Savetovalište Za Bebe

Hronično zapaljenje suzne kesice (hronično dakriocistitis) je zapaljenje suzne kesice koji se nadovezuje na obliteraciju suzno-nosnog kanala, zbog toga dolazi do stagnacije bakterija u suznoj kesici, koji razvijaju patogena moć i nastaje zapaljene sluzokože koja oblaže unutrašnju stranu suzne kesice.
Klinička slika:sa spoljašnje strane kože ne vidi se ništa.proces je sa unutrašnje strane suzne kesice.Nastaje suzenje oka, nakupi se gnoj u unutrašnjem uglu otvora kapaka.Može da nastane konjuktivitis.Prilikom ispiranja suznih puteva, tečnost ne prolazi u nos, već se vraća na otvore suznih tačkica, pomešana sa purulentnim sekretom.
Dijagnoza:se postavlja na osnovu kliničke slike i oftalmološkog pregleda.
Lečenje:primenjuje se hirurška metoda.Davanje antibiotika nije baš uspešna, zato treba uraditi dakrocistorinostomiju ili ekstirpaciju suzne kesice.

Halacion je hronično zapaljenje Meibomovih žlezda, koje su vertikalno poredjane lojne žlezde u pločama očnih kapaka.Ukoliko se odvodni kanal Meibomovih žlezda se začepi dolazi do zastoja sekreta i zapaljenja.
Klinička slika:se manifestuje stvaranjem bezbolnog čvorića, nastaje grebanje u oku, smeta i zbog estetskog izgleda.Čvorić je čvrste konzistencije, smešten je u tarzusu.Koža nad njim je pokretna i ne vide se znaci zapaljenja.Halacion spontano ne može da se resorbuje.Može da se probija kroz vežnjaču kada se nad njom stvara granulaciono tkivo polipoznog izgleda.
Dijagnoza:se postavlja na osnovu kliničke slike i oftalmološkog pregleda.
Lečenje:sprovodi se hirurškom metodom, uklanjanjem čvorića, često se recidiviraju. 

Gubitak epitela rožnjače (erosio corneae) je mehanička povreda oka nakon defekta epitela.
Klinička slika:pojava bola, pri pokretima oka i pri treptanju sa blefarospazmom (spazam očnog kapaka), fotofobija (preosetljivost na svetlost) i epifora (suzenje oka) ponekad sa infekcijom.
Ukoliko postoji septička infekcija u konjuktivalnoj vrećici, tada su stvoreni uslovi za sekundarnu infekciju erozije koja se pretvara u gnojnu grizlicu (ulcus corneae), infekcija može da prodre u dublje delove oka.
Dijagnoza:se postavlja na osnovu kliničke slike i oftalmološkog pregleda.
Lečenje:se sprovodi se aplikacijom antibiotika u vidu masti, stavljanjem monokularnog zavoja.Potpuna regeneracija epitela rožnjače prolazi bez ožiljaka.

Faringokonjuktivalna groznica se javlja na očima kao folikularni konjuktivitis, kod dece je češće nego kod odraslih.Naziv je zbog toga što postoji faringitis praćen febrilnom stanju
(groznicom) uz postojanje konjuktivitisa.Izazivač je iz grupe adenovirusa koji se prenosi direktnim kontaktom, može da se javlja u epidemijama.
Klinička slika:inkubacija je od 2-7 dana, bolest se češće javlja na jednom oku.Vežnjača je crvena, se posutim folikulama.Postoji visoka temperatura sa akutnim faringitisom, nekad se pojavi i pneumonija zatim meningizam.
Dijagnoza:se postavlja na osnovu kliničke slike, oftalmološkog pregleda.Razmaz epitela vežnjače sa vidljivim mononuklearnim ćelijama.
Lečenje:primenjuje se simptomatska i vitaminska terapija.

