iz Vrhovnog suda, Leifa Thorsona, koji je platio je platio za seksualne usluge jednom studentu dečaku u Štokholmu. (Br 1).

4:4. Nedavno je Homoseksualni časopis objavio posebno izdanje koje je bilo posvećeno ”Tribini o pedofiliji”.  Izdavač, Džon DeCecco, je takođe član izdavačkog odbora Pedike: Pedofilijskog časopisa. To je holandski časopis koji promovira ”izučavanje pedofilije” u pokušaju da društvo prihvati bude tolerantnije prema njoj.  Ovo posebno izdanje se odnosi na esencijalnu, uticajnu i rastuću granu homoseksualne zajednice koja ne krije niti osuđuje pedofiliju (REF.1 strana 63).

Homoseksualni lobi uvek želi da naglasi da u društvu ima više heteroseksualnih nego homoseksualnih pedofila.  Ako govorimo o ukupnom broju takvih zločina onda je to istina. Međutim, naivna javnost se jednostavno zadovolji s tom informacijom. Ali ako pogledate učestalost pedofilije, videćete da je homoseksualna pedofilija mnogo češća. Otprilike 10 puta.

Razlog velikih razlika od jednog do drugog istraživanja – kao što smo već napomenuli – je taj što je veoma teško utvrditi tačne brojeve u bazi podataka.  Zbog toga neki ljudi ne veruju ove činjenice koje ukazuju na ovu povećanu učestalost pedofilije među homoseksualnim muškarcima.  Ali sve studije jasno ukazuju na isti trend.

Da se razumemo, postoje istraživanja koja se kotiraju u donjem zoni faktora 10. Jedno takvo istraživanje (REF.1 stana 64-65 i ref.9), je utvrdilo da ima 36 puta više muškaraca heteroseksualaca nego muškaraca homoseksualaca. Ali, broj ukupnih seksualnih zlostavljanja od strane heteroseksualaca je bio ”samo” 11 puta veći nego ukupan broj seksualnih zlostavljanja koja su počinili homoseksualci.  Dakle, prema tome postoji samo oko 3 puta veća verovatnoća (=36/11) da će muškarac homoseksualac a ne muškarac heteroseksualac postati pedofil.  Da pomenem još jedno istraživanje koje je sprovedeno 1988. godine a objavio su ga Bredford, Blomberg i Bourget u Psihijatriskom časopisu Otova univerziteta (ref. 10).  Oni su zaključili da su za između 19% i 33% sve prijavljene pedofilije krivi baš muškarci koji su homoseksualci.  Imajuči u vidu činjenicu da su 3% svih muškaraca homoseksualci, ”prezastupljenost” pedofilije među homoseksualcima jeste između 6 (=19/3) i 11(=33/3) puta češća nego li učestalost pedofilije među heteroseksualcima.

Važno je da se setimo da je od 1973. godine kada je APA izjavila da je homoseksualnost normalno ponašanje (vidi Laž 2 pod poglavlje 1 ispod), čini se da su discipline poput psihologije i psihijatrije preplavljene homoseksualcima koji imaju posebnu agendu. Stoga je za očekivati da su studije koje su obavljene u skorije vreme (posebno one koje su sprovodili homoseksualci) pune predrasuda i često puta se sprovode u potpunom odsustvu intelektualne iskrenosti u oblasti ”istraživanja” homoseksualizma. Kod Laži broj 3 možete videti par primera. Dakle, ne treba uzeti zdrave za gotove studije koje su u današnje vreme sprovedene u oblasti pedofilije među homoseksualcima.

REF.2 strane 121-140 nabrajaju i više od desetak renomiranih studija i izveštaja koji svi do jednog ukazuju na to da je primetno veća učestalost pedofilije među muškarcima koji su homoseksualci.  Takođe bih želeo da Vam predložim i sledeću referencu [ref.38] (Izveštaj: pedofilija je češća među 'homoseksualcima' – Istraživanje koje otkriva 'tamnu stranu' homoseksualne kulture).  Detaljna analiza opsežne baze podataka (iz 12 Sjedinjenih Američkih Država između 1991. i 1996. godine), koju je objavio državni Biro pravde 2000. godine  (ref.11 i ref.12), predlaže da je stvarni odnos učestaloste pedofilije među muškarcima koji su homoseksualci i heteroseksualci 10:1 (Nr 3).

Nazad na sadržaj

5. Polno prenosive bolesti (PPB)
Infekcija HIV virusom svakako da je bila u centru pažnje poslednje dve i po decenije od kada je i počela ta bolest da se širi iz “homoseksualnih kupatila” u Nju Jorku 1981. godine a odmah zatim i u San Francisku.  Izuzetno opasno i samouništavajuće praktikovanje homoseksualnih odnosa je bio glavni pokretač epidemije u ranim fazama.

