Nijagarini vodopadi

 Dva vodopada koje razdvaja ostrvo veličanstveno se nadnose iznad maglovite zavese od zapenjene vodene prašine

 Nijagara, što znači ‘voda koja grmi’, naziv je koji su ovom moćnom vodopadu, koji danas predstavlja granicu između SAD i Kanade, dali američki Indijanci. Od jezera Iri reka Nijagara mirno teče nekih 56 km, ali u blizini jezera Ontarija prelazi u brzake koji užurbano jure prema kataraktu u magli vodene prašine i duga. Zatim sledi veličanstven pad od oko 55 m u kojem se voda gromoglasno strmoglavljuje u ponor bez dna u vidu podivljale pene.

Ostrvo Goat, na ivici kaskade, reku deli na dva dela. Američki vodopad na istočnoj strani preliva se u ravnoj liniji širine oko 300 m, a kanadski vodopad Potkovica je dvostruko širi i, kako mu ime govori, ima oblik potkovice.

 vodopadi s obe strane izgledaju veličanstveno, mada kanadska obala pruža bolji pogled na ove vodopade. Ukoliko ga zaista želite posmatrati iz blizine, vodopad Potkovica može se obići u malom čamcu koji plovi po vodenoj prašini.

Nijagarini vodopadi su nastali pre oko 12 500 godina, krajem poslednjeg ledenog doba. Topljenjem velikog glečera voda iz jezera Iri potekla je prema severu I oblikovala današnje jezero Ontario, čije dno se nalazi oko 100 m ispod površine vode. Prvobitno je greben preko kojeg se voda obrušavala bio oko 11 km severnije- gde se danas nalazi Kvinston- ali tokom vekova se ivica pomerila useld erozivnog delovanja 7000 tona vode koja pređe preko njega svake sekunde. Pošto se pomera oko 1,2 m godišnje, za nekih 25 000 godina će stići do jezera Iri.

U vrletima Kvinstona odjekivala je grmljavina bitke izmedju Engleza i Amerikanaca 1812. godine. Kasnije, u 19. veku , oko vodopada mogli su se čuti glasovi posmatrača neke od vratolomija iznad vodopada, jednu od glavnih atrakcija u to vreme.

Prvi koji je svoj život izložio opasnosti bio je Sem Peč, koji je 1829. Skočio sa ostrva Goat I preživeo.. Početkom 20. veka , 1901. godine, 43-godišnja Eni Edison Tejlorm učiteljica koja je uz to bila i neplivač, bila je prva koja je u buretu preživela spuštanje niz vodopad. Sam pad je trajao tri sekunde. Nakon nje, mnogi su pokušali ali i mnogi su završili tragično.

Nacionalni spomenik Nikoli Tesli

Nacionalni park Nijagara je najstariji američki nacionalni park, a zanimljivo je da je arhitekta koji je osmislio poznati Central park u Njujorku, isti onaj koji je osmislio zelene površine, odmorišta, turističke atrakcije i raspored muzeja oko Nijagarinih vodopada. Centralni, najveći deo parka sa visokim, stogodišnjim drvećem neprimetno se nadovezuje na mali grad, koji, evo već dva veka, živi od vode koja se u slapovima spušta u ogromni basen. Približavajuci se vodi, naići ćete na spomenik podignut Nikoli Tesli, isti kao onaj u Beogradu, jer se najveći deo njegovih otkrića vezan je za ovo mesto, na severu države Njujork.

U trolama koje su zadržale oblik onih koje su se koristile početkom prošlog veka, vraćajući se u prošlost, može se obići ceo park i videti retke biljke. Veverice, kojih ovde ima na stotine, toliko su navikle na turiste da im bez ikakvog straha jedu iz ruke.

Vodopade presecaju tri ostrva, Zeleno, Kozje i Ostrvo tri sestre, gde se voda pretvara u brzake koje prelaze preko stena i biljnih izraslina. Čitavom ambijentu doprinose i galebovi jer u toku cele godine kruže iznad nemirne vode. Najveća atrakcija su, međutim, sami vodopadi i to na mestima gde je pad vode najviši. Najveće gužve su upravo tu. Desetine turista se neprekidno guraju uz sigurnosnu ogradu kako bi što bolje videli kako se slapovi vode razbijaju o stene na dnu i kako se kapljice vode dižu i do 10 metara visine posle pada, praveći neprovidnu mrežu protkanu duginim bojama.

Vodopadi su godinama bili inspiracija pesnicima, pevačima, filmadžijama. Mnogima je Nijagara bila najveći životni izazov, jer je više od dvadesetoro ljudi pokušalo da pređe sa jedne na drugu stranu, a da ostanu živi. Prva koja je u tome uspela, još 1901. godine, sedeći nepomična u buretu, bila je 65 godina stara učiteljica Eni Tejlor, kasnije nazvana "kraljica Mista", a prvi koji je preživeo pad sa vodopada bio je dečak Rokser Vudvard koji je 1960. posle nesrećnog pada čudom ostao živ.