Kada u toku hroničnih plućnih oboljenja pluća nisu u stanju da adekvatno snabdevaju organizam potrebnom količinom kiseonika, nastaje hronična plućna insficijencija. Ona se može definisati kao postojanje hipoksemije ( smanjena koncentracija kiseonika), sa ili bez hiperkapnije ( povišena koncentracija ugljen dioksida) u bolesnika s hroničnim plućnim oboljenjima.
Uzrok nastanka

U etiologiji hronične plućne insuficijencije najznačajniju ulogu imaju sledeća hronična oboljenja pluća:

hronična opstruktivna oboljenja pluća: hronični opstruktivni bronhitis, emfizem pluća, bronhijalna astma komplikovana hroničnim bronhitisom
hronična restriktivna oboljenja pluća: difuzne plućne fibroze, granulomatoze, kolagenoze, pleuralne srasline, stanja posle hirurškog odstranjenja delova pluća zbog oboljenja, deformiteti grudnog koša, itd.

Najčešći uzroci akutnih pogoršanja su akutne infekcije respiratornog trakta, primena lekova sa depresivnim dejstvom na disajni centar (morfijum, mepabramat, antihistaminici), nekontrolisana primena kiseonika u velikim koncentracijama, intezivna primena diuretika, febrilna stanja.
Klinička slika

Klinički simptomi mogu biti veoma oskudni ako hipoksemija i hiperkapnija nastaju postepeno. Teška i veoma uporna glavobolja u vidu šlema, s osećajem pune ili prazne glave, često praćena mučninom i povraćanjem, predstavlja prvi i veoma pouzdan znak naglog pogoršanja. Glavobolje mogu biti praćene pogoršanjem oštrine vida, akomodacije i suženjem vidnog polja. Inverzija sna i somnolencija ( pospanost), naročito posle obroka, simptomi su koji ukazuju na pogoršanje stanja. U vezi s ovim zapaža se promena karaktera, najpre u vidu razdražljivosti, zatim euforija, samozadovoljstvo, samohvalisavost, vulgarnost, grubost i agresivnost. Pogoršanje stanja prate teži psihički poremećaji kao: konfuznost, dezorjentisanost u vremenu i prema ličnostima, do akustičnih halucinacija i psihoze, znaci koji prethode komi. Od neuroloških znakova u početku postoji disgrafija (drhtanje, ispuštanje ili ponavljanje slova i reči), kasnije nastaje flapping tremor pojedinih grupa mišića, naročito u predelu lica, zatim gornjih ekstremiteta, kasnije celog tela a mogu se javiti i pravi epi napadi.

Naglo pogoršanje hipoksemije i hiperkapnije praćeno je tahikardijom ( ubrzan rad srca) i arterijskom hipertenzijom. Koža je cijanotična (modra), topla i vlažna. Lice je podbulo, oči sjajne, pogled blještav, egzoftalmus (isturene očne jabučice). Izgled lica - žablji facies.

Na plućima postoji otežano disanje, kašalj sa iskašljavanjem, rad disajne muskulature je pojačan a sa pogoršanjem se javlja i abdominalni tip disanja. Kasnije je disanje površno.

Usled pogoršanje hipoksemije i hiperkapnije nastaju oligurija (smanjeno izlučivanje mokraće), proteinurija i azotemija. Od velikog značaja je i i dehidratacija koja nastaje i veoma otežava ventilaciju.
Dijagnoza

Postavlja se na osnovu anamneze, kliničke slike, objektivnog pregleda, rendgenografije pluća, EKG-a, analize gasova u arterijskoj krvi.
Lečenje

Lečenje bolesnika sa hroničnom plućnom insuficijencijom a naročito njenih akutnih pogoršnja, sprovodi se u specijalizovanim pulmološkim jedinicama za intenzivnu negu i lečenje. Primenjuju se kontinuirana oksigenoterapija uz kontrolu gasova, antibiotici, bronhodilatatori, kortikosteroidi, rehidratacija.