U vreme kada se ta bolest pojavila bila je poznata pod imenom IPPH (Imuni poremećaj povezan s homoseksualcima, na engleskom: GRID / Gay-Related Immune Disorder).  Ali je veoma ubrzo nakon toga homoseksualni lobi – pošto je odjednom postao veoma uticajan – uspeo da promeni ime u SIDA/AIDS (sindrom stečene imunodeficijencije).  Danas su svi upoznati s ovom tragičnom i širom sveta rasprostranjenom HIV/AIDS epidemijom.

Ali osim HIV/GRID/AIDS postoje mnog druge PPB. Jedna od njih je HPV (humani papillomavirus), odnosno to je ime koje se odnosi na nekih 70-ak različitih vrsti virusa.  Studija koja je obuhvatila muškarce homoseksualce i biseksualce iz San Franciska je pokazala da su HPV-i skoro univerzalna stvar među svim muškarcima koji su HIV pozitivni a čak je 60% prisutna kod onih homoseksualcima i biseksualcima koji su HIV negativni.  Neke druge PPB (Gonorea, Sifilis, Kaposiev Sarkom, itd.) su mnogo češće pojave muđu muškarcima homoseksualcima.  Takođe je hepatitis B mnogo češći kod homoseksualaca nego kod heteroseksualaca.

Postoje dva suštinska razloga zbog kojih se PPB tako brzo šire među muškarcima homoseksualcima:

5:1. Učestalost analnih seksualnih odnosa je veoma visoka kod homoseksualaca.  Prema jednom izveštaju (ref.13): [Povećan broj slučajeva nezaštićenog seksa i Rektalne gonoree među muškarcima koji praktikuji seksualne odnose s muškarcima (MSM) San Francisko, Kalifornija, 1994-1997, Nedeljni izveštaj o mortalitetu i učestalosti prenosivih oboljenja, Centar za kontrolu i prevenciju bolesti, Januar 29,1999,45] kaže da je procenat upražnjavanja analnih seksualnih odnosa među muškarcima (MSM) porastao sa 57,6% na 61,2% u periodu od 1994. do 1997. godine. Potrebno je samo da pogledate RFSL-ov “Analni priručnik” – koji je tako odvažno predstavljen na njihovom veb sajtu (ref.14) – i odmah ćete shvatiti koliko je rasprostranjeno ovakvo izvežbavanje muđu muškarcima koji su homoseksualci. 

Analni seksualni odnosi prenose PPB na mnogo višem nivou nego što to čine vaginalni seksualni odnosi. U studiji koja je objavljena u Novo engleskom medicinskom časopisu kaže da je “verovatnoća prenošenja HIV-a u nezaštićenoj primljnoj analnoj penetraciji je između 0,008 i 0,032, ili između 1 u 125 i 1 u 31” (REF.2 strana 71-72).  U poređenju, verovatnoća prenošenja HIV-a nezaštićenim vaginalnim seksualnim odnosom je “samo” između 0,0005 i 0,0015 ili između 1 u 2000 i 1 u 666.  Dakle, analni seksualni odnosi su između 5 i 64 puta rizičniji nego vaginalni seksulani odnosi.

Ali ovaj virus se ne prenosi samo putem krvi ili ostalih tečnosti koje luči organizam.  U publikaciji “Analno zadovoljstvo i zdravlje” (Džek Morin, Analno zadovoljstvo i zdravlje: Vodič za muškarce i žene, San Francisko, Daun Ter Pres, 1998 s. 220) kaže: “Seksualne aktivnosti pružaju mnoge prilike da se male količine fekalija nađu u ustima seksualnog partnera. Najneposredniji način je putem oralno-analnog kontakta”.

5:2. Velik broj partnera među muškarcima homoseksualcima. Opet se osvrćemo na RFSL-ov veb sajt da vidimo neke od takvih slučajeva i da vidimo na kakav su rizik spremni homoseksualci samo da bi uživali u nezaštićenom seksu (ref.15).  Tamo neko piše: ”Mi se međusobno volimo, testirali smo se i jesmo HIV negativni.  Mi se međusobno jebemo ali kada to činimo s drugima obavezno koristimo kondome. Nagođena sigurnost funkcioniše samo ako se na to slože oba partnera koji su se testirali dva puta (mora proći tri meseca od prvog do drugog testiranja) i oba puta su bili HIV negativni, pod uslovom da u međuvremenu praktikuji samo zaštićeni seksualni odnos. Potrebno je oko tri meseca da se formiraju anti-tela.  Zatim se morate složiti oko toga koja se pravila primenjuju kada se sretnete s nekim sa strane. Ako biste se uvek jebali s drugima koristeći kondom te Vam se desi da to ne učinite odmah recite svom partneru da ste praktikovali nezaštićen seks, e to je dobar dogovor.”

