4.7.2010
moja tajna
U suzama srca kupalo se jutro
oci su ljubile nebo i molile usne
da te zadrze ... ostani ... ostani !
  Ruke su milovale vetar
i volele tebe.
Zar moras otici ?
Dusa je ukrala plavetnilo kose,
ides.
Stidljivo srce sutona nezno je naslonilo glavu,
na snazne pleci planina,
zaboravljene oci cvetica tiho su dozivale tisinu,
detelina je neumorno igrala igru srece
uporno trazeci cetvorku.
Veseli smeh se orio u podlosti,
ljudskih ociju,
neumorno je zuborio potok nasih dusa.
   A moje srce je uz bolne jauke,
gubilo i poslednju kap nade.
Prazno a tako tesko ono se prelomilo.
  Te noci kada je nabujala reka ukradenih snova
proticavsi kroz ranjenu dolinu zaboravljenih ruku
pracena jecajem violine u oplakanom prolecu
zagrljena nemim preklinjanjem ugasenih ociju
dozivana usahlim usnama ...
uplasena bolnim krikom poslednje suze,
odjednom se pretvorila u vecitu buktinju
ceznje, ocaja, patnje i ljubavi.
   Pod plamenom tvojih ociju - goreh do pepela,
od dodira tvoje ruke - bejah srecan,
tvoje reci - najlepsi potok snova,
tvoj smeh - pesma moje duse,
u tvom koraku - otkucaji mog srca,
TVOJA KOSA - DOM MOJE LJUBAVI,
TI SI - NAJVECA ZAKLJUCANA TAJNA.
posted by pasjizivot at 23:23 | in:
Permalink | obavesti prijatelja | Komentara (1) | Posalji komentar
3.7.2010
opet bih cutao
Cutao bih glasno a pricao cutljivo,
cutacu kroz pricu i pricacu kroz cutanje.
  I pored toga dve praznine su i dalje praznine,
zbog izgubljene nade.
  Bledim nacinom otmice
ukradose te mojim braon cuvanjima.
   A ja trazim te crnim kandilima
u zelenim poljima tisine,
a drvo nase radosti
tone u bolne vode secanja.
posted by pasjizivot at 01:39 | in:
Permalink | obavesti prijatelja | Komentara (2) | Posalji komentar
1.7.2010
zarobljena mladost...

                                                                      Nedorečene misli,
                                                                      Zatočena osjećanja...
                                                                      Nada, grumen zemlje,
                                                                      Osipa se pod pljuskom čekanja.



               Ne mogu da je dohvatim, a hoću.
               Pružim ruke one sve kraće,
               il ona nestane (kad mislim staće)
               ko zvezda repatica noću.

                                                           U daljini nekoj
                                                           U tišini mekoj...
                                                           Čuje se jecaj srca moga
                                                           I reči glasa tvoga..
 
posted by pasjizivot at 20:46 | in:
Permalink | obavesti prijatelja | Komentara (0) | Posalji komentar