Pod pojmom hemoptizija podrazumeva se iskašljavanje krvi iz pluća i traheobronhnog stabla.
Uzrok nastanka
Najvažniji uzroci iskašljavanja krvi su karcinom bronha, tuberkuloza, bronhiektazije i embolija pluća. Ređi uzroci hemoptizija su akutne virusne infekcije, gljivična oboljenja u plućima, karcinoidi, parazitoze, malformacije krvnih sudova, Goodpastureov sindrom, cistična fibroza, plućni apsces, inhalacija agresivnih respiratornih noksi i strana tela u disajnim putevima.
Od vanplućnih uzroka, najčešći uzroci hemoptizija su krize arterijske hipertenzije, posebno u osoba s ožiljcima na plućima i bolesti sa hemoragijskom dijatezom. Hemoptizije mogu biti povezane sa menstrualnim ciklusom kada se radi o endometriozi ili hormonskim promenama. Iskašljavanju krvi doprinosi naporan fizički rad, izlaganje prekomernoj toploti i hladnoći i uzimanje acetilsalicilne kiseline i lekova sličnog dejstva.
Klinička slika
Hemoptizije mogu biti u vidu tragova krvi u ispljuvku, u vidu manjih ispljuvaka čiste krvi ili profuzne, koje često vode letalnom ishodu, zbog naglog iskrvavljenja ili sufokacije krvlju. Svetla, ponekad penušava krv ukazuje na sveže krvavljenje, dok je krv koja je neko vreme bila u plućima tamna i delimično koagulisana. Rozikast penušav ispljuvak, praćen gušenjem, ukazuje na edem pluća.
Dijagnoza
Svako iskašljavanje krvi zahteva detaljno ispitivanje bolesnika. Dijagnoza osnovnog oboljenja se postavlja na osnovu anamneze, objektivnog pregleda, pregleda sputuma, rendgenografije grudnog koša, CT-a (kompjuterizovana tomografija), NMR-a (nuklearna magnetna rezonanca), isipitivanja plućne funkcije, scintigrafije pluća i dr.
Lečenje
Leči se osnovno oboljenje koje je uzrokovalo hemoptizije.
Izvor:Stetoskop.info

Kostenov sindrom predstavlja poremećaj temporomandibularnog zgloba ( zglob koji povezuje donju vilicu i lobanju), praćen je jakim bolom, a može da zahvati i okolne mišiće i meka tkiva.
Uzrok nastanka

Još uvek nije utvrđen tačan uzrok bolesti. Često se nastanak bolesti povezuje sa: aktivnostima kod kojih je glava u abnormalnim položajima (držanje telefonske slušalice ramenom), stiskanje i škripanje zubima, držanje otvorenih usta, često žvakanje žvakanje gume, trauma mastikatornih mišića, nepravilno držanje tela, nepravilno sedenje (za kompjuterom). Ostali rizični faktori su: poremećaji strukture zgloba prezentovani od rođenja, procesi na zubima, vađenje zuba, fibromialgija, povreda, osteoartritis i druga oboljenja zglobova, neki medicinski zahvati (kao što su endotrahealna intubacija), stres.
Klinička slika

Simptomi i znaci kod ovog sindroma su: čujno otvaranje i zatvaranje usta (čuje se klik), glavobolje, bol u vilici, ukočenost zgloba, ograničeni pokreti zgloba, bol iza uva, bol koji se širi u ramena, vrat i leđa, spazmi i bolovi u mastokatornim mišićima. Ostali mogući simptomi su vrtoglavica, gubitak sluha, tinitus ( zujanje u ušima), poremećaji vida (kao što je zamagljen vid). Prolongirani poremećaj može uzrokovati deformitete zahvaćenog zgloba.
Dijagnoza

Postavlja se na osnovu anamneze, kliničke slike, isključenjem drugih oboljenja rendgenografijom, laboratorijskim analizama.
Lečenje

Pre svega treba identifikovati uzrok ili rizični faktor i eliminisati ga. Na zahvaćeni zglob treba stavljati obloge, treba ga masirati, davati lekove za relaksaciju mišića, analgetike. Fizikalna terapija je efikasna i podrazumeva izvođenje određenih vežbi i elektrostimulaciju. U najtežim i najupornijim slučajevima može se vršiti i hirurški zahvat.
Izvor:Stetoskop.info

Osteogenesis imperfecta (ostéon - grč. kost i génesis - grč. postanak, imperfectus lat.-nesavršen) ili bolest krhkih kostiju je klinički, biohemijski i genetski heterogena bolest vezivnog tkiva, uslovljena abnormalnošću u sintezi kolagena. Posledica su krhke kosti sa čestim frakturama i progresivnim deformitetima kostiju.
Uzrok nastanka
U većini slučajeva Osteogenesis imperfecta (OI) uzrokuje nedostatak gena koji kodiraju kolagen I, tj. COL1A1 na hromozomu 17 ili COL1A2 na hromozomu 7. Taj nedostatak uzrokuje smanjeno ili nekvalitetno stvaranje kolagena. OI je retka bolest. Njena učestalost procenjuje se na 1 : 15 000.
Klinička slika
Tkivno specifičan kolagen tipa I učestvuje u građi kostiju, kože, ligamenata, tetiva i dentina, a u vrlo maloj količini prisutan je i u plućima, krvnim sudovima i ostalom vezivnom tkivu. Kolagen tipa I učestvuje u organogenezi, a važan je faktor i u mnogim procesima u organizmu kao npr. agregaciji trombocita.

