Kako je Mica Trofrtaljka pobedila socijalizam
TREĆI SINEMA SITI
Godina 1968. po nekima ostala je upamćena po atentatima na Martina Lutera Kinga i Boba Kenedija, praškom proleću, sovjetskoj intervenciji u Čehoslovačkoj i studentskim nemirima u Evropi. U SFRJ ta godina pamti se po redovnim platama, niskokamatnim kreditima, „crnom talasu” na filmu, pobedi fudbalera nad svetskim prvakom Engleskom, i zlatu košarkaša na Olimpijadi u Meksiku.
Te 1968. u prodavnicama ploča pojavio se singl „Davorike dajke” Milice Ostojić, i Jugoslavija je dobija zvezdu novokomponovanog andergraunda, čije su pesme dvosmislenog erotskog sadržaja bile proglašavane za šund, a istovremeno dostizale vrtoglave tiraže. O tom vremenu i Mici Trofrtaljki svedoči i dokumentarac „Mica i okolne priče” Milana Nikodijevića, koji će premijerno biti prikazan večeras na festivalu Sinema siti u Novom Sadu u Pozorištu mladih.
– Uz automobil „fiću”, deterdžent „plavi radion” ili čokoladice „životinjsko carstvo”, Milica Ostojić, kako inače ne voli da je oslovljavaju, jedno je od obeležja SFRJ koja se pamte. Nije me zanimalo šta Mica Trofrtaljka radi sada, u sedmoj deceniji, već njena životna priča o seljančici iz Milićevaca kod Čačka, koja je dosegla estradne vrhove. Istovremeno, hteo sam da tu priču smestim u kontekst nekih, sa ove distance, „srećnijih vremena” kada je „život bio pesma” – objašnjava reditelj Nikodijević, koji se Mice seća kao incidentne pojave u socijalističkom vrednosnom sistemu čije su pesme proterivane sa tadašnjih medija, a istovremeno punile kafane.
– I sada se sećam kvalifikacija za prvu fudbalsku ligu 1969. u kojima je učestvovao i Radnički iz Kragujevca, kada je pred početak svake utakmice 30.000 ljudi na stadionu cupkalo uz Micinu „Davoriku”, koja je emitovana sa razglasa – priseća se Nikodijević.
Suknjom skraćenom na tri frtalja i lascivnim tekstovima pesama, čije ključne reči počinju slovom K, a nisu ono što se najčešće misli („Predem vunu i kučinu”, „Drž’ se ćeri čvrstog kursa”, „Nije kupcu verovati”), Mica Trofrtaljka dosegla je najveće estradne vrhove.
– Ni u godinama najveće popularnosti Mica nije bila mejnstrim. Zapravo, bila je andergraund. Atraktivnim izgledom i pesmama nije mogla da prođe nezapaženo. Oni koji su živeli to vreme setiće se kolika je jeres i udar na proklamovani sistem vrednosti bio stih „Guram, guram, ali neće da uđe” – podseća Nikodijević, i opisuje Micu kao „vitalnu profesionalku i domaćicu čija je rakija umnogome pomogla podizanju radne temperature u hladnim snimajućim danima”.
– Mica iz onog vremena je „obdanište” za ono što se u estradnoj sferi danas nudi, o čemu ona govori u filmu. No, to joj ne smeta da ne propušta događaje na „Farmi” – otkriva reditelj Nikodijević, inače direktor Festivala filmskog scenarija u Vrnjačkoj Banji i profesor novosadske Akademije umetnosti.
Godinama zaboravljana, ova najveća treš zvezda SFRJ na scenu se vratila u filmu „Lepa sela, lepo gore” Srđana Dragojevića, antologijskom rečenicom „Šut bolan, erotika”. U Nikodijevićevom filmu Mica govori o svojim počecima, odnosu sa porodicom i neslaganju sa poslom kojim se bavi, ali i o glumačkoj karijeri.
– Za mene su pesma i gluma isto – smatra Mica koja je debitovala u „Mirisu poljskog cveća” Srđana Karanovića i igrala u još šest domaćih filmova.
I. Aranđelović