Nazad na sadržaj

6. Nevernost prema partneru.
Prosečan broj partnera za čitav život je oko 50 za muškarce homoseksualce a oko 4 za muškarce heteroseksualce (REF.1; strana 54).  Opet, ovakav prosek nam ne govori da postoje i homoseksualci koji su verni svom partneru (iako možemo reći da je to veoma retko pa čak i nemoguće da to bude za ceo život) ali da postoji i heteroseksualci koji su promiskuitetni.  U poslednjih 12 meseci, broj partnera je bio 8 među muškarcima homoseksualcima a 1,2 među muškarcima heteroseksualcima.  Analni seksualni odnosi su u poslednjih 12 meseci dostigli 65% među muškarcima homoseksualcima (MSM ili muškarci koji imaju seksualne odnose s muškarcima) i 9.5% među muškarcima heteroseksualcima (MSŽ).

Osim mnogo većeg rizika od dobijanja PPB kod homoseksualnih muškaraca (vidi gore) visoki stepen nevernosti u njihovim odnosima često rezultira u dodatnoj emotivnoj traumi za jednog od njih kada se to partnerstvo prekine.  Naravno postoje i velike emotvne traume ako se taj par odluči da usvoji dete.  Dakle, osim velikog rizika same pedofilije, ovo je takođe postala surova stvarnost za naše najmlađe, jer je švedski parlament ("Riksdag"), jednim veoma sramotnim činom, legalizovao usvajanja dece od strane homoseksualnih partnera. (Vidi “Paradu srama” pod Laž 4.2 ispod). 

Nazad na sadržaj

7. Društvena i religijska prihvaćenost.
Iako deo sve manje manjine, postoje još uvek šveđani koji ne smatraju da je homoseksualni način života podjednako prihvatliv. Zbog dva razloga:7:1  Neki šveđani preziru činjenicu da (u proseku) su cene u zdravstvu i porezi mnogo veći zbog homoseksualne zajednice. Visoke cene lečenja SIDE, ostalih PPB i narkomanije oduzimaju moć finansijskih resorsa koji bi inače lakše izlazili u susret drugim društvenim programima i naučnom istraživanju. 7:2. Neki ljudi u švedskoj – uprkos mnogim promenama u stavu društva u poslednjih par decenija – još uvek poštuju svoje religijske korene koji određuju njihovo mišljenje o homoseksualnom načinu života. Hajde da pogledamo koje stavove po ovom pitanju imaju tri najuticajnije religije u našem društvu danas.

ISLAM
Islam – verovatno već najveća religija u Švedskoj (barem koliko se tiće njihovog ispoljavanja religioznosti) – imaju jasne zabrane homoseksualnog načina života:

(Koran 4:16)
Ako dva muškarca među Vam imaju neprirodnu žudnju (uzbuđenost) jedan prema drugom, obojica će biti kažnjeni.

(Koran 27:55)
Zar biste radije prišli s žudnjom muškarcu nego ženi. Ne, vi ste neuk narod.

JUDEO-HRIŠĆANSTVO
Obe ove svetske religije tradicionalno osuđuju homoseksualizam. Rekavši to, moramo prepoznati i činjenicu da je većina hrišćana danas (s izuzetkom katolika) promenilo svoju religiju te prihvataju homoseksualizam. Ako želite da vidite kako se to dogodilo za manje od tri decenije kliknite na sledeći link (Br. 6; Reakcija na navalu homoseksualizma od strane religijskih grupacija).  Uprkos sve većoj prihvaćenosti, sve tri glavne religije u Švedskoj – barem suštinom njihovih vrednosti i istorijskim svetim dokumentima – osuđuju homoseksualni način života.  Stoga, ako se ispostavi da Vam je dete homoseksualac on ili ona će se najverovatnije teže uklapati barem s nekim ljudima u društvu.

Nazad na sadržaj

8.  Nenormalan fokus na seksu.
Uopšteno homoseksualcu seks zauzima veoma važno mesto u životu. Kada adolescent, bilo koje orjentacije, postane seksualno aktivan, obično postoji povećano interesovanje za seksom. Dok se ovaj fokus kod heteroseksualaca smanjuje s brakom i otpočinjanjem porodice, kod homoseksualca on postaje abnormalan te jača intenzivitet i oblast dejstva.  Garant nikada niste videli da neka heteroseksualna organizacija slavi svoju orjentaciju u Štokholmu time što je organizovala “Strejt paradu” te pred Kraljevskom palatom pokreću svoja tela na taj način da asocira na jebanje.  Osoba koja je heteroseksualac ima toliko drugih stvari i obaveza koje okupiraju njen život.

Nazad na sadržaj