tip I - većina bolesnika (80%) ima tip I, blagi oblik koji se nasleđuje autosomno dominantno uz sporadičnu pojavu novih mutacija. Ovaj oblik obeležen je pojavom višestrukih preloma kostiju koji nastaju i nakon manjih trauma. Do preloma retko dolazi u novorođenačkom dobu. Većinom se javaljaju tokom detinjstva do puberteta. Broj preloma često se ponovo povećava kod žena nakon menopauze i kod muškaraca nakon 60. godine života. Prelomi po pravilu brzo zarastaju, stvara se obilan kalus i uz pravilnu ortopedsku tretman retko nastaju deformacije. Osobe s težom kliničkom slikom nižeg su rasta i imaju jače iskrivljenje kičme. Većina bolesnika sa OI tipa I ima oštećenje sluha. Znakovi oštećenja sluha su smetnje u razumevanju, šum u uhu koji je niže frekvencije (slično šumu mora u školjci ili šumu vodopada), povremeno vrtoglavice. Oštećenje sluha najčešće je simetrično i nema značajnih razlika između desnog i levog uva. Kod žena se javlja oko dva puta češće nego u muškaraca. Osobe s OI tip I imaju plavičaste beonjače, postoji veća sklonost nastanku modrica, izraženiji elasticitet kože, pojačana pokretljvost zglobova, i češće javljanje preponskih kila. Kao komplikacija ove bolesti ponekad se razviju prolaps mitralnog zaliska ili insuficijencija aortnog zaliska.
tip II je težak oblik bolesti. Deca se već rađaju s promenama na kostima (ossa sutturalia, slabo okoštavanje svoda lobanje i kostiju lica, deformisane duge kosti i mnogobrojni intrauterino nastali prelomi praćeni stvaranjem kalusa). Obolela deca najčešće umiru u prvim mesecima života. tip II OI nasleđuje se autosomno dominantno.
tipa III je pogoršanje deformiteta kostiju. Bolesnici imaju širi, ponekad i asimetrični oblik glave i trouglasto lice. Niskog su rasta, imaju kifoskoliozu, izbočenje grudne kosti, deformacije dugih kostiju koje im često onemogućavaju samostalan hod. Savijanje, deformacije i neobična uvijanja kostiju javljaju se kod najtežih oblika. Kod ovog oblika slabost kostiju uz pojačan laksitet (labavost) ligamenata dovode do izraženijih deformacija kičme. Najteži neurološki poremećaj u OI nastaje usled kraniocervikalne nestabilnosti, koja je uzrokovana nestabilnošću u nivou C1 - C2 pršljena. To može dovesti do progresivnog pomeranja densa drugog pršljena u foramen magnum (veliki otvor) što dovodi do bazilarne invaginacije tj. pritiska na donji deo medule i cervikalni deo kičmene moždine, uzrokujući oštećenja koja mogu dovesti do tetraplegije i smetnje disanja. Platybasia (pljosnatost baze lobanje) dovodi do istezanja donjih kranijalnih živaca i gubitka sluha, smetnji gutanja i ataksije. U najozbijnijim slučajevima invaginirani dens C2 može komprimovati srednji mozak i dovesti do hidrocefalusa (sprečavanje normalne cirkulacije likvora). Postoji teži i blagi oblik tipa III, od kojih se prvi nasleđuje autosomno dominantno, a drugi autosomno recesivno.
tip IV se razlikuje od tipa I po tome što su kod bolesnika beonjače normalne boje, više su zahvaćena mineralizovana tkiva, a rast je niži. Nasleđivanje je autosomno dominanto.

