Obala
Opet samoca, gorcine sapat me gusi
belina zidova, utvare proslih noci
opet zov prokletih divljina i strah u dusi.
Zudim za spokojem koji nece doci.
Ladja na pucini mojih prastanja potopljena
sa dna mora, iz olupine cuje se jecaj.
Gitara place notama pustog nevoljenja
to tuga prebira po zicama, jauce beskraj.
Pusta je obala, plameni jezici zlom palacaju
nesto me vuce, zlokobno mami da podjem.
Daleko od pocetka, aveti na mom kraju
cekaju strpljivo pod njihov mac da dodjem.