Dijagnoza
Postavlja se na osnovu kliničke slike, rendgenografije, CT-a i genetskih ispitivanja.
Lečenje
Ne očekuje se da će uzroci OI biti odstranjeni u bliskoj budućnosti. Pažljiva terapija može ublažiti tok bolesti, ali za sada ne može dovesti do potpunog izlečenja.
Lečenje ima za cilj smanjenje posledica i sprečavanje komplikacija . To često zahteva timski pristup u lečenju koji obuhvata : ortopedsko lečenje preloma, poboljšanje sluha, intervencije oko zuba, fizioterapiju, psihoteraoiju, genetsko savetovanje i DNK testiranje, socijalno savetovanje, ergoterapiju sa savetima o štakama i invalidskim kolicima i drugoj opremi i savete o ishrani. Nedavno se započelo s upotrebom nekoliko tipova bisfosfonata u lečenju OI što je pokazalo vrlo povoljno dejstvo.

Najvažniji zadaci i izazovi uključuju razvoj strategija za prevenciju preloma i zaštitu koštanog sistema, sastavljanje individualnih programa vežbi s ciljem da se navika telesne aktivnosti i vežbe zadrži tokom celog života, suzbijanje pojačanog motiliteta, naročito ruku, razvoj individualnih ortoza za decu s deformacijama stopala. Neophodno je održavanje telesne aktivnosti, jer je zapaženo da se, ukoliko je postignuto i održano uspravno držanje i hodanje, dostiže ne samo veća samostalnost telesnih nego i socijalnih dostignuća. Ishrana mora biti uravnotežena i bogata kalcijumom.

Lečenje nagluvosti moguće je konzervativnim postupcima ili operacijom. Kod otežane slušne komunikacije preporučuje se slušni aparat.
Izvor:Stetoskop.info

Ankilozantni spondilitis ili Bechterewljeva bolest je upalna reumatska bolest obilježena križoboljom zbog zahvaćanja sakroilijačnih zglobova i kralježnice. Napredovanjem bolesti smanjuje se pokretljivost kralježnice, bolesnik teško ustaje i teško se razgibava. Rjeđe su zahvaćeni drugi zglobovi. Ponekad su prisutna očitovanja bolesti izvan lokomotornog sustava – upale očiju (konjunktivitis i iridociklitis) te promjene na srčanim zaliscima.
Za razliku od svih drugih upalnih reumatskih bolesti, od ankilozantnog spondilitisa pretežno boluju muškarci. Postoji obiteljska sklonost obolijevanju, a genetski temelj za to čini vjerojatno nasljeđivanje antigena HLA B 27 od jednog od roditelja. Liječenje se provodi primjenom nesteroidnih antireumatika, sulfasalazina, ponekad glukokortikoida te u novije vrijeme bioloških lijekova. Glavna je terapijska mjera još uvijek provođenje postupaka fizikalne terapije kojima se nastoji održati što je moguće bolja funkcionalna sposobnost lokomotornog sustava.Behterevljeva bolest 
Priprema za kolonoskopiju
Neredovita prehrana, prekomjerni stres, slaba kvaliteta prehrambenih namirnica, premalo kretanja i fizičkih aktivnosti nerijetko rezultiraju "lijenim" crijevima, kojima je za pražnjenje potrebno znatno više od 12 - 24 sata...
Opsesivne misli
Opsesivne misli su jakog intenziteta i neprestano se ponavljaju kroz svijest oboljelog. Te misli su najčešće uznemirujuće, ali česta je i pojava nasilnih i bestidnih misli....
Simptomi mozdanog udara
Utrnulost, slabost ili oduzetost lica, ruke ili noge, pogotovo ako je zahvaćena samo jedna strana tijela. Poremećaji govora: Otežano i nerazumljivo izgovaranje riječi...

Padžetova bolest je oboljenje koje se karakteriše prekomernom resorpcijom, produkcijom i dezorganizacijom kosti.
Uzrok nastanka
Uzrok nastanka nije poznat. Češće se javlja kod muškaraca.
Klinička slika
Dominiraju bol, deformacije i frakture (prelomi kostiju). Najčešće su zahvaćeni karlica, kičmeni stub i lobanja. Važno je povećanje temeperature nad obolelim kostima. Frakture su vrlo često prvi znaci oboljenja. Bolest godinama može biti asimptomatska. Oboljenje ima sporu progresiju. Prognoza zavisi od broja i težine oštećenja zahvaćenih kostiju.
Dijagnoza
Postavlja se na osnovu rendgenografskog snimka. Na snimcima se vide osteoporoza, osteoklastične zone, dezorganizacija kosti, pa kosti imaju "vunast" izgled. Zapažaju se i mnoge frakture, i to najčešće na dugim cevastim kostima. U serumu je povišena alkalna fosfataza. Nivoi kalcijuma i fosfora u serumu su normalni.
Lečenje
Koriste se: analgetici, nesteroidni antireumatici, kalcitonin, difosfonati i mitramicin. Kod fraktura i kompresije nerava dolazi u obzir ortopedsko - hirurško lečenje. Rehabilitacija je važan elemenat lečenja.
Izvor:Stetoskop.info.

Ahondrogenezija je poremećaj u razvoju kosti i hrskavice kod kog postoji smanjena osifikacija.
Uzrok nastanka
Uzrok nastanka nije poznat, smatra se da je oboljenje nasledno.
Klinička slika
Ahondrogeneziju karakterišu veoma kratko telo, noge i vrat, težina na rođenju oko 1200g, glava nesrazmerno veća u odnosu na telo, mala donja vilica i uzak grudni koš. Zbog veoma uskog grudnog koša, postoji hipoplazija pluća ( nedovoljna razvijenost pluća) što onemogućava disanje.
Dijagnoza
Postavlja se na osnovu kliničke slike, kliničkog pregleda i rendgenografije. Moguće je dijagnozu postaviti i prenatalno, ultrazvučnim pregledom već od 13. nedelje trudnoće.
Lečenje
Nema lečenja. Prognoza je loša, u mnogo slučajeva se rađaju mrtvorođenčad ili novorođenčad umire ubrzo posle rođenja zbog nemogućnosti disanja.
Izvor:Stetoskop.info

Refsumova bolest pripada leukodistrofijama gde se oštećuje bela moždana masa.Spada u genetska oboljenja.Srž bolesti je nemogućnost oksidacije fitanske kiseline i dolazi do povišenja fitanske kiseline u mozgu, krvi i u tkivima.
Klinička slika:sastoji se od senzomotorne polineuropatije, retinitis pigmentoza u početku noćno a kasnije potpuno slepilo, poremećaj hoda i koordinacije sa raznim abnormalnostima, kao anomalija zenica, gluvoća, nistagmus, gubitak čula mirisa, ihtioza, kardiomiopatija.
Dijagnoza:se postavlja na osnovu anamneze, kliničke slike, biohemijske analize, EKG, NMR.
Lečenje:najvažnija je dijeta bez phytola, izbegavaju se mlečni proizvodi, zeleno voće i povrće, jagnjeće i govedje meso, tunjevina.Držanjem dijete se poboljšava ihtioza i neuropatija.Po potrebi daje se i plazmaferaza.

Amnezija je odsustvo gubitka pamćenja.Postoji tri tipa kliničke amnezije koje se razlikuje u trajanju sećanja.
-Neposredno pamćenje, iznosi nekoliko minuta npr.imena, broj telefona, ulice.
-Kratkotrajno pamćenje, sećanje dogadjaja posle nekoliko dana, meseci mogućnost njihove reprodukcije nakon nekog vremenskog intervala.
-Dugotrajno pamćenje, nakon dogadjaja i nekoliko godina.
Amnezija može biti organskog porekla, usled traume mozga, preterano uzimanja psihoaktivnih lekova, oštećenja CNS-a, psihogena promena, staračkih, i degenerativnih promena, moždane cirkulacije.
Klinička slika:ukoliko se osoba ne može setiti dogadjaja pre povrede, tj. traume tada se govori o retrogradnoj amneziji.Pokriva različiti vremenski interval ili period.Retrogradna amnezija upućuje na to da je potrebno neko vreme za fiksiranje slika sećanja.Uzrok amneziji može biti:udarac u glavu, trovanje, krvarenje u mozgu.
Dijagnoza:se postavlja na osnovu uzročnika treba se isključiti.Važna je heteroanamneza, EEG, CT, NMR, neurološko ispitivanje, biohemijska analiza.Orijentaciono se koristi tzv.minimentalni status koji omogućava kvantifikaciju oštećenja.
Lečenje:zavisi od uzročnika, leči se osnovno oboljenje.U nekim slučajevima dolazi do oporavka pamćenja, ali nekad oštećenje ostavlja trajne posledice na pamćenje.